Archive for the ‘Muziek’ Category

J. Bernardt @ Depot Leuven   Leave a comment

j. bernardt

Balthazar is één van mijn favoriete Belgische bands. Ondertussen hebben bijna alle leden hiervan uitgepakt met nevenprojectjes zoals Zimmerman (Simon Casier) en Warhaus van Maarten Devoldere (dat ik enkele weken geleden nog op Little Waves in Genk aan het werk zag). Vanavond passeer ik (shame on me!) pas voor het eerst sinds een jaar of vijf in het vernieuwde Depot in Leuven voor J. Bernardt (van Jinte Deprez). Jinte Deprez, 1/2de van de frontmannen van Balthazar, slaat met zijn solo-project J. Bernardt een nieuwe en avontuurlijke weg in. Samen met Adriaan Van De Velde (het brein achter Pomrad) en drummer Klaas De Somer (Pomrad, Tourist LeMC) kiest hij voor ​scherpe R&B-grooves, versierd met warme, donkere gospelzang. De eerste worp ‘Calm Down’ was alvast een schot in de roos. Support-act wordt verzorgd door het hier reeds vernoemde Belgisch synth-jazz-wonder Pomrad! Het feestje vanavond is ‘sold out’ dus het kan maar beter goed zijn straks, al maken we ons daar eigenlijk weinig zorgen om! 😉

Posted 26/04/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (17)   Leave a comment

die maandag op Ambijans's blog

Alle ingrediënten waren vooraf aanwezig om er een uitstekend weekend van te maken, maar dan moesten ook alle puzzelstukjes in de juiste richting vallen. Op vrijdagavond amuseerden wij ons in een theaterzaal in Hasselt (‘Alice’ van Abbatoir Fermé), zaterdagavond wonnen we voor de achtste keer dit jaar een quiz (de Witte Molquiz in Mol) na een ultieme eindjump in de superronde en onze zondagavond kon ook lekker worden gekruid als Anderlecht afstand nam van Club Brugge. Vrijdagavond moest Gent zich al tevreden stellen met een puntendeling thuis tegen Oostende, dus bij winst kon RSCA de kloof vergroten naar acht punten. Brugge zou bij verlies zelfs al negen punten achterstand tellen. Al had Anderlecht wél een donderdagwedstrijd in de benen op Manchester United. Gelukkig viel daar gisteravond weinig of niets van te merken want een volstrekt onmondig Brugge ging met 2-0 voor de bijl in het Astridpark na goals van Dendoncker en Kara. De thuisploeg speelde zijn beste wedstrijd in play off 1 en moest niet eens voluit gaan om de winst veilig te stellen. Het enige wat eraan ontbrak waren een aantal extra goals. Het werd nóg beter want in de Spaanse Clásico tussen Real Madrid en Barcelona trokken de bezoekers in de laatste minuut het laken naar zich toe toen Messi zijn tweede doelpunt van de avond maakte en daardoor aan de basis lag van de 2-3 overwinning. Het minder goede nieuws in dit blogbericht staat hieronder.

161. La Macarena – Los Del Rio : het ligt helemaal aan mij, maar telkens als ik de clip met deze twee heren zie moet ik om één of andere bizarre reden aan ex-voetballer Marc Degryse denken, terwijl die toch écht niets met dit nummer te maken heeft. Geen idee waar die associatie vandaan komt, ook mijn psychiater heeft er geen plausibele uitleg voor. Wat wél zeker is: dit werd een wereldwijde hit in 1996.

162. La bomba – King Africa : dit onding van Argentijnse makelij scoorde goed in 2000. De artiest in kwestie ging later blijkbaar nog in zee met het duo van net hierboven. Ik hoor het nummer (zelfs na al die jaren) nog véél te vaak op marktjes in het zuiden van Spanje wat mij doet besluiten dat het nummer ‘very cheap’ is.

