Archive for the ‘The Temper Trap’ Tag

Conditions (The Temper Trap)   Leave a comment

31rH3Oc08dL

Begin mei op Polsslag het genoegen gehad om het allereerste concert van The Temper Trap op Belgisch grondgebied te kunnen meepikken. Meteen werd het bewijs geleverd dat er ‘down under’ heus wel wat beweegt op muzikaal vlak. Na o.a. Bee Gees, Dead Can Dance, Kylie Minogue, Empire of the Sun, INXS, Men at Work, Midnight Oil, Midnight Juggernauts en Nick Cave and the Bad Seeds is de opvolging alvast verzekerd.

Ik ga me eens aan een stoute voorspelling wagen: na Polsslag doet The Temper Trap binnenkort ook Pukkelpop aan. Het zou me niet verbazen mocht de band één van de volgende jaren eveneens het podium van Rock Werchter onveilig maken als nieuwste indie sensatie. Afgaande op wat we zagen tijdens Polsslag zou dat overigens geheel terecht zijn. Voldoende reden om hun cd ‘Conditions’ eens aan een luistertest te onderwerpen. Een cd die je overigens vanaf 10 augustus a.s. bij de platenboer kan verwachten!

Het leuke van de band is, dat ze zich niet op één genre of voorbeeld laten vastpinnen. Echo’s van zowel U2, Radiohead, Arcade Fire of TV On The Radio klinken hier en daar door. Singles ‘Science of fear’ en ‘Sweet disposition’ zouden ondertussen al vertrouwd in de oren moeten klinken. Handelsmerk van de groep is ontegensprekelijk de falsetstem van zanger Dougy Mandagi.

Openen doet het album met ‘Love lost’, dat na een soort van handjeklap intro losbarst in een mooi nummer. ‘Rest’ is een opzwepend nummer, dat een beetje in de lijn ligt van de twee singles. ‘Fader’ is eveneens aanstekelijk. De rest van de tracks liggen min of meer in elkaars verlengde. Na een tijdje weet je wat je mag verwachten zodat het wel eens dreigt af te glijden richting ‘grijze middelmaat’. Het lijkt er soms op of producer Jim Abbiss op veilig heeft willen spelen. Al bij al een aardig debuut van een band, die vooral in Groot-Brittannië al een serieuze poot aan de grond begint te krijgen. Geen wonder wellicht dat ze tegenwoordig Londen als uitvalsbasis hebben gekozen na hometown Melbourne. Afsluiter ‘Drum song’ is heel toepasselijk een instrumentale drumtrack.

The Temper Trap is een talentvolle band die zeker nog potten zal breken in de toekomst, misschien (nog) niet meteen met dit album, want er had uiteindelijk meer ingezeten. Maar als volgens de logica de aanhouder steeds wint, dan zitten ze alvast gebeiteld. Voor de liefhebbers die meer willen horen van deze muzikale sensatie: afspraak op zaterdag 22 augustus a.s. in de Marquee op Pukkelpop. Jij komt toch ook?

High Five voor juni   Leave a comment

borat_high_five_red_shirt

‘Veckatimest’ is de titel van het pas verschenen nieuwe album van Grizzly Bear, hun derde cd op 5 jaar tijd. ‘Two weeks’ is een pareltje met piano, mooie samenzang en toch ook wel een geslaagde videoclip. Grizzly Bear staat ook op Pukkelpop dit jaar, waar ik ze naar alle waarschijnlijkheid ga bekijken. Bij momenten doet hun muziek me aan Animal Collective of andere Beach Boys denken, which is nice!

Ook Passion Pit is een Amerikaanse electroband die je aan het werk kan zien op Pukkelpop dit jaar. Stond ook in het lijstje ‘veelbelovende bands voor 2009’ dus verplichte kost voor muziekadepten. ‘The reeling’ vind je terug op hun te verschijnen debuutcd ‘Manners’.

Begin mei zagen we hen al aan het werk op Polsslag in de Grenslandhallen en de kans zit er dik in dat we dat herhalen op Pukkelpop dit jaar. We hebben het over het Australische The Temper Trap, die mogelijk een gouden toekomst voor zich hebben. Tegen hun Pukkelpopdoortocht kunnen we ons wellicht al laven aan hun debuutcd ‘Conditions’. ‘Science of fear’ doet alleszins het beste vermoeden.

Nog meer artistiekerige genialiteit vinden we terug bij Dirty Projectors, alweer een New Yorkse groep. Vooral de knappe vrouwenstemmen maken van ‘Stillness is the move’ een fijn luisterstuk. Misschien is eind dit jaar hun zevende album ‘Bitte Orca’ in tal van eindejaarslijstjes terug te vinden.

