Archive for the ‘Muziek’ Category

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (35)   Leave a comment

als zelfs die van GOT het al zeggen

De Pukkelpopverslagjes volgen achteraf nog, maar in afwachting krijg je van ons al een andere ‘populaire’ muziekrubriek opgediend. De afgelopen dagen werden weer overgeschaduwd door een aantal IS-aanslagen (Barcelona, Wuppertal, Cambrills, Turku, …) en ik heb er donderdag toch eventjes bij stilgestaan: eind volgende maand loop ik zelf rond op die ramblas in Barcelona. Op televisioneel gebied ploegden wij ons enkele dagen geleden door drie seizoenen ‘Rectify’. Het minder goede nieuws hebben we hieronder bondig samengevat.

341. If only I could – Sydney Youngblood : Amerikaan die in 1989 kortstondig succes boekte in Europa, maar tegenwoordig zou hij nog actief zijn in het schnabbelcircuit (vooral in Duitsland) met covers van andere artiesten.

342. Con te partiro – Andrea Bocelli : misschien dat Italianen stijf van bewondering staan bij deze hit uit 1995, maar ik heb die heisa nooit begrepen. Deze blinde tenor scoorde achteraf nog wat hits, maar liefhebbers moeten dat maar eens googelen.

343. I got 5 on it – Luniz : zwaar overroepen Amerikaans rapduo dat o.a. in Nederland een hit scoorde met deze stinker uit 1996. Hoewel ze nog steeds bestaan bleef het hierna verdacht stil dus laat dat in dit geval het positieve nieuws zijn.

344. Save the best for last – Vanessa Williams : geen slecht woord over haar acteercarrière of over haar looks, want Vanessa werd Miss America 1984 (al werd die titel haar ontnomen toen er naaktfoto’s uitlekten). In die tijd werd daar nog bijzonder zwaar aan getild. Haar grootste hit scoorde ze in 1992, na 2009 heeft ze geen muziek meer gemaakt.

345. Nine million bicycles – Katie Melua : je zou haast respect verwachten voor iemand die alle fietsen in Peking is gaan tellen in 2005, maar wij blijven het een nutteloos quizweetje vinden. Katie Melua zelf is wél een plaatje. That’s a fact!

346. When will I be famous? – Bros : dé bekentenis van deze week zal me vast heel wat street credibility kosten, maar ik heb ooit de lp van Bros in huis gehaald via ECI. Een ongelofelijke blunder uiteraard! We schrijven 1987 en ik was 15 jaar maar toch had ik (zelfs toen al!) beter moeten weten … mea maxima culpa!

347. Drop it – Scoop : deze flauwekul katapulteerde in 1999 naar de top van de hitparade in België en Nederland. Het werd gemaakt door Belgen, o.a. door Jan Vervloet (Fiocco) die we ook al geen kwaliteitslogo kunnen toekennen.

348. St. Elmo’s fire (Man in motion) – John Parr : tweede bekentenis, want ook dit gedrocht ontsiert mijn singlescollectie. In 1985 kwamen mensen nog weg met smakeloze singles en dito kapsels, met een beetje geluk werd je zelfs genomineerd voor een Grammy.

349. Sweat (la la la la la long) – Inner Circle : bij goeie Jamaicaanse reggae denken wij o.a. aan Bob Marley en Peter Tosh zaliger, de keerzijde is deze single uit 1992 die bijvoorbeeld vijf weken de nummer 1 positie in Nederland bezet hield.

350. Close to you – Maxi Priest : een Britse import Jamaicaan, wiens oom toevallig de zanger was van Inner Circle hierboven. Wij gingen voor een single uit 1990 omdat zijn andere hits covers waren van respectievelijk Robert Palmer en Cat Stevens. Volgende week nieuwe kansen!

Posted 20/08/2017 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 3)   Leave a comment

Peta, een diervriendelijke dame op dag 3

Dag 3 in de categorie ‘topsport voor muziekliefhebbers’, evenwel zonder kans op eremetaal (voor ondergetekende dan toch). Onze pijp was al een tijdje uit, dus wij beperken ons hier gewoon tot wat namen roepen: Car Seat Headrest, First Aid Kit, Preoccupations, HO99o9, At The Drive In, The Afghan Whigs en Band of Horses. Totaal uit den boze: Bear’s Den (omdat ik geen geitenwollen sokken in huis heb) en Mumford & Sons (omdat ik al blaren aan mijn voeten heb, blaren krijgen door het lasso werpen zou helemaal een domper zijn).

