Archive for the ‘Underworld’ Tag

Legendarische Pukkelpopoptredens   1 comment

lucht3

Na enkele zomerse dagen met mooi zonnig weer droomt een mens weer spontaan van festivalweides, frisse pinten, mooi vrouwvolk en schitterende optredens. Iedere muziekliefhebber die erbij was (including me) herinnert zich vast de legendarische doortocht van Faith No More nog met een flinke portie schoenen gooien in 1990. Een jaar later verving het onbekende Nirvana nog Limbomaniacs als openingsact. Niemand kon toen vermoeden dat een dikke maand later ‘Nevermind’ en ‘Smells like teen spirit’ als een bom zouden inslaan.

Als ik wat verder graaf in mijn ondertussen 19 Pukkelpopedities vind ik nog enkele schitterende, onvergetelijke optredens terug. 1994 was bijvoorbeeld het jaar waarin men naast de main stage en de marquee voor het eerst uitpakte met een dance hall. Het regenachtige weer zorgde ervoor dat we daar o.a. Tekton Motor Corporation, Ulanbator, Biosphere en Underworld meepikten. Het was zo gezellig dat we er gewoon gebleven zijn dat jaar. De eerlijkheid gebiedt me nu te zeggen dat het charmante vrouwelijke gezelschap die dag o.a. ook een reden was om er bijna te blijven kamperen. En het fantastische optreden van Underworld natuurlijk. 😉

ra080-underworld

Verschillende bands speelden al meerdere keren op Pukkelpop. Enkele ervan wisten me evenveel keer te overtuigen. Röyksopp (drie Pukkelpopedities) was telkens verrassend, net zoals Zero 7 in 2001 en 2006. Dit jaar prijkt Zero 7 trouwens opnieuw op de affiche.

Of wat te denken van de spectaculaire openingsact van The God Machine in 1993. Overdonderend! Een jaar later kwam de grote klap toen bassist Jimmy Fernandez plots overleed aan een hersentumor. De rest van de groepsleden kon het niet meer aan en na een postuum uitgebracht tweede album volgde de split. Zanger Robin Proper-Sheppard dook later op in Sophia.

Eerder toevallig liepen we in 2004 de Chateau tent binnen waar een jongedame stond met een stem als een klok, Amy Winehouse, 21 jaar oud, een vriendelijk en verlegen dutske als het ware. ‘Talent met toekomst’ dachten we toen nog. Helaas hadden we haar geleidelijke aftakeling helemaal niet zien aankomen …

2003 tot slot had zelfs drie memorabele optredens in petto. Foo Fighters rockte als een tiet, iets dat ik helaas miste op Pinkpop vorig jaar. Ook voor PJ Harvey mogen ze me altijd uit mijn bed halen. Massive Attack zorgde zowel in 2003 als in 2006 voor kippenvelfactor 10. Als ik er alleen al aan denk hoop ik dat we snel terug midden augustus zijn!

massiveAttack

1001 albums: de meest spraakmakende albums aller tijden   1 comment

1000_harry

Omdat ik graag meerdere passies met elkaar combineer heb ik dit boek mee naar huis genomen. Er zit zowel een stukje literatuur in als een muziekluik. De meeste lijstjes (hoe langer, hoe liever) in bepaalde cultuurdomeinen interesseren me. Ik neem er lukraak 5 cd’s uit die worden besproken en waar ik zelf een bepaalde band mee heb. Het zal snel duidelijk worden dat ik een kind van de jaren ’80 en ’90 ben.

police-album-synchronicity

Ik zie ons nog in de woonkamer staan in pakweg 1984. Mijn broer Bart achter een hoge doos waspoeder, jeugdvriend Bert met een tennisracket die een gitaar moest voorstellen en ikzelf  de jonge gitaarspelende Sting. We playbackten de plaat mee en we vonden onszelf wellicht heel hard ‘ass kicken’. Leuk was het natuurlijk wel. ‘Every breath you take’, ‘King of pain’ en ‘Wrapped around your finger’ werden achteraf Police klassiekers.

bruce_springsteen_-_born_in_the_u_s_a_

1984 en 1985 zullen voor mij altijd verbonden blijven met Bruce Springsteen. Destijds vond ik die gewoon fantastisch, na al die jaren is hij trouwens nog steeds actief. Ik ben daarna echter andere muzikale helden gevolgd. Twee bijzondere herinneringen aan deze plaat: in ons eerste jaar middelbaar hebben we ooit ‘Dancing in the dark’ geplaybackt en verder ben ik ooit zo dom geweest om niet de lp te kopen maar alle singles die hieruit voortvloeiden. Naast het reeds genoemde ‘Dancing in the dark’ kocht ik ook ‘Born in the USA’, ‘Cover me’, ‘I’m on fire’, ‘Glory days’ en ‘My hometown’ op vinyl.