163. Knockin’ – Double Vision : Spaanse eurodance om zéér snel te vergeten, midden jaren ’90 had het duo een tweetal hits waarna ze gelukkig samen wegzonken in het moeras der vergetelheid.

164. XTC (Take your shirts off) – Johnny Vicious featuring Lula : wij worden er eerlijk gezegd warm noch koud van, maar deze aanslag op de goede smaak dateert uit 1998 en het komt uit Frankrijk. Nog steeds hip in foute dancings met grote tractors op de parking. Betreden op eigen risico!

165. Promise me – Beverley Craven : Britse zangeres die sneller terug uit beeld verdween dan haar eigen schaduw. Eén grote hit in 1990, haar volgende single haalde niet eens de hitparade. Doch niet getreurd: met meer dan vier miljoen verkochte platen moet ze heden ten dage niet op een houtje bijten.

166. Too many broken hearts – Jason Donovan : in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw was het nog gebruikelijk dat soapies hun eigen muziekcarrière konden lanceren. Donovan begon ooit in ‘Neighbours’ en werd net als zijn collega Kylie Minogue bekend op meerdere fronten. Naar het schijnt schept Donovan nog steeds geld door te touren met zijn eigen greatest hits karavaan.

167. Sancta Maria – Bobby Prins : één van de keizers van het Vlaamse levenslied wordt straks 70 jaar oud. Zijn allerbekendste deuntje bracht hij in 1972 uit, voorwaar een fantastisch jaar. Veertig jaar later kwam er nog eens nieuw werk uit van onzen Bobby, dat zowaar 6.000 keer over de toonbank ging.

168. How am I supposed to live without you – Michael Bolton : de man won muziekprijzen aan de lopende band (voor een volledige lijst moet je ‘m maar eens googelen) en hij verkocht daardoor meer dan 53 miljoen albums. Zijn grootste hit uit 1990 is meteen zijn irritantste lied om naar te luisteren.

169. Rhythm of the night – Debarge : sommige mensen worden blij van dit nummer, ik word alleen blij als het nummer is afgelopen. Om met een positievere noot te besluiten: één van de broertjes was van 1984 tot 1985 getrouwd met Janet Jackson. De snoeper!

170. Que sí que no – Jody Bernal : ‘Hoe dichter bij de nul, hoe strakker om de lul’ Met deze gevleugelde uitspraak zorgde Bernal voor beroering de avond nadat hij met drie jonge meiden de liefde had bedreven. Hij deed de uitspraak in 2006, toen zijn succes tanende was. Zijn vervelende hit kwam eind 2000 hoog in de hitparade terecht. Een niet onbelangrijk feit om zijn bovenstaande uitspraak een beetje te kaderen: in 2008 haalde hij in de Nationale IQ-test een score van 96. ‘Hoe dichter naar de nul, hoe groter de snul’ denk ik dan spontaan.

Posted 24/04/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (52)   Leave a comment

Elmer Food Beat

Vandaag presenteren we met trots onze eerste verjaardag van de oorwurmen. Schouderklopje voor onszelf! Maar hoe zag de rest van onze week eruit? Dinsdagavond hadden we met Raf Degens (Corda Campus) een interessante spreker te gast in de bib, op woensdagavond was er de Sound of C (editie Rob Collin) in Lummen (in vernieuwde slagorde met Geert B., Hanne, Sam en mezelf aan tafel) en dat leverde ons de 20ste plaats op in een deelnemersveld van 26 teams, op donderdag koos ik niet voor HHT maar voor Man U-Anderlecht (spannend tot het laatst) en op vrijdag zaten we wél in het theater voor Abbatoir Fermé’s ‘Alice’. Ook op zaterdag was het opnieuw quizzen geblazen, net als vorige week was het in Mol (Witte Molquiz) te doen. Na een spannende superronde deden we haasje over met de Merodesnokers en we wonnen (voor mezelf de achtste quizzege van 2017). Twee flessen champagne gewonnen, dat wordt een heus feestje als Anderlecht straks de 34ste landstitel zal behalen! 😉 Maar het was een muziekrubriek, zeker?

