Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (161)   Leave a comment

fischer-z

Onze terugblik naar de afgelopen week maakt duidelijk dat we twee quizjes hadden opstaan: zo speelde ik donderdagavond bij D.A.M. op de Boerenhofquiz Outdoor editie in Meensel-Kiezegem en dat leverde plek zes op veertig teams op. Vrijdagavond was er dan weer een Kiewit Five editie van David en Ruud (aan tafel bij Happy Ending), daar eindigden we derde. Naast werk, werk én werk is het volgende week ook quiz, quiz én quiz: dinsdagavond een Chaotical Brain quiz in Aarschot, donderdagavond is er de Attenrode Kermis quiz en vrijdagavond tot slot Varendonk Vraagt. De eerste twee speel ik met Happy Ending, de laatste met Moordgat/WvA. Voor deze zonnige zondag selecteerden we volgende deuntjes.

Big white world – Fischer-Z: bestaan deze heren nog steeds? Ja dus! Ooit begonnen in 1976 en doorgedaan tot 1981. Zanger John Watts ging daarna solo, maar vanaf 1987 maakte de band een doorstart. In september verschijnt hun nieuwe cd ‘Swimming in thunderstorms’.

Doledrum – The La’s: Britse band uit Liverpool die helaas geen lang leven beschoren was (tussen 1983 en 1992), maar die in hun relatief korte bestaansperiode met één album (een titelloze plaat uit 1990) een stevige duit in het zakje van de Britpop deed.

Ashes to ashes – Jenny Hval: wie hier een David Bowiecover verwacht is er meteen aan voor de moeite. Deze Noorse singer-songwriter verraste ons in 2016 met ‘Blood bitch’ waarmee ze ons eindejaarslijstje haalde. Of het met haar in september te verschijnen nieuwe cd ‘The practice of love’ ook zo’n vaart zal lopen valt nog af te wachten.

Final form – Sampa the Great: deze in Zambia geboren maar ondertussen in Sydney levende rapper (of moeten we rapster zeggen?) brengt in september haar hiphopdebuut ‘The return’ uit bij Ninja Tune. Afgelopen maand stond ze bijvoorbeeld al op Couleur Café maar het feit dat ze bij Kendrick Lamar en Thundercat hoge ogen gooit zou haar carrière wel eens in een stroomversnelling kunnen doen belanden.

Summer of ’42 – Kishi Bashi: deze Amerikaan met Japanse roots (Kaoru Ishibashi) was ooit sessiemuzikant voor o.a. Regina Spektor en maakte ook een tijdje deel uit van Of Montreal en Jupiter One. In 2011 richtte hij zich op een solocarrière, die hem ondertussen al vier solocd’s opleverde, waarvan de recentste worp ‘Omoiyari’ heet. Hij is een multi-instrumentalist die met meerdere instrumenten uit de voeten kan (o.a. viool) en die er zelfs een heus strijkorkest tegenaan gooit als het de muziek naar een hoger level kan tillen. We zouden hem kunnen onderbrengen in het vakje ‘alternatieve folk’. Op 23 november a.s. speelt hij in de Botanique. Zo, ons werk zit er alweer op. Tot de volgende!

Posted 21/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (68)   Leave a comment

Het weekend alvast induiken met alweer een nieuwe editie? Het is maar een woord. Het zwaartepunt van deze reeks plaatjes ligt (zo op het eerste gezicht) blijkbaar weer op de nineties. Misschien klopt het gerucht dan toch dat dit decennium niet meteen bekend stond omwille van de grootse kwaliteit. Dit is een grap hè mensen, want hier met een uitgestreken gezicht beweren dat de 80’s zoveel beter waren neemt niemand hier ernstig. Test het vooral zelf zou ik zeggen …

671. Beautiful sunday – Daniel Boone : bijna 77-jarige Britse zanger die zichzelf vernoemde naar een gelijknamige Amerikaanse pionier én volksheld. Dit nummer wist o.a. in Duitsland (we schrijven 1972) de nummer één positie te bereiken, wat onze stelling (‘dit is gewoon bucht!’) nog wat extra kracht bijzet.

672. Early morning wake up call – Flash and the Pan : Australisch new waveduo dat eind jaren ’60 werd opgericht door twee leden van The Easybeats. Je had enerzijds George Young (die in 2017 op 70-jarige leeftijd overleed) en anderzijds Harry Vanda (die Nederlandse roots had). Ik zeg er gemakshalve bij dat ze een aantal degelijke hits scoorden, maar dit was in 1985 (voor mij althans) een serieuze misser!

