Archive for the ‘Zero 7’ Tag

Top 100 van de jaren nul (2000-2009)   Leave a comment

Vorige maand lieten diverse binnenlandse én buitenlandse muziekbladen en/of websites hun licht schijnen over het laatste decennium in muziekland. Muziekrecensenten houden er nu eenmaal van om alles in lijstjes te gieten en wij moeten hier eerlijk bekennen dat we altijd weer nieuwsgierig zijn om te lezen wat de échte kenners ervan vinden. In hoeverre wijken hun muzikale smaken en voorkeuren af van de mijne?

Over de nummer één willen de meningen al eens uiteen lopen, maar in de top van het klassement (de top 10) staan zonder uitzondering ‘Is this it’ van The Strokes, ‘Funeral’ van Arcade Fire, ‘Kid A’ van Radiohead en ‘Back to black’ van Amy Winehouse. Wat erop zou kunnen wijzen dat kennersoren nog steeds kwaliteit kunnen onderscheiden van pure bucht. ‘Muziekjournalist zijn is misschien toch wel een écht beroep’ zit ik me plots te bedenken. :p

Bovenstaande cd’s staan overigens absoluut terecht in die hitparade genoteerd. Toch wil ik hier graag een lans breken voor enkele cd’s die iets minder bekend zijn bij het grote publiek, maar die wel degelijk hun plaats hebben in het laatste muzikale decennium. Gemakshalve baseer ik me gedeeltelijk op de top 100 lijst die OOR vorige maand publiceerde. Merk op dat we ons beperken tot de eerste vijf jaar van het decennium.

Geogaddi : Boards of Canada (2002)

Voor mensen die naar muziek snakken, waarin je na iedere luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt. Bij voorkeur te beluisteren op een degelijke stereo-installatie met goede koptelefoon. BOC komt overigens gewoon uit Schotland, doet weinig of geen optredens en staat zodoende bekend als een buitenbeentje in de popmuziek. Hun electronische muziek is waanzinnig knap gemaakt, oordeel gewoon zelf!  ‘Music is math’, ‘Sunshine recorder’, ‘Julie and Candy’, ‘The beach at Redpoint’, ‘Alpha and Omega’ en ‘The devil is in the details’.

Simple Things : Zero 7 (2001)

Tot twee keer toe met open mond zitten staren naar de eerste twee Pukkelpopoptredens van Zero 7 (2001 en 2006), (misschien zat zangeres Sia er voor iets tussen?) dus koesteren we deze dromerige popmuziek nog steeds even hard als in zijn begindagen. ‘Destiny’, ‘Distractions’, ‘In the waiting line’ en ‘Red dust’.

100th window : Massive Attack (2003)

Een band die volgens mij weinig of geen introductie nodig heeft. Combineren triphop, acid jazz, hiphop, electronische muziek, reggae, klassieke muziek e.a. tot iets weergaloos. Voor ‘100th window’ werden ze op enkele tracks bijgestaan door Sinéad O’Connor. ‘Future proof’, ‘What your soul sings’, ‘Special cases’ en ‘Butterfly caught’.

Discovery : Daft Punk (2001)

De gehelmde Franse heren van Daft Punk bliezen de dance scene nieuw leven in door hun catchy riedels op ‘Discovery’. Elke vier jaar bracht DP een nieuw album op de markt, hoewel er in 2009 helaas geen nieuwe nummers verschenen. Jullie moeten het doen met ‘Aerodynamic’, ‘Harder, better, faster, stronger’, ‘Crescendolls’ en ‘Something about us’.

The hour of Bewilderbeast : Badly Drawn Boy (2000)

Het muziekjaar 2000 was nauwelijks een half jaar oud toen Damon Gough aka Badly Drawn Boy ten tonele verscheen. Deze Britse singer-songwriter verraste vriend en vijand met zijn sterke debuut. De man is herkenbaar aan zijn onafscheidelijke muts. ‘Once around the block’, ‘Disillusion’, ‘Pissing in the wind’ en ‘Another pearl’.

Legendarische Pukkelpopoptredens   1 comment

lucht3

Na enkele zomerse dagen met mooi zonnig weer droomt een mens weer spontaan van festivalweides, frisse pinten, mooi vrouwvolk en schitterende optredens. Iedere muziekliefhebber die erbij was (including me) herinnert zich vast de legendarische doortocht van Faith No More nog met een flinke portie schoenen gooien in 1990. Een jaar later verving het onbekende Nirvana nog Limbomaniacs als openingsact. Niemand kon toen vermoeden dat een dikke maand later ‘Nevermind’ en ‘Smells like teen spirit’ als een bom zouden inslaan.

Als ik wat verder graaf in mijn ondertussen 19 Pukkelpopedities vind ik nog enkele schitterende, onvergetelijke optredens terug. 1994 was bijvoorbeeld het jaar waarin men naast de main stage en de marquee voor het eerst uitpakte met een dance hall. Het regenachtige weer zorgde ervoor dat we daar o.a. Tekton Motor Corporation, Ulanbator, Biosphere en Underworld meepikten. Het was zo gezellig dat we er gewoon gebleven zijn dat jaar. De eerlijkheid gebiedt me nu te zeggen dat het charmante vrouwelijke gezelschap die dag o.a. ook een reden was om er bijna te blijven kamperen. En het fantastische optreden van Underworld natuurlijk. 😉

ra080-underworld

Verschillende bands speelden al meerdere keren op Pukkelpop. Enkele ervan wisten me evenveel keer te overtuigen. Röyksopp (drie Pukkelpopedities) was telkens verrassend, net zoals Zero 7 in 2001 en 2006. Dit jaar prijkt Zero 7 trouwens opnieuw op de affiche.

Of wat te denken van de spectaculaire openingsact van The God Machine in 1993. Overdonderend! Een jaar later kwam de grote klap toen bassist Jimmy Fernandez plots overleed aan een hersentumor. De rest van de groepsleden kon het niet meer aan en na een postuum uitgebracht tweede album volgde de split. Zanger Robin Proper-Sheppard dook later op in Sophia.

Eerder toevallig liepen we in 2004 de Chateau tent binnen waar een jongedame stond met een stem als een klok, Amy Winehouse, 21 jaar oud, een vriendelijk en verlegen dutske als het ware. ‘Talent met toekomst’ dachten we toen nog. Helaas hadden we haar geleidelijke aftakeling helemaal niet zien aankomen …

2003 tot slot had zelfs drie memorabele optredens in petto. Foo Fighters rockte als een tiet, iets dat ik helaas miste op Pinkpop vorig jaar. Ook voor PJ Harvey mogen ze me altijd uit mijn bed halen. Massive Attack zorgde zowel in 2003 als in 2006 voor kippenvelfactor 10. Als ik er alleen al aan denk hoop ik dat we snel terug midden augustus zijn!

massiveAttack