UPDATE

Onze Pukkelpopzaterdag kunnen we nog het best omschrijven als de dag waarop we vooral moesten voortgaan op ‘losse indrukken’. Het was (wat mij betreft) zeker geen grootse zaterdag, al werd die ruimschoots gecompenseerd door de sfeer én gezelligheid op de wei. Onze tocht begint bij Car Seat Headrest in de Club (mét een Aperol Spritz in de hand), maar na een nummer of vier geef ik er de brui aan. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond het behoorlijk saai. Een paar cavaatjes aan de boilerroom, een beetje veel eten en zelfs een half uur aanschuiven voor een gin tonic, op zaterdag kon het allemaal. Hierna zouden we de alcohol naar het achterplan verwijzen. We moesten nog heelhuids met de auto thuis geraken, weet je wel … Oké, terug muziek! Ook Afghan Whigs wist mij niet zo erg te bekoren (waarom maakten ze er geen ‘greatest hits’ momentje van?). Bij First Aid Kit stond té veel volk, maar daar zat het wel snor volgens mij. Bij Billy Talent werd ik opnieuw verenigd met Inge & Erwin & co. Hoewel BT niet meteen mijn ding is, vond ik hun set best goed klinken. Hierna proberen Inge en ik (omdat Bear’s Den off limits is) Ho99o9 (één nummer) en Floating Points (twee nummers) om vervolgens in de Booth (met Aperol Spritz in de hand) te merken dat Rachel Green daar een aardig dansbaar setje draait. We zien daarna At The Drive In van buiten de tent, willen naar Death Grips (maar komen Martien en Gert tegen), waardoor het in no time alweer 23u is. Rise Against nog eventjes gadegeslagen van buiten de tent en onze laatste act netjes opgedeeld in twee: de eerste helft van Band of Horses (klonk wel lekker!) en een tweede helft Gruppo di Pawlowski. Omdat de dranktenten in razend tempo zijn afgesloten verkassen we nog snel naar de dancekant om onze laatste bonnetjes op te souperen. Een fluim als Flume laten we wijselijk aan ons voorbijgaan. Nog een laatste wandeltochtje naar de auto, fluks naar huis (wéér trage slakken op de baan!) en constateren dat ik nu ook een blaar aan mijn rechtervoet heb. Niets meer gewoon, die oudere jongeren! Volgend jaar opnieuw Pukkelpop? Als er wat meer aandacht wordt geschonken aan deftige headliners vast en zeker wel. Op dat gebied moet het festival zich toch herbronnen. Het publiek dat Pukkelpop ‘groot’ heeft gemaakt wordt anno 2017 zelden of nooit meer bediend. Dus ik voel me eerlijk gezegd een beetje in de steek gelaten. Ofwel moet ik herbronnen en mijn muzikale spectrum verleggen. We hebben een jaar om erover na te denken.

Posted 19/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 2)   Leave a comment

blond bier en bridgette b op dag 2

We zullen er hier gemakshalve van uitgaan dat we de allereerste Pukkelpopdag succesvol hebben afgesloten. Na een klein beetje nachtrust zouden we klaar moeten zijn voor een volgende dosis decibels en dancebeats. Naast een basismenu bestaande uit friet, hotdog en ander heerlijk fastfood zouden we vandaag ook terug te vinden kunnen zijn bij o.a. Forest Swords, Clark, The Shins, de Gordiaanse knoop Perfume Genius/Tycho/Julia Jacklin (lijnrecht tegenover mekaar geprogrammeerd), The Flaming Lips, Mount Kimbie, Elbow, SamphaNicolas Jaar en Stuff. Tenzij dat weer- en andere goden flink wat roet in het eten zouden gooien uiteraard. Ten strengste verboden vandaag: Tove Lo (haar tieten hebben net zoveel om het lijf als haar muziek) en Bastille (omdat het origineel van 14 juli 1789 véél revolutionairder was). Een terugblik volgt na de bestorming (van het terrein).

