Archive for the ‘Muziek’ Category

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (Standard editie)   Leave a comment

lachen met standard

We plannen nog één keer een voetbaleditie in en daarna zullen de toekomstige edities terug ‘serieuzer’ van inslag zijn (wat dat ook moge betekenen). Als rasechte Anderlechtsupporter bevinden onze ‘natuurlijke vijanden’ zich veelal in West-Vlaanderen (Club Brugge vorige week) of in de provincie Luik (Standard). Dus mochten ook de Rouches hier niet ontbreken. Wat voor de Bruggesupporters onder mijn vrienden geldt, is (voorlopig dan toch!) ook nog van kracht voor mijn vrienden die Standardminded zijn: daar zitten (raar maar waar!) toch toffe mensen bij. 😉 Omdat er (zelfs in coronatijden) al genoeg gelachen wordt met Anderlecht, richten wij ons vizier op teams die vroeger lager stonden in de hiërarchie dan het onze. Toch hoop ik dat de Brusselaars snel de woorden van ons aller Arnold Schwarzenegger mogen bovenhalen: ‘I’ll be back!’ Maar we gingen het over Standard hebben zeker? Over een Waalse ploeg op onze Vlaamse feestdag, gewoon omdat het kan!

Stop! – Frank Valentino: we beginnen onze lijdensweg ergens in 1995, toen deze Vlaamse zanger besloot een cover van Jimmy James & The Vagabonds (uit 1976) te maken. Frank Valentino is (saillant detail!) een ondertussen 62-jarige Bruggeling/Bruggesupporter zelfs (jaja!) die al sinds 1981 muzikaal actief is. Voor alle Bruggesupporters doe ik er als extraatje graag een link naar zijn Wikipage bij.

My own worst enemy – Lit: terug de iets ernstigere toer op met deze Amerikaanse rockband die in 1999 met dit nummer uitpakte. Tevens hun allergrootste hit. Zijn al actief bezig sinds 1988 en vooralsnog alive and kicking in de muziekscene. Niet meteen mijn ding (nogal wiedes!), maar misschien roept het hier en daar wat nostalgie op!

In the year 2525 – Zager & Evans: elke rechtgeaarde voetballiefhebber herinnert zich vast dat ze in Luik ongeveer elke 25 jaar eens een landstitel binnenhalen. Diep vanbinnen mag het van ons zelfs nóg iets langer blijven duren. 😉 Het was in 1968 in ieder geval de debuutsingle van dit Amerikaanse duo en ook hun allergrootste hit.

Wij zijn goe bezig – De Planckaerts: omdat we het niveau best zo laag mogelijk houden, opteren we ook voor dit misbaksel uit 2003. Vermoedelijk een restant van in de tijd dat ze op VTM nog een eigen docusoap hadden die drukbekeken werd door iedereen die het Oost-Vlaams (of een variant daarop) machtig was of die fan was van ex-wielrenner Eddy Planckaert en zijn nageslacht.

Missing the young days – Jean Beauvoir: voor de volgende songsmid konden zijn twee allerbekendste singles eigenlijk dienstdoen in deze rubriek. Met ‘Feel the heat’ hadden we een mooie verwijzing naar de hel van Sclessin kunnen leggen. Wij gingen echter voor zijn andere single uit 1986, die nostalgie naar vroeger (lees ‘betere tijden’) uitademt. Beauvoir is een Amerikaanse muzikant van Haïtiaanse afkomst die ondertussen een jaar of zestig oud moet zijn. Ik heb vooral zijn mohawkkapsel onthouden, zijn muziek is eerder iets om snel te vergeten …

Twee ogen zo blauw – Kees Pruis: mijn volgende close encounter met de Hell Side uit Luik zou best dit cadeautje kunnen opleveren, maar ik roep andermaal ‘het is maar om te lachen, hè mannen’. Deze populaire revuezanger (1889-1957) die vooral populair was tijdens het interbellum bracht het nummer uit in 1935, in de tijd dat de dieren nog konden praten m.a.w.

Ctrl.Alt.Delete – Noisecontrollers: laat ons eerlijk zijn: hardstyle kunnen we bezwaarlijk muziek noemen. Omdat ik geen kenner van het genre ben heb ik geen idee of deze lui eigenlijk populair zijn/waren. Het nummer werd in 2009 gemaakt door twee Nederlanders, vanaf 2013 bleef er nog maar eentje over die solo verder ging.

Ik kan geen kikker van de kant afduwen – Lowland Trio: uiteraard hebben we ook een nummer uit de sixties in de aanbieding. In 1968 kwam deze Nederlandse noveltygroep met dit nummer in the picture. Na 1982 werd er niets meer van deze heren vernomen.

Maybe tomorrow – Stereophonics: ik ben nooit een échte fan geweest van deze Britse band uit Wales die al actief is sinds 1992. Dus zochten we een titel uit hun repertoire die mooi te linken viel met Standard. Het nummer werd in 2002 opgenomen, maar belandde in 2003 in de hitparade.

