Archive for the ‘TV on the Radio’ Tag

‘Heligoland’ (Massive Attack)   Leave a comment

Massive Attack laat vanaf 8 februari hun nieuwste cd ‘Heligoland’ los op de liefhebbers van de betere dance georiënteerde muziek. Correctie: officieel zou je dit kleinood pas vanaf dan in je bezit mogen hebben, ware het niet dat er al sinds eind november materiaal werd gelekt op het net. We hebben er alweer zeven jaar op moeten wachten sinds ‘100th window’, hun verzamelaar ‘Collected’ niet meegerekend. Tweede correctie: tussen ‘Collected’ en ‘Heligoland’ bracht MA nog een ep uit, ‘Splitting the atom’ met daarop vier nummers, waarvan er drie zijn terechtgekomen op ‘Heligoland’.

Groepsleden 3D en Daddy G laten zich op hun nieuwste productie weer gretig bijstaan door een aantal bekende gastmuzikanten. Zo opent ‘Pray for rain’ al meteen sterk met Tunde Adebimpe (zanger van TV on the Radio). ‘Babel’ is meer uptempo en krijgt  gastvocalen mee van Martina Topley-Bird, ex én voormalig sidekick van Tricky. ‘Splitting the atom’ en ‘Girl I love you’ worden van zang voorzien door oudgediende Horace Andy, die al vaker samenwerkte met MA. ‘Girl I love you’ is toch wel mijn préféré. In ‘Psyche’ duikt Martina opnieuw op, ‘Flat of the blade’ is dan weer een kolfje naar de hand van Guy Garvey van Elbow. Meteen de meest experimentele track op ‘Heligoland’, iets voor de liefhebbers m.a.w.

‘Paradise circus’ werd gelanceerd als single en ontketende meteen een rel. Hope Sandoval (Mazzy Star) zorgde met haar prachtige stem voor de nodige ondersteuning. ‘Rush minute’ is zowaar de eerste keer dat 3D zelf voor zang zorgt. In ‘Saturday come slow’ krijgt men versterking van Damon Albarn van Blur. ‘Atlas air’ zorgt tot slot voor een orgelpunt. Wie via iTunes bestelt, krijgt er overigens zes bonustracks bovenop, waaronder vier remixes en ‘Fatalism’ en ‘United snakes’. De titel ‘Heligoland’ is trouwens niet één of andere futuristische, zelfverzonnen term, maar gewoon het Engelse synoniem voor Helgoland.

Is die nieuwe cd van Massive Attack nu de moeite waard? ’t Is altijd gevaarlijk als je iets laat beoordelen door een fan. Ik hoor de band uit Bristol graag bezig, als je ooit twee keer ‘live’ werd betoverd door hun sound, dan is het ontzettend moeilijk om objectief te blijven lijkt me. Maar ik hoorde een zééér straffe cd, die ongetwijfeld veel luisterbeurten gaat krijgen in casa Ambijans de komende tijd. Laat ons zeggen dat het allesbehalve een verrassing zou zijn als dit schijfje eind 2010 in mijn eindejaarslijstje staat te pronken. 😉

Muzikaal eindejaarslijstje 2008   Leave a comment

Als het over muziek gaat heb ik zelden of nooit een probleem om mijn favorietenlijstje te maken. Er komen elk jaar genoeg degelijke cd’s op de markt om van een geslaagd muziekjaar te spreken. Er een absolute nummer één uitpikken vind ik moeilijk. Een gewone top 20 op jullie loslaten is echter wél doenbaar.

20. Welcome to the blue house : Tim Vanhamel

19. Fantasy black channel : Late of the Pier

18. Crystal Castles : Crystal Castles

17. Dear science : TV on the radio

16. Santogold : Santogold

15. Dystopia : Midnight Juggernauts

14. Lotuk : Arsenal

13. Saturnalia : Gutter Twins

12. Glasvegas : Glasvegas

11. Oracular spectacular : MGMT

10. Antidotes : Foals

9. Sunday at devil dirt : Isobel Campbell & Mark Lanegan

8. Box of secrets : Blood Red Shoes

7. Vantage point : dEUS

6. Jim : Jamie Lidell

5. Made in the dark : Hot Chip

4. In ghost colours : Cut Copy

3. Partie traumatic : Black Kids

2. Set your head on fire : The Black Box Revelation

1. The age of the understatement : The Last Shadow Puppets

UPDATE

In één adem enkele van mijn ergerlijkste muzikale ervaringen van 2008 meegeven. Krezip hield er gelukkig mee op, dus dat was al één ergernis minder. Haal die kotszakjes al maar boven! 😉