UPDATE

De tijd dat wij het tijdens Pukkelpop op een ongebreideld zuipen zette dateert al van toen Daft Punk er eens mocht afsluiten, hierna braken voor mij de jaren van verstand aan. Ik fietste of buste de afgelopen jaren vrijwel bloednuchter huiswaarts. Waarom dan niet een keer met de wagen? Gemakkelijker gezegd dan gedaan, tenzij je (with a little help from my friends Inge en Erwin) kan parkeren op wandelafstand in de Luchtvaartstraat. Dat is ook een stuk wandelen, maar wél weten dat je makkelijk thuisraakt. Onze voorspelling om vanaf Forest Swords op de wei te zijn lukte hierdoor helemaal. Prima vrijdagopener volgens ons. Bij het naar buiten komen zie ik Luc Haekens (VIER) in gesprek met enkele fans. Een kwartier later valt er een ware stortbui. Bij Tove Lo staat de dance hall plots vol, maar niet omwille van haar bubblegumpop, maar door klimatologische omstandigheden. Ik vlucht de boiler room in en laat mij inspireren door Mefjus featuring Maksim MC. We doen een stukje Clark en stappen daarna snel door naar The Shins in de Marquee. Hun doortocht was in orde en naast ‘Simple song’ viel het mij vooral weer op wat een prachtnummer ‘Saint Simon’ blijft na al die jaren. Geen tijd te verliezen, want ons dilemma van de dag komt eraan. We proberen gewoon Julia Jacklin (haar eerste nummer uitgezeten, maar dat voelde als een 45-toerenplaat die op 33 toeren draaide), dus loop ik door naar Tycho. Daar blijkt men geluidsproblemen te hebben, dus na een tijd wachten enkele nummers gehoord. Ik werd erop geattendeerd omdat men parallellen trok met o.a. Boards of Canada, maar mij werd al snel duidelijk dat de genialiteit die BOC kenmerkt bij hem totaal ontbrak.

The Flaming Lips rekenen we dan weer tot de hoogtepunten van onze vrijdag ook al was het geluid van achter de pa waar wij stonden bij momenten lamentabel. Toch weten Wayne Coyne & co mij steeds te charmeren: van confettikannon tot een ritje op zijn eenhoorn of een tribute aan David Bowie (‘Space Oddity’), waar ik zelfs door werd ontroerd ook al was de stem van David Bowie op de achtergrond te horen. Na dit optreden spotten wij het nieuwbakken BV-koppel Jan Paternoster (Black Box Revelation) en StuBru-presentatrice Eva De Roo. Wij hebben geen tijd voor handtekeningen uit te delen dus wandelen we door naar Mount Kimbie die van ons het predikaat ‘zeer degelijk’ krijgen. Tweede hoogtepuntje van de dag (ik vind o.a. Inge en Erwin terug) is het optreden van Elbow. Dat was van voor tot achter ‘fantastisch’. ‘The bones of you’, ‘Magnificent (she says)’, ‘Little fictions’, ‘Lippy kid’ en ‘One day like this’ bijna aan het eind brachten enkel good vibes in een overvolle Marquee. Eigenlijk had deze band een headlinerstek verdient op de main stage, maar wie ben ik natuurlijk! Omdat Sampha ons net iets té veel aan rustige slaapkamermuziek doet denken proberen we Newmoon in de Lift, maar die zitten net aan hun laatste nummer. Geen nood, Nicolas Jaar gaat ons redden. En dat deed hij ook! Tweede hoogtepuntje van de dag, al was zijn setlist er eentje voor mensen die geduldige opbouw en sfeerschepping kunnen waarderen in een festivaltent. Nog een halve set van Stuff om te eindigen (vooral omdat onze arme rug flink begint op te spelen) en we mogen naar huis. Met de wagen ging dat aardig snel moet ik zeggen, al tuften bepaalde chauffeurs tegen 50 km/u huiswaarts wat eigenlijk ook geen zicht is. Dronken? Té veel mist? Of toch nog iets anders. Wie zal het zeggen …