Toy soldiers – Martika: en we gaan er deze week uit met een nummer uit 1989. God, is dat alweer zó lang geleden ondertussen? De Amerikaanse zangeres die het zong was destijds amper twintig jaar oud, ondertussen is ze 51. Ze maakte overigens ook een paar deftige nummers (met wat hulp van wijlen Prince), maar we hebben achteraf weinig meer van haar vernomen.

Posted 11/07/2020 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (215)   Leave a comment

Na enkele coronavrije dagen (na de ‘mysterieuze’ Covid-19 test) togen wij afgelopen donderdag opnieuw aan het werk (in minimumbezetting). Zo’n beetje de voorbode op de traditionele zomerperiode. Vrijdag konden we ook in alle rust werken. Donderdag en vrijdag waren eigenlijk best goeie dagen qua bezoekersaantallen. Ik mocht ook eindelijk nog eens een weekend werken. Voor de rest hebben we daar bitter weinig over te melden. Wat we wél nog kwijt kunnen is het aantal tv-series dat we de afgelopen tijd aan ons kennersoog voorbij zagen komen. ‘White Lines’ (Netflix), ‘Modern Family’ (bijna door het allerlaatste seizoen 11 heen), ‘Run’ (HBO), ‘Homeland’ (achtste en laatste seizoen volledig gezien), ‘The Summerdahl Murders’ (NPO) en ‘The Brokenwood Mysteries’ (EEN), ‘The truth about the Harry Quebert Affair’ (FOX), ‘Killing Eve’ (seizoen 2), ’13 reasons why’ (seizoen 3 en 4), begonnen aan ‘Dark’ (derde en laatste seizoen), ‘I may destroy you’ (HBO) en ‘Cardinal’ (seizoen 1 op Canvas). Over naar de muziek!

American cars – Annie: we starten deze week met een Noorse blondine, gewoon omdat het kan! Exact elf jaar na haar laatste cd ‘Don’t stop’ sloeg ze de raadgeving die in de titel zat helemaal in de wind. ‘Dark hearts’ mogen we ergens midden oktober verwelkomen.

Je t’aime encore – Yelle: van een Noorse blondine naar een Franse brunette, het is in dit geval maar een kleine stap. Ze debuteerde in 2007 met ‘Pop up’ en haar vierde cd ‘L’Ère du verseau’ ligt begin september in de rekken. Voor liefhebbers van pop en electronica.

Cosmic dancer – T. Rex: onze classic komt deze week uit 1971. We kunnen zelfs zeggen dat er een goeie aanleiding is om dit nummer in onze oorwurmlijst te zetten. In september verschijnt namelijk ‘AngelHeaded Hipster’, een cd waarop andere artiesten wijlen Marc Bolan coveren. Dit nummer krijgt daar een uitvoering mee van Nick Cave, verder maken o.a. ook Devendra Banhart, Lucinda Williams, U2 featuring Elton John, Father John Misty en Nena hun opwachting.

Together – Jon Gurd: omdat we er ook vaak een iets eclectischere track bij willen hebben, zijn we deze week uitgekomen bij een langharige Britse dj. Zijn debuutcd ‘Lion’ mogen we midden augustus verwachten.

A hero’s death – Fontaines D.C.: en we gaan er dit keer uit met deze Ierse rockers. Stonden onlangs nog in de line-up van het online festival van Focus Knack, dat werd gecureerd door Kate Tempest. Je krijgt van ons het titelnummer van een fijn plaatje. Tot volgende week!

Posted 09/07/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (167) Perfume Genius   Leave a comment

Perfume Genius is de artiestennaam van soloartiest Mike Hadreas uit Seattle. Met zijn muziek verkent Hadreas verschillende onderwerpen zoals zijn homoseksualiteit, zijn persoonlijke worsteling met de ziekte van Crohn, mishandeling en de gevaren die homo’s ondervinden in de huidige samenleving. Hij heeft er op zijn 38ste dan ook al een woelig leven op zitten: als kind nam hij pianolessen (so far so good!), maar daarna gingen zijn ouders uit elkaar. In de middelbare school kwam hij uit de kast en vermits hij ‘the only gay in the village’ was werd hij bedreigd en in elkaar geslagen. Hij stopte met school, ging werken als portier en geraakte aan de drugs. In 2005 besloot hij iets aan zijn verslaving te doen, drie jaar later begon hij op het appartement van zijn broer muziek te maken. Dat bleek zijn redding te zijn. Ondertussen heeft hij één EP en vijf full cd’s uitgebracht.