1. Weg met Milow: ze mogen hem hebben! Strontvervelend!

2. I’ll kill her: Soko (dat er nog niemand op die zalige gedachte is gekomen!)

3. I kissed a girl: Kate Perry (hier zijn de oordopjes voor uitgevonden)

4. …

‘Geef me de Vijf’: 5 hotshots voor de maand november   Leave a comment

We zijn nu dik twee weken aan het bloggen, dus wordt het tijd voor ons eerste vaste rubriekje. Omdat het ding toch een naam moet hebben en onze inspiratie op zondagmiddag meestal onder het vriespunt zit heb ik voorlopig geopteerd voor ‘Geef me de Vijf’. Mocht er iemand een meer flitsende of flashy naam hebben voor deze rubriek, dan sta ik steeds open voor suggesties. Jaja, ik overweeg serieus om het ding een andere, meer de lading dekkende naam te geven. Maar soit, het kind moet voorlopig een naam hebben dus tot nader order ‘Geef me de Vijf’. Yeah I know, it sounds silly! 😉

Bedoeling van deze rubriek is om elke maand vijf dingen voor te stellen die me hebben geraakt op muzikaal gebied. Dat kan gaan van een nieuw ontdekte band, een golden oldie (niet die van de kwis gisteravond, bespaar ze ons) tot dikke schijven die je nooit té veel op de radio kan horen. Maar mocht de horlepiep plots zijn come-back maken onder de hipsters, dan zou ik het hier ook kunnen vernoemen.

We trappen af met TV on the Radio, een band uit New York, die eind september hun derde full cd ‘Dear science’ afleverden. Ik zag hen enkele jaren geleden aan het werk in de Club op Pukkelpop en dat concert was zwaar de moeite. Op 22 november jl. concerteerden ze normaal in ‘Het Depot’ in Leuven, dat logischerwijs al een tijdje was uitverkocht. Helaas cancelden ze toen omdat één van de bandleden ziek was.

Das Pop won in 1998 (alweer 10 jaar geleden ondertussen) Humo’s Rock Rally. In die tien jaar brachten ze o.a. ‘I Love’ en ‘The human thing’ uit. De release van hun nieuwe cd werd al enkele keren uitgesteld, maar in januari 2009 zal het titelloze ‘Das Pop’ normaal op de mensheid worden losgelaten. De plaat wordt geproduceerd door de Dewaele broertjes, de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. De eerste singles doen in ieder geval het beste verhopen.

Van de ene op de andere dag besluit Ray LaMontagne zijn job in de schoenenfabriek vaarwel te zeggen om zijn kans te wagen in de muziek. In 1999 begint hij te touren, maar het duurt tot 2004 voor zijn carrière van de grond komt. Vanaf 2004 tot nu brengt hij drie cd’s uit in de beste folksinger-songwritertraditie.

Iedereen die beweert een kind van de jaren ’80 te zijn (en die dus naast de hele hoop shit ook de ‘betere’ dingen heeft opgepikt) kan er niet onderuit: ondanks hun split in 1987 hebben The Smiths een hele grote invloed gehad op de popmuziek, vooral dan op de Britpop. Denk hierbij spontaan aan Oasis, Suede en Radiohead. Bij Rhino verschijnt deze maand de ultieme verzamelaar ‘The sound of The Smiths’. Pikant detail: The Smiths zijn er (on)rechtstreeks voor verantwoordelijk dat het Zonhovense muziekfestival Festivalcatraz op de fles ging, nadat ze cancelden.

We eindigen deze maand bij een Londense band, die vijf jaar na het titelloze ‘Red Snapper’ opnieuw met een cd op de proppen komt: ‘A pale blue dot’. Red Snapper maakt muziek die je het best kan omschrijven als ‘experimentele, elektronische jazz’. Heel aanstekelijk, maar dat roep ik al sinds 1995. Tijd dat ze eens serieus gaan doorbreken. Check ook de rest van hun discografie uit zou ik zeggen!

Ergens in december breien we ongetwijfeld een vervolg aan dit muziekhoofdstuk. Tot dan!