Posted 18/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2017 (dag 1)   Leave a comment

geen zon op Pukkelpop, daarom maar Romi Rain

Tegenwoordig trapt Pukkelpop steeds af op woensdag, al moeten we die zogezegde line-up niet al te ernstig nemen. Het is meer een soort van inpilsen alvorens het échte werk begint de dagen erna. Wat je daar te zien krijgt hoort dus meer thuis in de categorie ‘kindermatinee’ of bestaan er nog mensen die pakweg Boef of Kraantje Pappie ernstig nemen? Ik ken ze alleszins niet! Na één jaar onderbreking is ondergetekende terug van de partij (in vol combiticketformaat nog wel). Op dit moment bekruipt het festivalvirus me nog niet écht (weinig of geen prospectie gedaan vooraf, dus ik vertrouw maar op mijn intuïtie) maar dat zal wel veranderen eens we de wei hebben betreden. Exacte voorspellingen doen over ons te volgen blokkenschema is altijd een beetje koffiedik kijken, maar wij doen een wilde gok door hier o.a. Ray BLK, Cypress Hill, Intergalactic Lovers, Ryan Adams, Vince Staples, PJ Harvey, Interpol, Ty Segall en Mac DeMarco op te werpen. Ik heb mijn huisarts wél moeten beloven dat ik Tamino (neerslachtige gevoelens opwekkend) en Editors (té voorspelbaar) van mijn lijstje zou afstrepen. Komt helemaal goed (hopen we!).

UPDATE

Hier zijn we eindelijk met de terugblik op onze Pukkelpopdonderdag die we aftrapten bij Ray BLK. Al liep het meteen fout omdat wij aan de Booth stonden in plaats van in de Lift. Wij pikken een nummer of drie mee waarvan o.a. een cover van Roberta Flack’s ‘Killing me softly with his song’. Goeie stem, maar niet meteen mijn ding. Onze eerste tussenspurt richting special beers geeft ons de gelegenheid om de laatste nummers van Enter Shikari te horen. Van daaruit pikken we ook een stuk Girls in Hawaii mee en die deden het vrij aardig eerlijk gezegd. Onze landgenoten die hierna in de Marquee speelden (Intergalactic Lovers) deden het trouwens uitstekend. Net daarvoor waren we collega Hanne tegengekomen tijdens Cypress Hill. Dat was eigenlijk pure fun. Classics als ‘When the shit goes down’, ‘How I could just kill a man’ en ‘I ain’t goin’ out like that’ gingen erin als zoete koek. Niet meteen wereldschokkend, maar absoluut op niveau. Ondertussen is ook Rozemie op de wei en samen met haar zie ik vervolgens Ryan Adams van jetje geven. Die deed dat bijzonder goed, al had men de man beter geprogrammeerd in een ongetwijfeld volle Marquee. Ook van buiten de tent merkten we vervolgens dat ook PJ Harvey de wei wist te begeesteren, al blijf ik meer een fan van haar vroegere werk. Gelukkig zaten ook ’50 ft queenie’ en ‘Down by the water’ of het meesterlijke ‘To bring you my love’ in haar setlist. Ik verlaat mijn vrouwelijk gezelschap (na enkele frisse pinten en wat sociale gesprekken) en zorg ervoor dat onze muzikale wegen zich nu scheiden. Ik zie vrijwel het hele concert van Interpol (plays ‘Turn on the bright lights’) en ik vind die doortocht beter dan die van de vorige keer.

Misschien wel hét concert van mijn donderdagparcours volgt hierna: Ty Segall zorgt voor een schitterende doortocht in de Club. Oké, zijn songs waren bij momenten nogal lang uitgesponnen, maar de muzikanten soleerden dat het een lieve lust was. Ik vond het écht ijzersterk. Nog een laatste keer richting special beers (omdat we op vrijdag geen main stage zullen zien!) en daar de laatste rechte lijn van Editors meegemaakt (terwijl ik aan het socializen ben uiteraard). We doen hierna nog een snuifje Moderat (hun allerlaatste optreden naar het schijnt) en we gokken eens niet op The XX (wegens enkele keren gezien!), maar gaan dus voor Mac DeMarco. Dat leek in eerste instantie een voltreffer te zullen worden, maar dat bleef helaas niet duren. DeMarco zette het op een stevige zuippartij (whiskey!) en ging daarna tot vervelens toe ouwehoeren met zijn collega-muzikanten zodat de vaart helemaal verdween. Hij gooide zijn gitaar nog in het publiek en toen was het helemaal om zeep. Ondanks ludieke intermezzo’s met daarin o.a. Vanessa Carlton’s ‘A thousand miles’ en het irritante ‘Gypsy woman’ van Crystal Waters. De staande ovatie van het jonge publiek na afloop was dus ietwat overdreven. Het werd zelfs nog erger toen er ook geen bus richting Zonhoven te bespeuren viel rond half 3. Dat betekende vijf kilometer huiswaarts wandelen. Dat leverde me één blaar op én pijnlijke voeten. Het was duidelijk: voor dag twee had ik absoluut een plan B nodig.