pillsnthrills

Waarmee we meteen in de jaren ’90 belanden, de bloei van de indie muziek, de mad Manchesterscène, waarvan o.a. Happy Mondays een vertegenwoordiger waren. Gerenommeerd varken Shaun Ryder (die, laat ons eerlijk zijn zo vals als een kat zingt) en Bez, de nar die rondhoste over het podium compleet onder de ‘dope’. ‘Kinky afro’, ‘Loose fit’ en megahit ‘Step on’ gingen er bij mij in als zoete koek. Vanzelfsprekend zit ‘Pills ‘n’ thrills and bellyaches’ in mijn cd-collectie.

second_toughest_in_the_infants

‘Dubnobasswithmyheadman’ had ons al met verbazing geslagen, net als hun Pukkelpopdoortocht in 1993. ‘Born slippy’ vond ik persoonlijk een miskleun, hoewel het nummer door de film ‘Trainspotting’ immens populair werd. ‘Juanita’, ‘Pearl’s girl’, ‘Rowla’ en ‘Rez’ zijn dan weer sterk materiaal van Underworld.

1175035291

Voor mij ook geen dieptepunten in het debuut van Klaxons uit 2007. Ik zag ze ooit tijdens ‘I Love Techno’ in 2002, waar ze misschien inderdaad raar stonden geprogrammeerd tussen alle dance acts. De ergste dance puristen spraken er zowel vooraf als achteraf schande over. Nu ja, mensen met oog -en oorkleppen vind je dus in elke muzikale stroming. ‘Atlantis to interzone’, ‘Golden skans’, ‘Gravity’s rainbow’, ‘Magick’ en ‘It’s not over yet’ zijn nochtans songs die er staan.

Dit alles kan je dus in dat bewuste boek vinden. Je kan het lenen in de openbare bibliotheek van Zonhoven, zodra ik het exemplaar terug heb ingeleverd, dat spreekt natuurlijk voor zich. 😉

Napster : waar is de tijd! (1)   Leave a comment

8717845_napster

Je zou bijna kunnen zeggen dat Napster voor mij de aanleiding was om zelf een internetabonnement te nemen via Telenet in 2001. Ik had het populaire peer-to-peerprogramma al een paar keer gezien bij een kameraad. Die combinatie van een hoop gratis downloadbare muziek met de mogelijkheid om eventueel te chatten met de mensen bij wie je iets weghaalde deed werkelijk een unieke wereld opengaan. Helaas duurde het sprookje niet lang. Geleidelijk aan werden ze vervangen door soortgelijke programma’s, het één al populairder dan het ander.

Enkele dagen geleden dook ik op zolder nog eens in mijn oude cd-schijfjes. Toen viel mijn oog op een aantal gekopieerde compilatiecd’s, allemaal Napstermateriaal. Ik had dadelijk iets van ‘Wat een zalige tijd was dat toch!’ en ‘Mijn muzikale smaak is eigenlijk altijd al redelijk goed geweest.’ 😉 Omdat dit soort uitspraken altijd om een bewijs vraagt, geef ik graag een vijftal voorbeelden met uitleg (of wat dachten jullie). Vandaag blijven we voor deel 1 in de ongelofelijke jaren ’80. Een van de betere eightiesnummers blijft voor mij ‘Dear God’ van XTC, maar dat ligt misschien te veel voor de hand. Daarom maar ‘for something completely different’.

We schrijven 1983 en de heren Karl Hyde en Rick Smith zijn al enkele jaren bezig met hun band Freur. Uit deze band ontstaat later Underworld. Ik herinner me het aanstekelijke ‘Doot doot’ nog van de radio. Meer dan 25 jaar later blijft dat nog steeds een aanstekelijk nummer.

We blijven in 1983 bij de band Bow Wow Wow met de knappe zangeres Annabella Lwin in hun gelederen. Vooral haar nogal speciale kapsel trok destijds de aandacht. Ze was 16 toen ze bij de groep begon en als 18-jarige meid scoorde ze een aantal flinke hits.

Ook Prefab Sprout bracht enkele leuke songs uit, ik vind hen eigenlijk een beetje een onderschatte band. ‘Cars and girls’, ‘The king of rock ‘n’ roll’, ‘Appetite’, ‘We let the stars go’ en deze ‘Johnny Johnny’.

In 1982 won Nicole het Eurovisiesongfestival met de klassieker ‘Ein bisschen Frieden’, maar gelukkig werd er ook nog goeie muziek gemaakt in dat gezegende jaar. Een van de betere synthpopnummers stond op naam van Thomas Dolby. Die werkte trouwens met een hoop bekende muzikanten samen, o.a. met het daarnet genoemde Prefab Sprout.