1. ‘Lookout, lookout’ (uit ‘Learning’, 2010)

2. ‘Mr. Peterson’ (uit ‘Learning’, 2010)

3. ‘Take me home’ (uit ‘Put your back N 2 it’, 2012)

4. ‘Dark parts’ (uit ‘Put your back N 2 it’, 2012)

5. ‘Queen’ (uit ‘Too bright’, 2014)

6. ‘Grid’ (uit ‘Too bright’, 2014)

7. ‘Slip away’ (uit ‘No shape’, 2017)

8. ‘Wreath’ (uit ‘No shape’, 2017)

9. ‘On the floor’ (uit ‘Set my heart on fire immediately’, 2020)

10. ‘Your body changes everything’ (uit ‘Set my heart on fire immediately’, 2020)

Posted 06/07/2020 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (RSC Anderlecht editie)   Leave a comment

Om de fans van Bartje Verhaeghe & co alvast voor te blijven: ja, Club Brugge is op dit moment de allerbeste club van ons land. Mogelijk gaan ze dat nog enkele jaren kunnen volhouden. Tot spijt van wie het benijdt echter blijft RSC Anderlecht op papier en qua palmares nog steeds de grootste club in België. Daar is geen speld tussen te krijgen. Een sierlijke voetballer als Luc Nilis had enkel gepast in een paarswitte outfit (als we PSV Eindhoven eventjes buiten beschouwing laten). Mbark Boussoufa, Ludo Coeck, Alex Czerniatynski, Juan Lozano, Jacky Munaron, Morten Olsen, Enzo Scifo, Erwin Vandenbergh, René Vandereycken, Franky Vercauteren en Pär Zetterberg: het is slechts een kleine greep uit tal van grote namen die ik zelf nog heb zien voetballen. Überfoute schijfjes om mijn favoriete Belgische voetbalclub te eren? Ik zocht … én ik vond!

Die Hände zum Himmel – Tony Marshall: deze editie beginnen we in Duitsland, want elke rechtgeaarde Anderlechtsupporter heeft ongetwijfeld een Werder Bremencomplex opgelopen destijds. Ik alleszins wél, misschien is mijn lichte afkeer voor al wat Duits is daar wel ontstaan. Maar ik haast mij meteen erbij te zeggen dat ik ook fijne Duitsers ken. Deze krasse 82-jarige Duitser bracht dit nummer trouwens eind 1999 uit.

Catch me – Marsha Raven: van Duits jolijt schakelen we door naar een héél dansbaar schijfje. Over de zangeres is eigenlijk vrij weinig bekend, tenzij dan dat ze de Amerikaanse nationaliteit heeft. Het disconummer werd in 1983 opgenomen, maar werd het jaar daarop pas een enorme hit.

Two of hearts – Stacey Q: en we blijven nog eventjes in hetzelfde decennium hangen. De ondertussen 61-jarige Amerikaanse zangeres was daarnaast ook danseres en actrice. Dit was wellicht haar allergrootste hit uit 1986. Op de eerste dag van 2020 bracht ze met haar band SSQ nog een full cd uit.

More, more, more – Andrea True Connection: dat de allereerste pornolink wordt gelegd bij mijn favoriete voetbalclub is puur toeval. In 1968 probeerde deze Amerikaanse actrice een doorbraak te forceren in mainstream films. Tevergeefs! Ze maakte een switch naar het pornogenre en zou uitgroeien tot één van de populairste actrices uit de seventies. Na een reis naar Jamaica in 1975 ging ze zich toeleggen op muziek. Dit was haar bekendste wapenfeit uit 1976 die door zwoele zang en subtiele verwijzingen naar haar pornocarrière een hit zou worden. Eind 2011 overleed ze op 68-jarige leeftijd aan hartfalen.

Afscheid is een beetje als sterven – Micha Marah: uiteraard horen er ook Vlaamse schijfjes thuis in deze editie, te beginnen met dit gedrocht uit 1988. De ondertussen 68-jarige Aldegonda Leppens bracht toen onder haar artiestennaam deze smartlap uit. Marah stond een aantal keer dicht bij een Songfestivaldeelname, maar toen ze in 1979 dan toch eindelijk mocht gaan moest dat met een nummer waar ze niet achter stond. Ze eindigde prompt allerlaatste.

Verlaat me nooit – Salim Seghers: zelfs een lied met Limburgse wortels moet vandaag kunnen. 71 jaar geleden geboren als Jos Aerts maar met zo’n naam kan je onmogelijk Vlaamse wereldhits scoren. In 1972 bereikte hij met dit nummer plaats één in de Vlaamse top tien. Sinds 1987 organiseert hij fanreizen naar het Spaanse Lloret de Mar en daarmee lokt hij ruim 1600 mensen naar ginds. De vraag is uiteraard of ze gelokt worden door een goedkope vakantie onder de zon of een avondje zingen en swingen met Salim Seghers. De échte fans zitten ongetwijfeld eerder in de Kermeta te Kermt waar jaarlijks zijn fanbal doorgaat. Dit jaar zal het misschien iets minder zijn …