673. Heartache avenue – The Maisonettes : de Nederlands-Franse Claude François kloon Dave scoorde met een Franse versie van dit oorspronkelijk in 1982 uitgebrachte nummer. Het Britse origineel was van een band die slechts bestond tussen 1982 en 1984 wat hen logischerwijs een one hit wonder maakt.

674. G.T.O. – Sinitta : hier had even goed ‘Toy boy’ kunnen staan, maar wij gingen voor een single die eveneens in 1987 het daglicht zag. Sinitta is een ondertussen 56-jarige Amerikaanse discozangeres wiens moeder (Miquel Brown, ook zangeres) op haar veertiende al beviel van haar én nog een andere tweelingszus.

675. I love your smile – Shanice : Amerikaanse zangeres (ondertussen 46 jaar oud), die hiermee bij ons in 1992 een nummer één hit te pakken had. Heb jij iemand in jouw kennissenkring die Shanice heet, check dan zeker eens haar geboortejaar. Onze Shanice is nog steeds muzikaal actief trouwens.

676. Feel what you want – Kristine W : deze ondertussen 57-jarige Amerikaanse blondine is de trotse eigenares van 16 (zestien!) nummer één hits in de Billboard Dance Charts. Zelf noemt ze het gospelhouse. Dat gaat niet meteen op voor dit riedeltje uit 1994, maar eerder voor haar later werk.

677. It’s gonna be alright – Deep Zone : Duits houseproject dat in 1995 door onze streken raasde. Niet veel later hield het duo (dat voor de vocals externe hulp had ingeschakeld) al op te bestaan. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid!

678. My boy lollipop – Millie Small : oorspronkelijk was dit een doo-wopnummer uit de fifties, dat door een Jamaïcaanse zangeres in 1964 op single werd gezet. Ze was toen nauwelijks 18 jaar oud. Het nummer staat bekend als zowat de allereerste grote skahit.

679. Feel the love – Rudimental featuring John Newman : John Newman is in deze lijst al een keer solo voorbijgekomen, maar hij staat bij ons ook met stip genoteerd voor dit op en top Britse duet uit 2012. Meer valt daar niet over te vertellen …

680. Liefde voor muziek – Raymond van het Groenewoud : ondertussen 69-jarige Vlaamse zanger die voor én tegenstanders heeft. Mijn vader wordt wild als ie Raymond hoort, ik kan ‘m nog net gedogen. Al moet je voor één van zijn populairste nummers uit 1991 stalen zenuwen hebben.

Posted 20/07/2019 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2019 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet (2)   Leave a comment

Dag twee van Pukkelpop heeft alweder interessante artiesten in de line-up zitten, zo zal onderstaand overzicht snel duidelijk maken. Een aantal onder hen zal vast en zeker het mooie weer helpen maken, dus als nu ook de weergoden opnieuw deftig willen meewerken, dan wordt deze 2019 editie alweer een toppertje. Ondertussen is de Pukkelpopcrew al volop bezig met de opbouw in Kiewit. Qua inleiding lijkt me dit ruim voldoende. Laat de voorpret alvast beginnen zou ik zeggen.

Tame Impala : misschien wel dé topact van deze Pukkelpopeditie. De twee vorige doortochten waren zéér de moeite, ook al lagen ze muzikaal gezien mijlenver uit elkaar. Derde keer ook goede keer (daar mogen we onderhand wel van uitgaan). Ga dat zien!

Jorja Smith : 21 jaar jonge muzikante die samen met o.a. generatiegenote Billie Eilish (op zondag) de trots zal moeten worden van de (schoolgaande) jeugd in bange maar ook hoopvolle dagen. Het valt nog af te wachten of het écht helemaal mijn ding zal zijn … maar ik ben dan ook een ‘oude zak’, dus ik heb alvast een excuus!

The Streets : Mike Skinner deed zich in het verleden al opmerken op de Pukkelpopwei, dus wij hebben er alle vertrouwen in dat het ook dit keer helemaal goed komt. Ik heb helemaal niets met de Post Malone’s dezer wereld, maar ik compenseer dat met véél plezier door deze act.

Mini Mansions : bijzonder radiovriendelijke indiepop, die op een breed publiek mikt en die dat in de vroege namiddag misschien al zal bereiken in de Club. Naargelang mijn al dan niet vrijdagse uitspattingen op de wei (deze jongen BOBt, dus dat zal wel meevallen) verwacht ik dat dit mogelijk mijn zaterdagse binnenkomer zal worden.