Posted 17/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (34)   Leave a comment

maar vandaag maken we graag een uitzondering

Vandaag hebben we nog een werkdag voor de boeg, maar daarna dienen zich twee vrije dagen aan. Woensdagnamiddag is dan officieel onze laatste werkdag, waarna we kunnen gaan genieten van een welverdiende vakantie, die zich vanaf donderdag en de dagen erna in eerste instantie op de Pukkelpopwei zal afspelen. Daarna roept het zonnige zuiden! Maar da’s dus voor later. De afgelopen dagen was het redelijk rustig qua gebeurtenissen. Gisteren gingen wij alvast langs de kapper voor een frisse zomercoupe, we zagen de allerlaatste afleveringen van ‘Girls’  (Play More) en op dvd zijn we ook door het eerste seizoen van ‘Mr. Robot’ geraakt. Tel daar nog wat flarden voetbal bij (JPL en Premier League) en we hebben het gehad. Voor wat ‘we hebben het gehad!’ betreft: dat kan ook worden gezegd van de tien singles hieronder. 😉

331. Feel it – The Tamperer featuring Maya : eerste van vier nummers vandaag die dateren van 1998. De uitvoerders ervan komen uit Italië, al hebben ze eigenlijk weinig verdienste aan een single die grotendeels teruggrijpt naar een sample uit ‘Can you feel it’ van The Jacksons. Blijkbaar scoort dit collectief later nog twee hits (eentje gebaseerd op een Madonna sample, de andere op een sample van ABBA). In 2000 is het sprookje gelukkig voorbij.

332. Diggi-Loo Diggi-Ley – Herreys : onze Songfestivalbijdrage van vandaag komt van Zweden, drie broers die in 1984 het beruchte festival winnen in Luxemburg. Af en toe draven de broers nog eens op, om hun eendagsvlieg ergens ten gehore te brengen doch niet zo héél vaak want overdaad schaadt in dit geval!

333. Een barg die hé un krul in de steert – De Aal : carnavalskrakers én niveau gaan gewoon niet samen in één volzin, zelfs niet als dit nummer (uit 1980) wordt uitgebracht door een man die in het dagelijkse leven parodontoloog is. Ik hoop dat zijn job niet half zo vermoeiend is als deze onzin.

334. Would you …? – Touch and Go : Britse jazzpoppers die in 1998 deze bedenkelijke hit scoorden waarin eveneens een irritante saxofoon voorkomt. Ze waren vooral huge in Oost-Europa (Rusland met name), waardoor ze er jaarlijks een vijftigtal keer konden optreden. Put(a)in (en andere krachttermen!).

335. One day (Vandaag) – Bakermat : men neme een sample uit de wereldberoemde ‘I have a dream’ toespraak van Martin Luther King, laat iemand saxofoon spelen in de achtergrond en zet er een beat onder en klaar is kees. Kees is in dit geval een zekere Lodewijk Fluttert, een jonge Nederlandse dj die hier in 2013 mee uitpakt.

336. Iris – Goo Goo Dolls : Amerikaanse rockers die in de bijzonder lange rij ééndagsvliegen en one hit wonders thuishoren. Wij willen ze alleszins de kost niet geven, de lui die hierin figureren. Geloof het of niet, maar in 1998 stond dit liefst 18 weken (!) op nummer één in de States. Voor de quizzers onder ons: dit stond op de soundtrack van ‘City of angels’, een film die ik met veel plezier aan mij voorbij liet gaan.

337. Lily was here – Dave Stewart featuring Candy Dulfer : de helft van Eurythmics aangevuld met een knappe 20-jarige Nederlandse blondine die saxofoon speelt. Ziedaar een succesvolle combinatie die in 1989 een internationale hit scoort. Voor de quizzers onder ons: dit stond op de soundtrack van ‘De Kassière’, een film die ik met veel plezier aan mij voorbij liet gaan.

338. Ghetto Supastar (that is what you are) – Pras Michel : deze Amerikaanse rapper zat ooit in Fugees en hij is blijkbaar ook een neef van Wyclef Jean. Samen met wijlen Ol’ Dirty Bastard en R&B zangeres Mýa scoorde hij hier in 1998 een nummer 1 hit mee.