Zonder jou – Yvan Brunetti: herinnert u zich deze nog? Het had een oude radiojingle van Veronica kunnen zijn, maar wij zijn zéér benieuwd wie van onze trouwe lezers deze man nog kent. Yvan Brunetti (62 ondertussen en zingend onder zijn échte naam) werd geboren in Hoei, maar kwam via omzwervingen door Wallonië en Brussel uiteindelijk in Aarschot terecht. Eerst kwam hij als zanger in een plaatselijk rockgroepje terecht maar al snel zagen producers talent in hem. Onze keuze viel op zijn solodebuut uit 1982 dat dankzij de vrije radio’s een bescheiden hit werd. Hij draaide enige tijd mee in de Vlaamse showbizz, maar na het verdwijnen van Tien om te Zien koos hij voor zekerheid door buschauffeur bij De Lijn te worden. Hij is nog steeds muzikaal actief.

Beter dan … (zomaar wat) – Waterlanders: één van de vele bezigheden van acteur Luk De Koninck. Met deze Vlaamse band bracht hij twee covers uit: eentje in 1982 (origineel van Chagrin d’Amour) en één jaar later borduurde hij verder op een hitje van Captain Sensible.

Simply the best – Dutch Idols: hoe kan je vakkundig Tina Turner verneuken? Simpelweg door haar nummer uit 1991 (eigenlijk een cover van Bonnie Tyler) te laten zingen door de kneusjes van Idols in Nederland. Eind 2003 werden de allerslechtste kandidaten van het programma tijdens de rust van Vitesse-PSV op de middenstip van het Gelredome gezet waarna ze het beste/slechtste van zichzelf mochten geven. Ik denk eerlijk gezegd dat er méér aan de hand was dan ‘de juiste noten niet kunnen halen’.

Do the right thing – Redhead Kingpin & The F.B.I.: en we zijn alweer aan het einde gekomen met de debuutsingle van deze heren (uit 1989). Deze Amerikaanse hiphoppers waren actief tussen 1988 en 1993, daarna kwamen ze allicht tot de conclusie dat hun muziek niet te pruimen was.

Posted 04/07/2020 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (214)   Leave a comment

Never a dull moment in de bib! Voor onze terugblik moeten we eventjes terug naar vorige week donderdag. Toen kreeg ik ’s morgens op het werk te horen dat ik contact had gehad met iemand die een positieve coronatest had afgelegd. Omdat de verschijnselen mild waren vond de arbeidsgeneesheer dat er geen verdere handelingen nodig waren. Ikzelf was vrij kalm (mocht het mij twee à drie maanden geleden zijn overkomen, dan was de teneur waarschijnlijk héél anders geweest). Om een lang verhaal serieus in te korten: na verloop van tijd had bijna iedereen een afspraak vastgelegd met de huisarts voor een Covid-19 test. Omdat ik op zo’n momenten solidair ben, regelde ik (na het werk!) iets met één van de huisartsen uit de groepspraktijk. Het zal wellicht geen geheim zijn, maar de meeste huisartsen (niet alleen in Zonhoven neem ik aan) doen nog steeds vrij weinig testen om het coronavirus op te sporen. Mensen met mogelijke symptomen worden systematisch naar het triagecentrum doorverwezen. Toen ik naar de dokter ging deed ik mijn verhaal, waarna ik zelf mocht beslissen of ik de test wilde laten uitvoeren. Ja dus! Vervolgens wordt een lang soort wattenstaafje in beide neusholtes geduwd en klaar is kees. De kees in kwestie moet dan wél nog op de uitslag wachten die een dag of twee later bekend is. In mijn geval kreeg ik een mail met een link waar ik het resultaat van de test kon opvragen. Bang afwachten was het eigenlijk niet, omdat ik mezelf niet ziek voelde. Toch waarschuwde de huisarts dat een negatief resultaat mogelijk een vals gevoel van veiligheid zou geven. Voor hetzelfde geld ben je vijf dagen later toch ziek door de incubatietijd die het virus doorloopt, een periode waarin je al drager kan zijn en het virus kan doorgeven. Als klap op de vuurpijl kregen we vrijdagavond in Zonhoven met een stroompanne af te rekenen. De allereerste keer was het euvel vrij snel opgelost, maar toen er rond 21u30 een tweede kink in de kabel kwam was het iets serieuzer. Ik ben enkele keren opgestaan en hoorde ook vanuit mijn slaapkamer dat er buiten mensen aan het werken waren. Om 5u55 sprong onder de tv op en was er plots terug elektriciteit. Zaterdagmorgen logden wij in om ons Covid-19 resultaat op te vragen. Zoals te verwachten viel testte ik negatief. Uit voorzorg had ik enkele dagen daarvoor mijn etentje met enkele (quiz)vrienden geskipt. Better safe than sorry! Mijn quarantainetijd zit er vandaag alweer op, de komende dagen vlieg ik er op het werk terug in. Hopelijk houden we ons allemaal fris en fruitig de komende tijd! Misschien helpen de muziekjes hieronder een handje mee.