Eels : E en zijn kornuiten voorstellen is een beetje zoals water naar de zee dragen: totaal overbodig en een beetje nutteloos werk. Alleen al voor ‘The look you give that guy’ trekken wij zaterdagavond mogelijk naar de Marquee.

Whitney : no worries, voor deze Whitney hebben jullie geen bodyguard nodig. Wellicht wél een flinke portie geduld om ter plekke niet te worden afgeleid door luidruchtige jongeren die al aan het inpilsen zijn voor bands/artiesten die zij interessanter vinden.

Sohn : Britse singer-songwriter die van véél muzikale markten thuis is, dus wellicht hebben mensen in dat geval weinig redenen om zich te vervelen. Tenzij de aandacht uiteraard volledig wordt weggekaapt door zijn kekke hoofddeksel. In dat geval kunnen jullie even goed aan de special beers stand blijven overnachten. Schol!

Compact Disk Dummies : twee Desselgemse broertjes die al vroeg de dance hall mogen opwarmen. Voor fans van Goose en The Subs of voor ADHD’ers die sowieso wat meer leven in de brouwerij willen. Gelijk hebben ze!

Pond : wie wel te porren valt voor Tame Impala moet zich zeker ook eens aan hun landgenoten wagen die o.a. groepsleden delen en misschien nog wel meer dan dat … zaterdagnamiddag in de Club zullen we al een flink stuk wijzer worden.

Mike D : een dj-setje van één van de twee overgebleven Beastie Boys, dichter gaan we het gewezen trio uit Brooklyn niet meer kunnen benaderen. Als de setlist een beetje deftig is zullen wij zeker een tijdje blijven hangen.

Ross From Friends : lo-fi housemuziek geproduceerd door een jonge Brit die ons met een beetje voorstellingsvermogen en wat extra inleving mogelijk terugkatapulteert naar onze jeugd. Hopelijk ook weer niet té ver want mijn zin om opnieuw een examen wiskunde af te leggen staat vooralsnog op een bijzonder laag pitje!

Posted 19/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (67)   Leave a comment

Als we nu nog eens een themaatje in onze lijst zouden stoppen? Nederlandstalige shizzle uit het land van de tulpenbollen. We zorgen verderop in deze reeks ook nog eens voor louter Vlaamse inzendingen, gewoon omdat het kan! Beloofd! Wie iets ten faveure van onderstaande tracks kan bedenken, mag het ter verdediging steeds in de groep gooien. Het is een volkstribunaal dus de kans dat er mild wordt gereageerd en dat goedgemikte rotte tomaten niet uw deel zullen worden is vrij reëel. Misschien zijn er zelfs méér voorstanders dan tegenstanders, wie weet! Ik herhaal daarom nog eens uitdrukkelijk dat ik de waarheid niet in pacht heb. ’t Is gewoon mijn lijst, daarom misschien niet meteen de jouwe … desalniettemin vertoon ik niet meteen beate bewondering voor volgende deuntjes.

661. Zoutelande – BLØF featuring Geike Arnaert : ‘grootste Nederlandstalige hit in de Nederlandse hitparade sinds 1969’, dat is ondertussen een vaststaand feit voor dit in 2017 uitgebrachte nummer. Voor iedereen té euforisch wordt: dit is maar een doodgewone cover van een Duitse classic uit 2011 (maar dan met een andere plaatsnaam). Om positief af te sluiten: Geike vinden we best sympathiek, omdat ze voor ons de hoogdagen van Hooverphonic symboliseert.

662. 15 miljoen mensen – Fluitsma & Van Tijn : Nederlands producentenduo dat tal van hits schreef voor andere artiesten, maar in 1996 kwam hun gloriemoment toen ze hiermee een nummer één hit scoorden. Oorspronkelijk was dit het riedeltje van een tv-commercial van de Postbank, maar het kreeg zoveel bijval dat het op single verscheen. De zanger ervan (Maarten Van Roozendaal) overleed in 2013 op 51-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker.

663. Willem (wat heb je grote handen) – Willem Duyn : Nederlandse zanger die ooit in het duo Mouth & MacNeal zat en die met deze cover uit 1979 nogal wat bijval oogste. Duyn stierf in 2004 op 67-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartstilstand.

664. Ik voel me zo verdomd alleen – Danny De Munk : de film ‘Ciske de rat’ uit 1984 is voor sommige mensen nostalgie, maar dit nummer de hele tijd horen blèren door de destijds 14-jarige zanger? Nee, bedankt! Bestverkochte single van 1984, dat dan weer wél!