Le plastique, c’est fantastique – Elmer Food Beat: een muziekvraag die voorbijkwam op de quiz afgelopen woensdag. Uiteraard kenden wij de uitvoerders, al koppelden we ‘m wel aan de verkeerde vraag. Nu ja, er vielen woensdagavond ontzettend veel slachtoffers op die quiz dus … een classic uit 1990 was dat trouwens.

Come to me now – Kevin Morby: ‘Singing saw’ was één van dé albums van 2016, maar daar is Morby al met een nieuwe plaat, ‘City music’, die half juni in de platenrekken moet liggen. Benieuwd of het met zijn nieuwe cd ook zo hard zal gaan.

Slip away – Perfume Genius: in 2005 kickte Mike Hadreas nog volop af van de drugs, sinds 2008 gaf hij zijn leven een hele andere wending door voor een muziekcarrière te kiezen. Zijn vierde worp, ‘No Shape’, is vanaf begin mei verkrijgbaar.

Percolator – Charly Bliss: ik kende de band al van hun aanstekelijke single ‘Ruby’ die vorig jaar werd gelanceerd en hetzelfde kan worden gezegd van dit openingsnummer van hun debuutcd ‘Guppy’. Voor alle liefhebbers van lo-fi poppunk!

Sweet – Little Dragon: boeiende Zweedse band, die in de persoon van zangeres Yukumi Nagano zelfs een Japans tintje heeft zitten. In het verleden leende Nagano haar stem al eens voor o.a. Koop, José González, Gorillaz en SBTRKT.

Posted 23/04/2017 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (94) Evil Superstars/Millionaire   Leave a comment

evil superstars

Voor één keer spelen we een beetje vals, door twee Limburgse bands samen op te nemen in deze reeks. We doen dat omdat Zonhoven een vrij prominente rol speelt in hun ontstaansgeschiedenis. In 1992 wordt Evil Superstars opgericht door drie inwoners van Heusden-Zolder én één Zonhovenaar. Mauro Pawlowski (zang en gitaar), Bart Vandebroek (basgitaar) en Zonhovenaar Marc Requilé (toetsen) winnen in 1994 Humo’s Rock Rally maar nauwelijks drie maanden later verlaat hun drummer de band. Hij wordt vervangen door Zonhovenaar Dave Schroyen. Samen met hem wordt ook zijn piepjonge dorpsgenoot Tim Vanhamel (amper 15 jaar oud) ingelijfd als gitarist. Hoewel de band op alle grote Belgische festivals mag spelen, kondigen ze in de zomer van 1998 hun split aan. Mauro haalt artistieke redenen aan, maar officieel kapt de groep ermee omdat platenmaatschappij A&M hen geen nieuw contract geeft na de tegenvallende verkoopscijfers van hun tweede cd. Bejubeld door de critici, totaal miskend door het grote publiek. Maar ondanks hun beperkte discografie (vijf EP’s, twee full cd’s en één live cd) verwierf de band een heuse cultstatus in de loop der tijden. In 2004 en in 2015 gaf de band terug een teken van leven, maar voorlopig zijn er geen indicaties dat er iets nieuws op stapel staat.

1. ‘(Nothing but a) sluthead’ (uit ‘Hairfacts’ EP, 1995)

2. ‘Must be mystery-puke’ (uit ‘Hairfacts’ EP, 1995)

3. ‘It’s a sad sad planet’ (uit ‘Remix apocalyps’ EP, 1995)

4. ‘Pantomiming with her parents’ (uit ‘Pantomiming with her parents’ EP, 1996)

5. ‘Satan is in my ass’ (uit ‘Satan is in my ass’ EP, 1996)

6. ‘Go home for lunch’ (uit ‘Love is okay’, 1996)