Always someone – Mauro: we moeten deze week gewoon openen met een gouwgenoot die onlangs een gloednieuwe zomerse single heeft gedropt. Nu ja, ‘gloednieuw’ is niet helemaal correct. In 2011 bracht hij het nummer al live met zijn project The Maurons. Desalniettemin bombarderen wij dit schijfje nu al tot ‘zomerhit van 2020’. Binnenkort verschijnt ‘Eternal sunday drive’, zijn nieuwe cd die werd geproduced door sterproducer en multitalent Jasper Maekelberg. Mauro is een held, laat niemand hier het tegendeel beweren!

A ghost – Travis: ook deze Schotten verdienen een plaatsje in mijn lijst. Niet enkel omdat het toffe peren zijn, maar eveneens omdat ze in oktober hun nieuwe cd ’10 Songs’ uitbrengen. Iets om naar uit te kijken!

On to something – Adam: onze classic track dateert van 2015 en is dus nog vrij recent van inslag. Het gaat om een Nederlandse nepband die onder auspiciën van songsmid Alain Clark werd klaargestoomd voor een BNN-realityreeks die achteraf gezien opgezet spel bleek. Knappe dames als Anna Speller, Eva Cleven, Loulou Hameleers, Sanne den Beste en Suzanne Kipping bewezen nochtans dat ze een aardig potje konden zingen.

Text – Darkstar: exact tien jaar geleden waren wij al fan van hun nummer ‘Aidy’s girl is a computer’. Dat nummer stond op hun debuut ‘North’. Ondertussen zijn we toe aan hun vierde langspeler ‘Civic jams’. Waarschuwing: wie vertrouwd is met het Warpkwaliteitslabel zal hiervan kunnen genieten, de rest kan deze kelk beter laten passeren …

Ten grand goldie – Einstürzende Neubauten: en we houden ons experimenteelste nummer uiteraard weer tot het laatste. Deze Duitsers gaan al mee sinds 1980. Ze waren vooral in hun beginperiode de pioniers van de noiserock en industrialmuziek, waarna ze (naar hun normen) toegankelijker nummers zouden maken. Ik las ergens dat ze in 1993 (als voorprogramma van U2 in De Kuip) werden bekogeld met plastic flessen. Dat verwondert me eigenlijk niet, blijkbaar hebben U2 fans de onhebbelijke gewoonte om voorprogramma’s weg te honen. Ik stond namelijk eind mei 1993 op de wei van Werchter tijdens hun Zoo TV Tour. Ook toen werd hun dubbele voorprogramma Urban Dance Squad en Stereo MC’s  zwaar uitgefloten. Ik heb dat altijd onbegrijpelijk gevonden. Als het je niet boeit, ga dan elders op de wei wat socializen. Misschien ben ik té veel muziekliefhebber en kent de doorsnee U2 fan enkel U2. Dat is vooral jammer voor hem of haar. Doch dit geheel terzijde. Wij zijn volgende week opnieuw van de partij.

Posted 02/07/2020 by ambijans in Muziek

Best music of 2020 (juli)   Leave a comment

Lucy and the Rats ‘September’ : we schrijven zomer 2015. Lucy Spazzy verveelt zich steendood in Londen en verzamelt een band rond zich die net als zijzelf verslingerd is aan kick ass punkmuziek. Hun titelloze debuut uit 2018 wordt behoorlijk goed ontvangen, nu is er opvolger ‘Got lucky’.

Thiago Nassif ‘Soar estranho’ : ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze Braziliaan gehoord, maar hij schijnt tot de nieuwe lichting singer-songwriters uit zijn land te behoren. Hij koppelt electronica en wereldmuziek aan mekaar en brengt deze maand zijn tweede cd ‘Mente’ uit.

The Beths ‘Dying to believe’ : fijne Nieuw-Zeelandse band die ik zeker had verwacht op Pukkelpop 2020 (als hun houdbaarheidsdatum nog wat wordt verlengd staan ze er misschien in 2021?), al was het maar voor een closer encounter met zangeres Elizabeth Stokes. Voor een nadere kennismaking met haar stemgeluid uiteraard. Naam van hun tweede cd: ‘Jump rope gazers’.

Glass Animals ‘Dreamland’ : wie deze Britse psychedelische popgroep niet kent, moet hen écht dringend ontdekken. Jammer dat er geen festivalzomer is of we hadden mogelijk hun onberispelijke live-reputatie kunnen aanschouwen. Hun nieuwe cd heet ‘Dreamland’.

Rufus Wainwright ‘Damsel in distress’ : deze Canadese singer-songwriter heeft al behoorlijk wat kilometers op de teller. Zoon van musicerende ouders (Loudon Wainwright III, wijlen Kate McGarrigle en zijn jongere zus Martha Wainwright). Cd nummer negen heet ‘Unfollow the rules’.