665. Een beetje geld voor een beetje liefde – Angelique : ondeugende parodie op het winnende Duitse songfestivallied uit 1982, gemaakt door platenproducent Aad Claris, die we hieronder nog zullen tegenkomen. Bij wijze van grap uitgebracht en er prompt een nummer één hit mee gescoord. Het leven is niet eerlijk!

666. Kutmarokkanen??! – Raymzter : Nederlandse rapper met Marokkaanse roots, die in 2002 dit lied maakt nadat een Amsterdamse wethouder (Rob Oudkerk) zich laat gaan voor de camera’s van het tv-programma ‘TweeVandaag’.

667. Rits – Bertus Staigerpap : ‘Kiss’ van Prince in het Nederlands gecoverd door een Brabantse dialectband, die niet meteen bekend staat omwille van hun originaliteit. In 1988 kwamen ze daar straffeloos mee weg. Anno nu bestaan ze nog steeds, maar ik heb geen idee wat ze tegenwoordig uitvreten.

668. Verrek zeg kerel ben jij het – Lodewijck Van Avezaath : ondertussen 80-jarige Rotterdammer Aad Claris, die o.a. muziek schreef voor Bassie en Adriaan. Hij schreef ook muziekteksten voor tal van Nederlandse artiesten (lijstje beschikbaar op eenvoudig verzoek). In 1984 belandde dit gebral in de hitparade.

669. Hé buschauffeur (de hele bus mut pissen) – Jammer : in carnavalistenmiddens ongetwijfeld een toppertje sinds 1999, dit door een Drentse band gefabriceerde muziekje. Muziek voor lolbroeken dus. Ik lach al eens graag op tijd en stond, maar dan met andere dingen.

670. Onderweg – Abel : en we gaan eruit met deze Bredaase popgroep die in 2000 wekenlang de nummer één positie bezetten in de hitparade. Bijbels grapje geschrapt wegens ‘weinig relevant’. De rest sparen we op voor een nieuwe editie één dezer dagen.

Posted 18/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (66)   Leave a comment

Toegegeven, wij zitten thuis ook liever gezellig onder ons prieeltje te nippen van een koele 43 met ginger ale én ijsblokjes, dan jullie hier de zoveelste editie van mijn lijst alweer door jullie strot te rammen. Maar we doen het voor vorst én vaderland (bij wijze van spreken), dus puur op karakter kwijten wij ons vrij zorgeloos van die taak. Er is nog héél wat onkruid te wieden voor we het de Tuin van Eden mogen noemen. Misschien wordt het leven weer een stuk mooier als we deze woekeraars ondertussen al een kopje kleiner maken?

651. Big orgus – DJ Furax : we starten vandaag met iets eigen land, weliswaar moeten we er dit keer wél de taalgrens voor oversteken. Achter het nummer steekt Alexandre Schippers, een Waalse dj die al furore maakte bij ons én elders. Sinds 2003 valt hij her en der te horen (bijvoorbeeld in het Stade du Pays de Charleroi) als de Zebra’s hun thuiswedstrijden spelen. Als het aan ons ligt, wéér geen play off 1 voor die lui dit seizoen!

652. Borriquito – Peret : een nummer maken over een ezeltje klinkt behoorlijk stom en laat ons eerlijk zijn: dat is ook zo. Deze Spaanse zanger kreeg het in 1971 nochtans voor mekaar door er dé zomerhit van dat jaar mee te scoren. In 2014 stierf hij in Barcelona op 79-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker.

653. Dancing in the city – Marshall Hain : Brits popduo wiens carrière start in 1976 en die scoren met één van hun twee singles die ze in 1978 uitbrachten. Uitblijvend verder succes zorgt ervoor dat ze in 1979 hun partnership alweer opgeven.

654. Tonight – Ken Laszlo : Italiaanse Italo discokikker, die in de 80’s eventjes relevant was in zijn genre. Hij scoorde enkele hitjes zoals dit in 1985 uitgebracht singletje. De man wordt op 18 juli 65 en zou nog steeds actief zijn.

655. Send me an angel – Real Life : Australische synth/new wave band die in 1980 werd opgericht en die bijna 40 jaar later nog steeds bestaat. Hun bekendste wapenfeit is ongetwijfeld deze single, die ze oorspronkelijk in 1983 uitbrachten. In 1989 kreeg het een lichtjes gewijzigde release en werd het (helaas) ook bij ons opgemerkt.