339. Bring me to life – Evanescence : Amerikaanse nu-metalband die met Amy Lee nochtans een bekoorlijke zangeres in hun rangen hebben, maar dat is voor mij van geen tel hier. Ik koos voor hun eerste single uit 2003, die in onze contreien de hitparades haalde.

340. Mother earth – Within Temptation : de band mag dan mateloos populair zijn bij veel mensen, mij doen ze bijzonder weinig al vind ik zangeres Sharon Den Adel wél een charmante verschijning. De band begon ermee in 1996, deze single stamt uit 2002.

Posted 13/08/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (67)   Leave a comment

Atari Teenage Riot

Het is alweer donderdag (nog één week tot Pukkelpop!) en hier is onze volgende lading oorwurmen. Wij kregen de afgelopen dagen bezoek van nichtjes en neefje (hun gedrag was weer voorbeeldig, ook toen we een hapje gingen eten bij Sans Gêne). Gisteravond vloog weer voorbij met een Kiewit 5 editie, deze keer van de hand van LAL-Team. Wij ‘genieten’ nog tot en met zondag van ons Play More abonnement (we zijn helemaal bij met ‘Twin Peaks’ en ‘GOT’ seizoen 7), nog vier afleveringen van het laatste seizoen ‘Girls’ kijken en we zijn ermee klaar. Nu overweeg ik eigenlijk een abonnement op Netflix (wegens interessant), maar dat zal pas gebeuren na mijn vakantie in Spanje en de citytrip annex trouwfeest naar Barcelona. We’ll keep you posted!

Deutschland (has gotta die)! – Atari Teenage Riot: ik verkeerde ook in de overtuiging dat deze classic uit 1996 in mijn Straffe Lijst terecht was gekomen. Niet dus! Vandaag eerherstel voor Alec Empire & co. Nadat groepslid Carl Crack in 2001 overlijdt aan een overdosis pillen wordt de groep ‘on hold’ gezet. Sinds 2010 zijn ze opnieuw actief. Voor liefhebbers van pokkeherrie!

End times – Warm Digits: Brits electronicaduo dat ondertussen drie full cd’s heeft uitgebracht. Op hun laatste worp ‘Wireless World’ krijgen ze af en toe vocale hulp zoals hier bijvoorbeeld van Field Music.

All in one night – Stereophonics: op nieuwe cd ‘Scream above the sounds’ (hun tiende album alweer!) is het nog wachten tot ergens begin november, maar de vooruitgeschoven single krijgen jullie van mij al cadeau. Omdat ik zo’n toffe peer ben!

An intention – Kaitlyn Aurelia Smith: omdat we af en toe wel eens wat dieper durven graven naar verborgen pareltjes, die je nauwelijks nog via de StuBru’s dezer wereld kan ontdekken, deze week een Amerikaanse die experimentele muziek maakt. Ze brengt elk jaar een nieuwe cd uit (sinds 2012 ongeveer). Het is rustig, ambient en ietwat abstract. Iets voor wat men vroeger ‘de meerwaardezoeker’ zou noemen!

American dream – LCD Soundsystem: één van die dingen die ik vorig jaar heb gemist omdat ik Pukkelpop een jaartje skipte en waar ik een ietsiepietsie spijt van had achteraf. Bij het begin van het nieuwe schooljaar verschijnt hun nieuwe cd waarvan ik de titeltrack selecteerde. Ik ben nog niet helemaal om, dus ik hoop een beetje dat het een groeiplaat wordt.

Posted 10/08/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (33)   Leave a comment

oh jezus, wat een teringherrie

Vrijdagavond brachten wij weer in quizmiddens door. Op de Boerenkermisquiz in Vorst-Laakdal hadden we eventjes de indruk dat we met ‘de grote jongens’ konden meedoen (ex-aequo tweede op één puntje van de leider na de eerste tussenstand), maar daarna was het over. Desalniettemin heb ik mij goed geamuseerd. Zaterdagavond trokken mijn moeder en ik de Hasseltse binnenstad in voor het Virga Jessespel ‘Een deken van troost’, dat in het Volkstehuis werd opgevoerd. Het stuk kwam helemaal overeen met onze verwachtingen, dus verlieten wij ‘het pand’ (El Chiringuito in dit geval) rond de klok van één uur. Wij voelden ons wél een beetje ‘surrounded by de tsjeven’ (de burgemeester, enkele schepenen en nog wat andere notabelen), maar het bleek allemaal ‘harmless’ in dit geval. De keerzijde van de medaille is dat jullie hieronder nog tien nummers krijgen waar ik niet meteen vrolijk van wordt. Het kan niet altijd van een leien dakje lopen zullen we maar zeggen …