DMA’s ‘Silver’ : met The Beths hadden we al kiwi’s in ons lijstje staan, maar we doen er ook nog een drietal uit Sydney bij deze maand. Ze werden in het verleden al vergeleken met Oasis, The Charlatans of The Stone Roses maar puristen zullen het ongetwijfeld een slap doorslagje vinden. Meningen zijn vrij, vorm ze vooral zelf zou ik zeggen! Doe dat dan niet op basis van deze single, want die klinkt toch helemaal anders. Mogelijk hebben ze hun muzikale horizon ondertussen een beetje verlegd.

BRONSON ‘Heart attack’ : er moest deze maand ook een aardig klinkende zomertrack in die ons meteen een zomers gevoel kon bezorgen. Mijn aandacht werd vooral getrokken omdat dit titelloze debuut wordt uitgebracht op het hippe Ninja Tune label.

Lianne La Havas ‘Paper thin’ : de cd waar wij deze maand ongetwijfeld het meest naar uitkijken is de titelloze derde cd van deze knappe Londense zangeres. Ik heb al enkele voorproefjes gehad de afgelopen tijd en ik denk dat helemaal goed zal komen.

Protomartyr ‘Michigan hammers’ : wie zijn zinnen heeft gezet op iets steviger gitaarwerk, die zit bij deze heren uit Detroit aan het juiste adres. ‘Ultimate success today’ is alweer hun vijfde full cd.

Hockey Dad ‘Itch’ : nog Aussie’s, uit Wollongong deze keer. We horen er nog niet meteen de nieuwe The White Stripes of Blood Red Shoes in maar wat niet is kan natuurlijk nog komen. Hun derde cd ‘Brain candy’ verschijnt op de laatste dag van deze nieuwe maand.

Kamaal Williams ‘One more time’ : en we eindigen deze maand in stijl met een heerlijke portie jazz van een man die ik ooit live aan het werk zag op Best Kept Secret. Zijn tweede cd kreeg als titel ‘Wu Hen’ mee.

Brengen ook nieuw materiaal uit die jullie hartjes mogelijk steviger doet kloppen: The Killers, Paul Weller, Willie Nelson, Phoxjaw, Dream Wife, The Jayhawks, Shaggy, Pretenders, Julianna Barwick, The Streets, Surfer Blood, Bush, Bing & Ruth, Ellie Goulding, Courtney Marie Andrews, John Foxx & The Maths, The Naked and Famous, Snowgoose, Howling, Seasick Steve, Ronan Keating, Lori McKenna, PJ Harvey, The Psychedelic Furs, Katalepsy, Fontaines D.C., Jessy Lanza. Tot volgende maand!

Posted 01/07/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (166) Poliça   Leave a comment

Poliça is een Americaanse synth-popband uit Minneapolis, die werd opgericht in 2011. De band bestaat uit Channy Leaneagh (zang en synths), Chris Bierden (bas), Drew Christopherson (drums) en Ben Ivascu (ook drums). Eigenlijk is er met Ryan Olson nog een vijfde bandlid maar die houdt zich achter de schermen bezig als producer. Poliça ontstond eigenlijk nadat het huwelijk van zangeres Leaneagh op de klippen liep en ook de band waarin ze samen speelden er dan maar de brui aan gaf. Ryan Olson (toentertijd nog werkzaam bij Gayngs) kende Leaneagh en bracht haar in contact met de andere muzikanten waarna ze samen naar hun muzikale identiteit zochten. Bon Iver aka Justin Vernon liet zich ooit ontvallen dat dit één van de beste bands was die hij ooit had gehoord. De band bracht tot op heden één EP en vier full cd’s uit.

1. ‘Violent games’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

2. ‘Lay your cards out’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

3. ‘Wandering star’ (uit ‘Give you the ghost’, 2011)

4. ‘Chain my name’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

5. ‘Warrior lord’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

6. ‘Raw exit’ (uit ‘Shulamith’, 2013)

7. ‘Lime habit’ (uit ‘United crushers’, 2016)

8. ‘Lately’ (uit ‘United crushers’, 2016)

9. ‘Driving’ (uit ‘When we stay alive’, 2020)

10. ‘Forget me now’ (uit ‘When we stay alive’, 2020)

Posted 28/06/2020 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (213)   Leave a comment

Het spreekwoord ‘Na regen komt zonneschijn’ heeft haar reputatie weer helemaal waargemaakt. Normaal vloeken we stevig op regen, maar die was na een droge periode méér dan welkom. Ondertussen is het weer bakken en braden in ons Belgenlandje. Over ons Moordgat/WvA etentje van zaterdagavond kunnen we nog geen uitspraak doen (tenzij dan dat we in Tessenderlo gaan eten). Dinsdag namen we een dagje vrij (één dagje minder hitte op het werk), maar dat viel uiteindelijk nog reuze mee. Wij namen zelfs de moeite om het gras hier eens te maaien. In ons geval is dat pure topsport! In het weekend mogen we na lang nog eens de werkvloer opzoeken. Volgende week slechts één activiteit om reikhalzend naar uit te kijken: woensdagmorgen heb ik eindelijk een kappersbezoek gepland, bijna een half jaar na mijn allerlaatste bezoek op mijn verjaardag begin 2020. ‘Coupe zomerkort coming your way soon!’, maar we beginnen met deze wurmpjes!