Tortoise is ook zo’n groep die je onmogelijk in één vakje kan stoppen. ’t Is meestal een combinatie van meerdere genres die samen tot een sterk geheel worden gesmeed. ‘Beacons of ancestorship’ heet hun nieuwste werkstuk dat op 22 juni zal verschijnen. ‘Prepare your coffin’ is daar een mooi voorbeeld van.

Polsslag 2009 : nabeschouwing   Leave a comment

pete20doherty

Zaterdagnamiddag 15u, de deuren van Polsslag zwaaien officieel open en het jonge grut rept zich om ter eerst naar binnen. Vreemd … denken wij, het eerste optreden staat pas 40 minuten later geprogrammeerd en buiten doet de zon al volop haar best. Na onze eerste inspectieronde op het festivalterrein blijkt dat dit indoor festival ook een outdoors sectie heeft met de nodige drank én eetstandjes. Nice!

Terwijl we buiten het eerste doch niet het laatste pintje drinken, leuter ik tussendoor met mijn compagnon over koetjes en andere kalfjes. In dit geval gaat het over onze eerste indrukken. Eerste vaststelling: de gemiddelde leeftijd van het festivalpubliek ligt zo rond de 18 jaar, schatten wij grofweg. Verder vinden we dat er verrassend veel crew, veiligheidspersoneel e.d. rondloopt. Tijdens onze mijmeringen schat ik het aantal crewleden op 4 per festivalbezoeker, later mogen we dat aantal gelukkig bijstellen. Je kan ook nooit genoeg (veiligheids)personeel hebben, remember Koninginnedag. Het dient verder ook gezegd dat ze een fantastisch mooie chill out room hadden neergepoot, waar ik helaas geen gebruik van heb gemaakt.

Muziek dan maar? Het Franse Housse de Racket mag ons als eerste entertainen in de club. Wij zien twee jonge broekjes in het wit, die blijkbaar in hun Sensation White-kostuumpje zijn gekropen. Een van hen speelt niet enkel synths maar is tevens de trotse eigenaar van een Flying V gitaar. Misschien wordt het ooit nog wat, wij vinden dat ze nog heel veel boterhammekes mogen eten. Delphic dan maar in de marquee. Klonk verre van slecht, alleen werd ik een klein beetje knetter van die helse, aanhoudende stroboscoopverlichting. Misschien moeten we deze lui in de gaten houden, nu ze het voorprogramma mogen doen van Bloc Party en in één adem worden genoemd met o.a. Editors, Klaxons, White Lies en New Order.

Ons eerste hoogtepunt van de dag trapt af rond de klok van vijven. The Temper Trap is een vier man sterke rockband uit Melbourne, Australië. Vooraf had ik schrik dat het wat eentonig zou worden, maar dat vermoeden werd vrij snel de kop ingedrukt. Zelfs Pukkelpoppaus Chokri en programmator Eppo zag ik goedkeurend mee kijken in mijn buurt. Sterk optreden. Hou hun debuutcd ‘Conditions’ in de mot, die in juli of augustus op ons zal worden losgelaten, zou ik zeggen. Hierna meteen richting dance hall voor The Juan MacLean. In het begin kabbelde het mij te veel en werden ze veelal door hun visuals en sterke lichtshow rechtgehouden. Maar uitsmijter ‘Happy house’ werd in een extra lange uitvoering gespeeld met de nodige acid bleeps. Uiteindelijk voldoende om te slagen wat mij betreft.

the-temper-trap

Ik had ternauwerdood mijn hamburger naar binnen gewerkt of we waren al aanwezig op de ingebruikname van de boiler room. Geen betere kerels dan Ed & Kim, in het dagelijkse leven gewoon Edwin Korver en Kim Mathijs, om het feestje op gang te trekken. Het is duidelijk dat ze na hun Switch radioshow op Studio Brussel en hun Breakdown parties @ MOD ondertussen een vaste fanbase hebben opgebouwd. Na het dancegeweld schakelen we terug een versnelling lager voor de indie muziek van Shearwater uit Austin, Texas. Ik ben niet écht een grote fan van het stemgeluid van diens zanger, maar de songs zijn verrassend goed. Ook een breed scala aan bespeelde instrumenten zien passeren. Zeer degelijk optreden.

We bleven nog eventjes hangen tussen het rockgeweld tijdens de doortocht van The Von Bondies. Ze tellen trouwens twee rock chicks in hun gelederen (Leann en Christy), die er mogen wezen. Ik eis trouwens een dringende collocatie of op zijn minst dat het schaamhaar pijnlijk wordt verwijderd van degene die op het lumineuze idee kwam om de airco op volle speed te zetten tijdens het optreden. Hallo, waar waren we mee bezig? De groep eindigt nogal clichématig met hun overbekende ‘C’mon c’mon’. Ik blijf erbij dat deze band de status van ‘one trick poney’ niet van zich af kan werpen. Wel voor het eerst gezien vandaag dat de zaal goed is volgelopen.