321. D.I.S.C.O. – Ottawan : Franse discogroep van Caraïbische afkomst die begin jaren ’80 scoort met enkele discokleppers. In 1980 kweelde iedereen dit nummer lustig mee. Gelukkig hoorde er geen vreemd dansje bij dat iedereen moest nabootsen.

322. We are the world – USA for Africa : benefietnummers die worden opgenomen ter gelegenheid van rampen, om op die manier de nodige fondsen te werven … wij vinden dat héél nobel maar het zijn zelden mooie nummers, zelfs al strik je er een rist topartiesten voor. In 1985 bracht dit bijvoorbeeld 90 miljoen dollar op. Bij ons nog ooit gecoverd, toen heette het ‘Mia De Wulf’.

323. Grace Kelly – Mika : deze Libanees-Britse zanger scoorde meteen stevig met zijn debuutalbum uit 2007. De hieruit voortvloeiende singles deden het allemaal meer dan aardig in de hitparade. In 2010 stond hij ook op Pinkpop.

324. Please don’t go – Double You : laat ‘m gaan, laat ‘m toch gewoon gaan godverdomme! Een Italiaanse popgroep brengt in 1992 een bijzonder platte cover op de markt van KC & The Sunshine Band. Resultaat: in té veel landen nummer 1, meer dan drie miljoen exemplaren verkocht. Dat de vakbonden daar eens iets aan doen!

325. Casser la voix – Patrick Bruel : er was een tijd waarin deze Fransoos (zanger/acteur) bijzonder populair was (vooral bij zijn landgenoten dan), de zogenaamde ‘Generatie Bruel’. In 1990 lanceerde hij zijn allergrootste hit. Wij hebben liever dat hij zwijgt.

326. Sadeness – Enigma : Gregoriaanse gezangen gemengd met dancebeats, dat was het lumineuze idee dat Michael Cretu in 1990 kreeg. Daarvoor was hij vooral bekend als de man van de Duitse zangeres Sandra. In 2004 liep hun huwelijk spaak. Cretu ontving bij Enigma 57 platina platen en hij stond in liefst 41 landen aan de top van de hitlijsten. Dat hij de muziek oorspronkelijk schreef onder een schuilnaam geeft aan dat hij er zelf (net zoals wij) serieuze bedenkingen bij had.

327. If you believe – Sasha : Duitser die in zijn begindagen figureert in schoolbandjes e.d., maar wiens solodebuut uit 1999 meteen succes heeft. Het zou nochtans tot 2003 duren voor hij zijn eerste nummer 1 hit in Duitsland zou scoren, weliswaar met een cover van Bobby Vee.

328. La cucamarcha – TNN : van oorsprong bijzonder oud nummer dat vooral zeer populair was in Mexico en andere Spaanstalige landen. Er bestaan honderden varianten op dit muziekje en onze keuze viel op deze bijdrage uit eigen land gemaakt in het gezegende jaar 1993. Een niemendalletje om snel te vergeten!

329. Temperature – Sean Paul : even bestond de vrees dat deze Jamaïcaanse dancehallartiest de affiche van Pukkelpop 2017 zou ontsieren, maar zover kwam het gelukkig niet. Helaas zijn de bezoekers van Lowlands nu de dupe! Wij kozen iets uit zijn repertoire dat in 2006 het levenslicht zag.

330. Conquest of paradise – Vangelis : onze Griekse vriend Vangelis heeft vast en zeker zijn muzikale verdiensten, want hij wordt wel eens omschreven als de ‘Godfather van de new age’. In 1992 was er nochtans deze pijnlijke misser, filmmuziek bij een film die ook nog eens grandioos flopte. In 1994 werd het nummer heruitgebracht en langzaam maar zeker kwam het overal in Europa opnieuw in de hitparade. 10 weken nummer 1 in de Nederlandse Top 40. Ongelofeloos!

Posted 06/08/2017 by ambijans in Muziek