En we sluiten af met een band die al actief is sinds 1979, Yello. Ik heb dat altijd al fascinerende muziek gevonden. Het klinkt trouwens nog steeds tijdloos na al die jaren.

Binnenkort nog een vervolgje, maar dat gaat over de nineties. ‘I Love the 90’s’, but not as you know it. D.w.z. niet zoals het bekende fuifconcept, maar het betere segment uit de muziekwereld.

The Greatest Switch: mijn persoonlijke keuze   Leave a comment

Een kleine maand geleden bracht Studio Brussel een 8 uur durende dance-marathon waarbij men op zoek ging naar de 100 beste dance tracks aller tijden. Op 20 oktober kwam de driedubbele verzamelaar ‘The Greatest Switch’ trouwens op cd uit, binnenkort zeker ook terug te vinden in de rekken van de bibliotheek van Zonhoven. http://www.stubru.be/node/70167

‘Born slippy’ van Underworld werd daarbij verkozen als dé ultieme dance track. Ik ben absoluut een liefhebber van het genre maar persoonlijk vind ik ‘Born slippy’ zowat de zwakste single die Underworld ooit heeft uitgebracht. Het is net zoals bijna iedereen ‘Purple rain’ van Prince geweldig vindt terwijl ik dat nr nu net niet kan pruimen van ‘onze purperen held’. Anyway, ik doe jullie vandaag een selectie van 10 van mijn favoriete dance tracks cadeau. Alstublieft!

We beginnen meteen met de recentste track uit het rijtje. Vorig jaar volgens mij de single die het meest in het gehoor bleef hangen, deze ‘Why not’ van de Duitse electro-minimal act Alter Ego. Ik vind dit nr aanstekelijker dan het deuntje ‘Rocker’ dat in 2004 in eenieders hoofd bleef zitten.

Wellicht de allerbeste track uit het hele lijstje en daarom wellicht ook dé ultieme dance track die alle dansvloeren in geen tijd gevuld krijgt: ‘Blue Monday’ van New Order. Hun 12 ” track van dit nr is na al die jaren nog steeds de bestverkochte maxi-single aller tijden. Geheel terecht natuurlijk.

12 jaar geleden bracht ‘Insomnia’ van Faithless een ware schokgolf teweeg bij het danslustige publiek, hoewel ik hier wel moet bekennen dat ik hun live-reputatie tijdens hun Pukkelpopdoortocht uiterst magertjes vond destijds.

http://www.youtube.com/watch?v=JOy5LOsV6Vs

De alleroudste track komt uit Düsseldorf en nee, dat heeft niets met de oorlog te maken. Kraftwerk is ondertussen bijna 40 jaar bezig en je kan ze eigenlijk The Rolling Stones van de dance muziek noemen. Heel wat artiesten hebben de mosterd hier gehaald.

Er mag zeker geen baanbrekende en Belgische band in dit overzicht ontbreken. Sinds 1981 maakt deze band die in Aarschot ontstond elektronische muziek, Front 242 stond daarmee aan de wieg van de Electronic Body Music en ze worden beschouwd als de voorlopers van de techno en de New Beat.

Al het goede komt blijkbaar uit Duitsland als je zo mijn lijstje bekijkt, want ook Digitalism is een Teutoonse band die op het behoorlijk hippe Franse label Kitsuné hun platen uitbrengen.

Ook Detroit mag in mijn top 10 zijn graantje meepikken, want in 1988 lanceerde Kevin Saunderson zijn project Inner City waarmee hij enkele wereldhits scoorde.

De grootste vernieuwers van de housemuziek in de late jaren ’90 zijn ongetwijfeld de Franse heren van Daft Punk. Hun concerten waarbij beide heren gehelmd en in motorpak op de bühne staan zijn waanzinnig. Zo snel mogelijk terug programmeren in het Sportpaleis zeg ik.

The Chemical Brothers uit Manchester zijn de volgende in het rijtje. Ze maken een mix van diverse housestijlen waaronder ook hiphopbreaks. Door hun zeer herkenbaar geluid worden bandleden Tom Rowlands en Ed Simons ook veel gevraagd voor remixes van andere bekende artiesten.

We besluiten met alweer een Duitse groep die deel uitmaakte van de ‘Neue Deutsche Welle’. Liaisons Dangereuses brachten niet gek veel materiaal uit, maar zijn toch invloedrijk geweest voor de Duitse techno -en electrostroming.

Zoals bij alle lijstjes kan je natuurlijk opwerpen dat deze of gene groep of muzieknummer ontbreekt in dit lijstje. En dat zal zeker kloppen. Welke tracks hadden jullie er zeker ingestoken als je de keuze had?