Sgadi li mi – Charlotte De Witte: we openen vandaag met wellicht vaderlands bekendste techno-dj aan vrouwelijke zijde. Haar beats klinken vaak alsof den Duits (net zoals in 1940) terug ons land komt binnengemarcheerd, maar het schijnt toch écht haar handelsmerk te zijn. Charlotte (in een vorig leven nog Raving George) heeft ondertussen al een hele resem EP’s uitgebracht waarvan ‘Return to nowhere’ de recentste is.

Regret – New Order: deze classic uit 1993 zat in het derde seizoen van ’13 reasons why’, dat ik ondertussen integraal heb gezien. Sterker nog: we durven ons zelfs aan het vierde én laatste seizoen wagen. Wij zijn durvers! ‘Republic’ was misschien niet hun allersterkste cd, vanwege de iets té gelikte productie en het ontbreken van Peter Hooks fraaie basspel, maar ‘Regret’ blijft als single mooi overeind imho.

My wanderings in the weary land – The Waterboys: nieuw werk van Mike Scott en de zijnen zo ergens rond Pukkelpoptijd (als alles volgens plan verloopt). Fans kunnen ‘Good luck, seeker’ alweer blind aanschaffen vermoed ik.

Pure luxury – NZCA LINES: mijn fijnste ontdekking de afgelopen week is ongetwijfeld deze Britse synthpopband van Michael Lovett. In de periode 2015-2016 maakte zelfs de Britse gitariste Charlotte Hatherley (ooit actief bij Ash) eventjes deel uit van deze band. Wij kozen het titelnummer van de nieuwe cd die in juli wordt uitgebracht.

Got it to work – Earth Boys: en we gaan er deze week uit met een dancetrack van twee Amerikaanse heren, Julian C. Duron en Michael Sherburn. Hun tweede cd ‘Earth tones’ verschijnt volgende maand. Voor fans van retro housemuziek (zeg ik er alvast bij). Volgende week nieuwe kansen in alweer een gloednieuwe editie!

Posted 25/06/2020 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (noughties editie)   Leave a comment

Het opzet van deze muziekrubriek moet ik hier waarschijnlijk niet meer uit de doeken doen, dus dat gedeelte skippen we dan ook. Toch geef ik graag een klein woordje uitleg bij het begrip ‘noughties’ (dat ook wel bekend staat als ‘de nillies’). Het is de (muzikale) periode van 2000 tot en met 2010. De nummers zijn m.a.w. tien tot twintig jaar oud ondertussen. Mochten jullie met deze warme temperaturen van het moment plots zin krijgen om dit soort muziek loeihard door jullie tuin te laten galmen, licht dan de buren vooraf eventjes in. Het kan je zo maar een GASboete schelen. Het spreekwoord zegt ook ‘beter een goeie buur, dan een verre vriend’. Als we in deze coronatijden kunnen helpen om de lieve vrede te bewaren, dan doen we dat uiteraard!

Haven’t met you yet – Michael Bublé: 44-jarige Canadese acteur en jazzzanger die ik altijd net iets té gladjes heb gevonden. Hij verdeelt zijn tijd tussen thuisland Canada en Italië, iets dat makkelijk kan met méér dan 25 miljoen verkochte albums op de teller. Dit is wellicht zijn allerbekendste wapenfeit uit 2009.

Starlight – Muse: ik ken nogal wat mensen die hoog oplopen met Muse, maar ik heb bij hen hetzelfde gevoel als bij Coldplay. Matt Bellamy en zijn kornuiten doen mij helemaal niets. Als ik in zijn bio lees dat hij zich verder nog bezighoudt met complottheorieën en het buitenaardse, dan wordt dat gevoel dat ik niets mis zelfs nog versterkt. Voor de volledigheid: dit nummer verscheen in 2006.

Best of you – Foo Fighters: eerlijk is eerlijk, de band van Dave Grohl heeft (zeker in de beginperiode) een aantal aardige cd’s bij mekaar gepuzzeld. Toch zijn hun laatste cd’s vrijwel geruisloos aan ondergetekende voorbijgegaan. In 2005 ging het bijvoorbeeld al mis met deze hit.

All the small things – Blink 182: de cd waaruit dit nummer komt werd uitgebracht in 1999, deze single verscheen blijkbaar in het begin van 2000. Daardoor past het nog net in deze rubriek. Het enige wat ik de moeite van het onthouden waard vond: op de cover van de cd ‘Enema of the state’ (waarop dit nummer terug te vinden is) stond pornoster Janine Lindemulder in verpleegstersuniform afgebeeld. Het had nog een mooie quizvraag kunnen opleveren voor alle fappers, maar daar trekken (no pun intended) wij écht de lijn!

