Archive for the ‘The Rolling Stones’ Tag

Classix (3)   Leave a comment

Rock_Classics

We posten hier nog eens een kort muzikaal Classics-verhaaltje, waarbij vandaag de rockmuziek centraal staat. Je zal merken dat ik meer een fan ben van radiovriendelijke rockmuziek, liefst niet té commercieel. Hoewel … het ligt eraan hoe je het begrip ‘commercieel’ nu precies verwoordt. Heavy metal en puberpogo zijn in ieder geval niet aan mij besteed, meestal loop ik daar in een wijde boog omheen.

Nogal logisch dat we beginnen met één van de beste rockgroepen ter wereld, U2. Het was nogal vreemd toen we hoorden, dat ze België in 2009 geen plaatsje gunden in hun tourschema, terwijl ze toch wel wat te danken hebben aan ons land. Rock ballads kunnen mij eigenlijk niet bekoren, maar die van U2 wél. Vandaag valt mijn keuze op ‘Even better than the real thing’.

Nog een goede 80’s band, hun toenmalige zanger David Byrne, doet het tegenwoordig niet zo slecht solo. Talking Heads scoorde een flink aantal hitjes in de jaren ’80, ik herinner me zelfs nog enkele geinige clips uit die tijd. ‘Burning down the house’ blijft één van mijn favoriete TH-songs aller tijden.

image003

Nog zo’n ultieme rockband die al sinds 1963 meegaat zijn The Rolling Stones. Ik kan me als kind nog levendig de top 1000 voorstellen van rond de feestdagen, toen ‘(I can’t get no) Satisfaction’ steeds hoge ogen gooide. ‘The last time’ is ook één van die échte Stones classics.

We blijven gewoon in de golden sixties hangen voor de psychedelische sound van Pink Floyd. Natuurlijk heb ik hen pas later ontdekt, want ik ben een kind van de jaren ’70 en ’80. ‘See Emily play’ is één van hun tijdloze klassiekers.

En we sluiten af met een band, waarvan zowel de zanger als keyboard player solo gingen: Bryan Ferry en Brian Eno waren allebei lid van Roxy Music, ook een band die me lichtjes intrigeert. Ook hier enkele BRT Top 30 momenten aan over gehouden. ‘Same old scene’ is trouwens van 1980.

roxy_music

Classix (1)   Leave a comment

Classix%20Logo

Misschien nog eens tijd om een nieuw muziekrubriekje te lanceren, waar genoeg mogelijkheden zijn om er een maandelijks terugkerend blogbericht van te maken. Ik hou mijn High Five bijdragen voor ‘nieuwe’ muzikale evoluties, Classix zet een stapje terug richting het verleden. Bedoeling is om het muzikale spectrum zo breed mogelijk te houden. Schrik dus niet als we je met tenenkrommende muzikale intermezzo’s zouden confronteren. Voor hetzelfde geld kan het natuurlijk ook serieus meevallen.

Tenenkrommend is wellicht een juiste omschrijving voor de allereerste bijdrage. Maar iedereen kent waarschijnlijk de persiflages op bekende hits door Weird Al Yankovic. Zo moest niet enkel ‘La Bamba’ van Los Lobos eraan geloven, maar tevens werd ‘Bad’ van Michael Jackson omgezet naar ‘Fat’.

Vanaf nu gaat het niveau sterk omhoog, beloofd! 😉 Dik drie jaar geleden ben ik op Pukkelpop omvergeblazen door een optreden van een Deense band in de Clubtent. Mew werd toen door StuBru vaak gedraaid en de zender had daar absoluut een goede reden voor. Knappe, bevreemdende muziek. In augustus brengen ze trouwens een nieuw album op de markt.

1997 was het doorbraakjaar voor ‘Bittersweet symphony’ van The Verve. Komt vooral door de openingsklanken van het nummer, die men handig pikte van The Rolling Stones ‘The last time’. Hoewel The Stones hun toestemming gaven, was dat buiten een gehaaide rechthebbende gerekend die ervoor zorgde dat de integrale winst van hun hit werd uitgekeerd aan The Rolling Stones.

Toppopmomentje iemand? Spargo deed het begin jaren ’80 eventjes goed. Leuke popdeuntjes waar je meteen happy van werd. ‘You and me’ was hun grootste hit, maar ik had het meer voor ‘One night affair’ uit 1981.

En we eindigen met een ander, ogenschijnlijk onnozel liedje. Nochtans werd het een dikke hit in dertig landen. Het komt uit Duitsland, we keren terug naar het gezegende jaar 1982, het jaar waarin ook al een Duitse, Nicole, het Eurovisiesongfestival won. Trio waagde zich toen aan Da Da Da.