Ook op andere plekken loopt er nu veel volk rond. Zoals o.a. bij het bevreemdende spektakel dat Fever Ray ons voorschotelt. Hun titelloze debuut vond ik al fenomenaal, wat echter niet meteen kan worden gezegd van de eerste nummers van het concert. Het geluid was toen bar slecht, maar herstelde zich geleidelijk. De lichtshow was dan weer spectaculair en dan hebben we het niet enkel over die lampenkappen die zich verspreid over het podium bevonden. De chef ‘lampenkappen’ had trouwens zijn werk, toen er zich één weerspannige lamp aandiende aan onze rechterzijde. Voor de rest liep het verder vlekkeloos. Impressionante performance!

Waarbij we meteen bij één van de grote hamvragen van de avond waren aanbeland. Komt Peter Doherty nu of komt ie niet? Bijna net zo’n retorische vraag als ‘Wie gelooft die man nog?’ van een niet nader genoemd heerschap uit Ieper. Toen we de marquee betraden, merkten we al een complete volksverhuizing richting uitgang. Nee hè, alweer gecanceld? Op de grote led walls binnen lichtte de naam Yeah Yeah Yeahs op. Kwamen die dan nu onmiddellijk optreden? Kwam Peter Doherty misschien pas als laatste optreden? Allemaal vragen waar we niet dadelijk een antwoord op kregen. Op de schermen buiten aan de zalen bleef alles bij het oude qua line-up, dus had ik me reeds verzoend met de realiteit. Nadat we buiten snel een frietje hadden gestoken liepen we alweer met gezwinde tred richting dance hall voor Mr. Oizo. Opzwepend dj-setje en behoorlijk veel kijk én danslustig volk. C’est super ça!

Eerder toevallig passeren we opnieuw langs de marquee waar dan toch Yeah Yeah Yeahs op de bühne staan. Alweer geen schitterende geluidskwaliteit, gelukkig maakt het decor veel goed. Een groot oog hangt mooi in het midden te schitteren en Karen O vervult haar rol van rasperformer met verve. We hadden wel iets meer verwacht eerlijk gezegd. In de boiler room horen we daarna de naar mijn gevoel beste dj-set van de avond. Die komt op naam van SebastiAn. We horen niet enkel de obligate dingen als Daft Punk, Justice, MGMT en co passeren, maar zelfs Supertramp om maar iets te noemen.

3146668875_dbacc0bd9a

Andermaal zakt onze broek af, als we in de marquee uiteindelijk toch Peter Doherty ontwaren. De man verontschuldigde zich uitgebreid voor het missen van een transitvlucht maar wat we daarna hoorden was pure klasse. Niet enkel put hij uit zijn solowerk, maar eveneens uit zijn Libertines tijdperk en dat van zijproject Babyshambles. Enkel zijn stem en gitaar horen we, maar alles komt wonderbaarlijk goed tot zijn recht hier. Doherty is absoluut getekend door zijn woelige jaren, maar muzikaal talent drijft steeds boven. Vanavond was net zo’n memorabel moment als tijdens de Nirvanadoortocht op Pukkelpop 1991, dat je achteraf het gevoel gaf dat je iets bijzonders had gezien. Met dien verstande dat ik hoop dat het Kurt Cobain scenario hem uiteindelijk mag bespaard blijven. En Chokri heeft woord gehouden: ‘Peter Doherty komt dit jaar spelen, al moet ik ‘m zelf gaan halen.’ Gisteren had men er zelfs een ritje Frankfurt-Hasselt voor over. 😉

Na mijn laatste slice pizza sluiten we af met Crookers en een klein stukje Chase & Status. Zodat we moe maar voldaan even over 4u thuiskomen. Niet dat dit dramatisch laat is, maar als je ’s morgens om 9u30 moet werken kruipt het niet in je koude kleren. Gelukkig hebben we het overleefd. Onze conclusie is dat Polsslag dit jaar een klein maar fijn festival was, met absoluut nog groeipotentieel. Prijs/kwaliteit vast én zeker zijn geld waard. 12.000 bezoekers waren blijkbaar dezelfde mening toegedaan. Als het aan mij ligt kom ik volgend jaar zéker terug. Keep up the good work!

Er tot slot even bij vermelden dat ik o.a. Noisettes, De Jeugd Van Tegenwoordig, Stijn, Fischerspooner, Booka Shade, Tiga én Murdock niet heb meegepikt wegens ‘ooit elders gezien en gehoord’. 😉