7. ‘1,000,000 demons can’t be wrong’ (uit ‘Love is okay’, 1996)

8. ‘B.A.B.Y.’ (uit ‘B.A.B.Y.’ EP, 1998)

9. ‘Have been wrong before’ (uit ‘Boogie-Children-R-Us’, 1998)

10. ‘Oh girl’ (uit ‘Boogie-Children-R-Us’, 1998)

In 1998 wordt de stekker uit Evil Superstars getrokken, één jaar later wordt in Zonhoven Millionaire boven het doopvont gehouden. Gitarist Tim Vanhamel doet dat samen met een aantal dorpsgenoten: gitarist Ben Wyers (die het in 2004 voor bekeken houdt), drummer Dave Schroyen én bassist Bas Remans. De vreemde eend in de bijt is Antwerpenaar Aldo Struyf op synths. Ze mogen o.a. mee in het voorprogramma van Masters of Reality, worden daardoor opgemerkt door Josh Homme van Queens of the Stone Age, die hen op zijn beurt meeneemt als voorprogramma. Ze mogen verder ook openen voor Muse en Foo Fighters. Serieus goede referenties dus! Millionaire is officieel nooit gesplit, maar eerder in het vriesvak gestoken. Alle groepsleden waren in de loop der jaren bezig met hun eigen muzikale projecten. Maar kijk eens aan: volgende maand wordt hun discografie weer uitgebreid. Millionaire zal dan één EP en drie full cd’s hebben uitgebracht.

1. ‘Nothing left’ (uit ‘Body Experience Revue’ EP, 2001)

2. ‘Me crazy, you sane’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

3. ‘Champagne’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

4. ‘Come with you’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

5. ‘Petty thug’ (uit ‘Outside the simian flock’, 2001)

6. ‘I’m on a high’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

7. ‘Ballad of pure thought’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

8. ‘We don’t live there anymore’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

9. ‘Wake up the children’ (uit ‘Paradisiac’, 2005)

10. ‘I’m not who you think you are’ (uit ‘Sciencing’, 2017)

Posted 19/04/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (16)   Leave a comment

And that will bring us back to don't!

Hier zijn we eindelijk weer terug met onze speciale paaseditie. Ons extra lange weekend ging op vrijdagavond meteen goed van start op de Molvocquiz in Mol. We stonden van start tot aankomst aan de leiding en we gaven die koppositie niet meer uit handen. Onze foutloze superronde zorgde ervoor dat we wonnen met vijf punten bonus op de runner-up. Alweer de zevende quizwinst van dit jaar. Zaterdagavond was het een ander paar mouwen op de Kiewit 5 in Hasselt. Met één man minder was onze start nog vrij aardig, maar uiteindelijk bleek Garçon 2 Pintjes een maatje te sterk voor de rest. Plek 7 op 11 teams uiteindelijk. En om het helemaal af te maken deden we ook op zondag een caféquiz in Laakdal, heel toepasselijk de Flagrante Paasquiz geheten. Ook daar schoten we de hoofdvogel af, al ging het hier niet om échte keiharde quizkennis. Toch gingen we met twee flessen cava en een drinkbus vol paaseieren naar huis. Het minder goede nieuws? Hieronder tien nummers die ons iets minder vrolijk stemmen! 😉

151. She’s like the wind – Patrick Swayze : als acteur was deze man best te pruimen, als zanger was het helaas een stuk minder. Deze melige ballad uit de film ‘Dirty Dancing’ werd een hitje in 1987. Swayze overleed in 2009 op 57-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker.

152. Informer – Snow : Canadese rapper wiens grootste hit in de winter van 1993 her en der brokken maakte. Hij schijnt nog actief te zijn in artiestenmiddens, maar brak daar geen grote potten meer.