Movies – Alien Ant Farm: we hadden hier de voor de hand liggende Michael Jacksoncover kunnen kiezen, maar we nemen een ander straatje. In 2001 kwam de Amerikaanse rockband met deze single aandraven. Ze brachten ‘m trouwens opnieuw uit toen ‘Smooth criminal’ op nummer één belandde in de hitparade om nog een extra graantje te kunnen meepikken.

Because the night – Jan Wayne: Duitsland én Gründlichkeit wordt héél vaak in één en dezelfde zin gebruikt maar vandaag hebben we iets gevonden waarvoor dit niet van toepassing is. Het nummer werd geschreven door Bruce Springsteen en Patti Smith, die er in 1978 een hit mee scoorde. Deze ondertussen 46-jarige Duitse dj begon in 2001 ooit met een cover van Bonnie Tyler, die hier al vaker over de tong ging. Eén jaar later lieten vooral Duitsers, Nederlanders én Belgen zich flink in de luren leggen door deze aanfluiting.

Als de zon weer gaat schijnen – Zanger Bob: wij zijn geen onmensen dus willen we onze luisteraars vooraf toch héél graag waarschuwen alvorens ze naar dit lied gaan luisteren. Spontane tinnitus of de teenkramp die er plots inschiet … in Nederland greep een hele hoop mensen naar xanax na een doortocht van deze Bob. Bob (voluit Bob Offenberg) begon op zijn vijfde met zingen en is daar op zijn 24ste blijkbaar nog steeds mee bezig. In 2005 zong ie (met flink wat overgewicht) zichzelf onsterfelijk met deze kraker (die vooral onze oren deed kraken), maar luister vooral zelf!

We are the people – Empire of the Sun: deze Australiërs doen me om de één of andere reden telkens weer aan carnaval denken. En laat dat nu net iets zijn waar ik niet voortdurend aan wil worden herinnerd. In 2009 geraakten ze hiermee in de hitparade. Na 2013 werd er niets meer van hen vernomen hier bij ons. Toch maakten ze in 2016 nog een cd, maar geen idee of die in Europa nog werd opgepikt.

Wherever you will go – The Calling: Californische rockgroep die kortstondig succes kende, maar die lijn doorbroken zag door interne strubbelingen. Ze bestaan nog steeds na flink wat personeelswissels. In 2002 (ten tijde van deze single) was er nog geen vuiltje aan de lucht.

The sweet escape – Gwen Stefani: in editie 62 kwam haar band No Doubt al voorbij in deze rubriek, dus hoog tijd dat ze hier ook een solonotering krijgt. De ondertussen 50-jarige Amerikaanse zangeres bracht eind 2006 de gelijknamige cd uit, waarna ze dit nummer in februari 2007 op single stanste. Zo, wij zijn rond voor vandaag. Hou onze volgende editie alvast in de gaten, want dan zetten we de beste voetbalclub van ons land (RSC Anderlecht) in de bloemetjes. Met slechte muziek dan nog … the horror, the horror! 😉

Posted 24/06/2020 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (165) Rhye   Leave a comment

Rhye is het alternatieve R&B project van de Canadese zanger Mike Milosh. Oorspronkelijk was Rhye in 2010 als duo gestart toen ook de Deen Robin Hannibal er nog deel van uitmaakte. Hij kapte ermee in 2017 waarna Milosh een band rond zich verzamelde en alleen verder ging. Hannibal was voordien lid geweest van een elektronisch klinkende soulband, terwijl Milosh naast zingen ook een getraind cellist was. Om zijn dromen waar te maken verhuisde hij van Canada naar Berlijn waar hij zijn compagnon zou ontmoeten. Hun debuutcd (waarin het duo nogal vaag deed over hun exacte identiteit) belandde meteen op de longlist van een bekende Canadese muziekprijs. De discografie van Rhye is aan de bescheiden kant met twee EP’s, drie full cd’s én één verzamelcd.

1. ‘Open’ (uit ‘Woman’, 2013)

2. ‘The fall’ (uit ‘Woman’, 2013)

3. ‘3 days’ (uit ‘Woman’, 2013)

4. ‘Hunger’ (uit ‘Woman’, 2013)

5. ‘Taste’ (uit ‘Blood’, 2018)

6. ‘Please’ (uit ‘Blood’, 2018)

7. ‘Count to five’ (uit ‘Blood’, 2018)

8. ‘Needed’ (uit ‘Spirit’, 2019)

9. ‘Patience’ (uit ‘Spirit’, 2019)

10. ‘Wicked dreams’ (uit ‘Spirit’, 2019)

Posted 22/06/2020 by ambijans in Muziek