153. Achy breaky heart – Billy Ray Cyrus : de vader van Miley Cyrus beweegt zich voort in countrymiddens, een milieu dat ik mijd als de pest om geen imagoschade op te lopen bij de hipsters dezer wereld. Zijn bekendste wapenfeit stamt uit 1992. Naar het schijnt heeft zijn paardenstaart achteraf nog een mooie solocarrière uitgebouwd al zijn onze bronnen op dat gebied vrij onbetrouwbaar te noemen.

154. Fuck it – Eamon : in 2003 werd deze Amerikaan op zijn twintigste een (g)eendagsvlieg nadat hij liefst vijf weken de bestverkopende single in de States afleverde. Kreeg daarna geen poot meer aan de grond, omdat ‘talent’ een gave was die de brave man helemaal ontbeerde.

155. Sexy chick – David Guetta featuring Akon : één van die Fransozen die goed geld verdient door aan onbestaande knopjes te draaien op véél te drukbezochte dancefestivalletjes en die vlot twee plaatjes aan mekaar kan mixen zonder zijn handen te gebruiken. Heeft naar het schijnt een Belgische moeder (afkomstig uit Luik), maar wij benadrukken nog eens dat hij toch écht een Franse ‘artiest’ is.

156. Traffic – Tiësto : begon als ukkie plaatjes te draaien onder de naam Tijs Verwest, maar veranderde later van naam omdat het beter bekte én omdat zijn voornaam verkeerd was gespeld. Werd enkele keren verkozen tot ‘beste dj ter wereld’ in de Donald Duck Liga. Kenners hechten er echter weinig waarde aan omdat artiesten hun fans zelf kunnen oproepen om mee te stemmen, zodat het té veel naar favoritisme ruikt.

157. Infinity – Guru Josh : scoorde met zijn debuutsingle in 1990 meteen zijn allergrootste hit. Alles wat daarna kwam flopte grandioos. Tenzij dan de remix van zijn oude hit die ons in 2008 opnieuw teisterde. Eén van de laatste dagen van 2015 maakte hij een eind aan zijn leven op Ibiza, de plek waar hij woonde en werkte.

158. I’ll make love to you – Boyz II Men : platte R&B iemand? Ze scoorden vijf nummer één hits in de States, waaronder ook dit vehikel uit 1994. Voor liefhebbers van I Love The 90’s! Zo klef dat je na elke luisterbeurt opnieuw je handen moet wassen.

159. Kiddy kiddy kiss me – Highway : een Brabantse popgroep uit Kaatsheuvel? Het klinkt als een sprookje, maar ’t is écht waar. Waar mensen met plezier terugkeren naar de Efteling, weten we het wat Highway betreft niet zo goed. Hun grootste kraker kwam op volle toeren in 1982.

160. Poison – Alice Cooper : Cooper heeft ook deftige dingen gemaakt (‘How you gonna see me now?’ bijvoorbeeld), maar tien jaar later in 1989 sloeg hij de bal gruwelijk mis volgens mij. Voor onze jongere lezertjes die Cooper misschien niet kennen: het is die man die eruit ziet alsof het het hele jaar door Halloween is.

Posted 17/04/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (51)   Leave a comment

the buoys

Voor alle vakantievierende mensen dezer wereld komt het einde van dit mooie leven stilaan in zicht. Straks loert de harde werkelijkheid, ‘werk of school’ genaamd, weer om de hoek. Deed Ambijans zinnige dingen de afgelopen dagen? Mwah, daarover lopen de meningen nogal uiteen. Nu we het laatste seizoen van ‘Banshee’ erdoor hebben gedraaid zijn we begonnen aan de Vlaamse reeks ‘De 16’, waarvan we vier van de zes afleveringen zagen. Ook de opener van het derde seizoen van ‘Better Call Saul’ laat weer het allerbeste vermoeden. En we deden een beroep op onze digicorder waarop nog twee seizoenen ‘The Leftovers’ staan te blinken. Wetende dat het afsluitende seizoen 3 straks voor de deur staat een ideaal moment om er een klein beginnetje mee te maken. De eerste aflevering smaakte alleszins naar meer. Hopelijk kan hetzelfde worden gezegd van de vijf oorwurmen die we deze week voor jullie serveren.

Give up your guns – The Buoys: de Classics 1000 op Radio 1 zorgde ervoor dat ik eindelijk op één van die classics kwam waarvan mij jaren titel én uitvoerder ontgingen. Ik kon het nummer wel neuriën, maar daar bleef het dan ook bij. Nummer 814 uit de lijst werd gemaakt in 1971, maar werd het jaar erna een hit in onze contreien.

Habibi – Tamino: wie De Nieuwe Lichting 2017 zegt, die zou kunnen denken aan deze kerel. Onlangs werd ie gevraagd op een quiz in Herentals en gelukkig kon ik ‘m ook beantwoorden, mogelijk omdat deze jongeman (voor mij althans) associaties met Radiohead oproept.

Progress – Public Service Broadcasting: als je hoort hoe dit duo werkt, dan geloof je nooit dat hun concept interessant kan zijn. Ze maken instrumentale electronische muziek en omdat ze zelf niet kunnen zingen gebruiken ze samples van informatieve filmpjes, commercials, archiefbeelden of propagandamateriaal. Of ze vragen aan gastzanger(e)s(sen) om hen uit de nood te helpen.

The road – UNKLE: het was een tijdje (exact zeven jaar!) stil rond dit project van James Lavelle, maar straks (23 juni) ligt de nieuwe cd in de rekken, waarvan wij de titeltrack hier promoten.

Memory – Com Truise: ongeveer drie jaar geleden (mei 2014) zagen wij ‘m een keer dj’en in MOD en dat beviel ons toen zeer moet ik zeggen. Midden juni ligt ‘Iteration’ bij de platenboer.

Posted 15/04/2017 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (93) Mount Kimbie   Leave a comment

mount kimbie

Net als Orbital uit editie 92 is Mount Kimbie ook een Brits electronicaduo, weliswaar niet bestaand uit twee broers maar uit studiemakkers Dominic Maker en Kai Campos. In 2008 besluiten ze samen muziek te gaan maken. Om hun muziek te definiëren hebben ze zelf de term post-dubstep gelanceerd. Ze beginnen met enkele EP’s en achten in 2010 de tijd rijp voor een full cd. Dat blijkt meteen een schot in de roos, want hun cd duikt in diverse eindejaarslijstjes op van vooraanstaande muziekblogs e.d. De heren houden zich niet enkel bezig met eigen werk maar ze worden ook gevraagd om remixes voor andere artiesten te maken. In 2012 verkassen ze van het Hotflushlabel naar Warp. De band is ook dikke maatjes met o.a. James Blake. Hun discografie oogt nog overzichtelijk: zes EP’s, twee full cd’s en verder een hele hoop tracks op diverse verzamelalbums. Er zou nieuw materiaal op komst zijn, waar wij alvast reikhalzend naar uitkijken.

1. ‘Taps’ (uit ‘Maybes’ EP, 2009)

2. ‘Serged’ (uit ‘Sketch on glass’ EP, 2009)

3. ‘Before I move off’ (uit ‘Crooks & Lovers’, 2010)

4. ‘Carbonated’ (uit ‘Crooks & Lovers’, 2010)

5. ‘Mayor’ (uit ‘Crooks & Lovers’, 2010)

6. ‘Flux’ (uit ‘Carbonated’ EP, 2011)

7. ‘You took your time’ (uit ‘Cold Spring Fault Less Youth’, 2013) featuring King Krule

8. ‘Made to stray’ (uit ‘Cold Spring Fault Less Youth’, 2013)

9. ‘So many times, so many ways’ (uit ‘Cold Spring Fault Less Youth’, 2013)

10. ‘Bells_5’ (uit ‘DJ Koze presents Pampa Vol. I’, 2016)

Posted 11/04/2017 by ambijans in Muziek