656. Don’t you want me – Felix : niet te verwarren met het gelijknamige kattenvoer uit de 80’s, dat swingend smaakte volgens de reclame. Het gaat in ons geval over een Britse dj die dit in 1992 als eerste single uitbracht. Hij had daarvoor wél een aanstekelijke sample nodig van een ander nummer uit 1989. Felix is nog steeds actief, wél op een lager pitje omdat hij véél waarde hecht aan het gezinsleven. Een man naar ons hart quoi!

657. Sweets for my sweets – C.J. Lewis : oorspronkelijk een nummer van The Drifters uit 1961 dat later nog talloze keren zou worden gecoverd. Deze Britse zanger maakte er in 1994 een house/reggaeversie van waar wij niet meteen vrolijk van werden. Hierna werd het oorverdovend stil rond deze man en dat was prima.

658. Dirty cash – Adventures of Stevie V : project van een Britse producer, die er in 1990 een internationaal succesje mee boekte. Van de brave man werd nooit meer iets vernomen. Wellicht zit hij ergens materialistisch te genieten van de cash die zijn lied opbracht.

659. We speak no Americano – Yolanda Be Cool & DCup : ik ken mensen die dit als ringtone gebruiken voor hun gsm (omdat er in Europa helaas nog geen lijfstraffen worden gegeven voor zoveel slechte smaak). Dit is ook weer een cover gebaseerd op een Italiaanse hit uit 1956. In 2010 belandden Australiërs er bij ons mee in de hitparade. In Nederland werd het zelfs de bestverkochte single van dat jaar. Kan je nagaan!

660. Moi … Lolita – Alizée : en we gaan er deze week uit met een niet onaantrekkelijke Française die amper zestien was toen ze in 2000 als protégé van Mylène Farmer deze wereldhit scoorde met een nummer dat was gebaseerd op een personage van Vladimir Nabokov. Het boek is ongetwijfeld een flink stuk beter dan deze single, die werelwijd vlotjes 1,2 miljoen keer over de toonbank ging. Volgende keer zijn we weer terug met nieuwe laureaten.

Posted 15/07/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (160)   Leave a comment

MUNA

Voor onze terugblik moeten we eigenlijk maar terug naar twee gebeurtenissen. Donderdagavond speelden we in Zevendonk een zaalquiz (voorheen een tentenquiz) aan tafel bij Moordgat/WvA, die voor de gelegenheid nog eens in hun ‘oeropstelling’ (Tom, Frank, Kris, Koen, Kevin en mezelf) speelden. We stonden voortdurend in de top drie geparkeerd en namen op zeker moment zelfs de koppositie in handen. 16/20 in de superronde bleek helaas niet voldoende om Trivial Time (aangevuld met NGMKoenie en Gerben) die foutloos speelden af te houden. Het venijn zat in de staart want de winnaars mochten niet naar de prijzentafel maar kregen een geschonken prijs: een work-out met ex-bobsleester Elfje Willemsen, die ambassadrice was van het goede doel (MUCO) die avond. Nog nooit zo tevreden geweest met een tweede plek. Om maar te zeggen dat we goed hebben gelachen! Zaterdagavond was er dan weer de Itsy Bitsy Spider quiz in Mol (grotendeels opgesteld door Tom, met wat hulp van Hans en mij). Hier was de winst voor Clockwork, MVC en Arthritic Monkeys vervolledigden de top drie. De winnaar scoorde 85 % maar ik denk dat ik niet lieg als ik zeg dat het gros van de aanwezigen de quiz vrij pittig vond. Volgende week is het op donderdagavond quizzen geblazen in het supporterscafé van Dylan Teuns (Boerenhof) in Meensel-Kiezegem aan tafel bij D.A.M. of S.C.H.A.A.K. (loting moet hier nog uitsluitsel brengen). Dit gezegd zijnde, zullen we maar snel overgaan naar de muziek.

Number one fan – MUNA: drie dames die elkaar leren kennen aan de universiteit en die vanaf 2013 samen muziek beginnen maken. Naar het schijnt komen ze op voor LGBT-rechten en gender equality. In hun muziek vertaalt zich dat door een sensuele mix van R&B, electro en funk. Na een EP in 2016 en een debuutcd in 2017 is het in september uitkijken naar ‘Saves the world’.

Sister Buddha – Belle & Sebastian: mijn voorliefde voor B&S dateert uit de periode dat de ravissante Isobel Campbell nog bij hen de dienst uitmaakte. Ze is ondertussen al solo bezig sinds 2003. Na enkele EP’s vinden de Schotten dat het nog eens tijd wordt voor een full cd, ‘Days of the Bagnold summer’ genaamd, die in september het levenslicht zal zien.

I remember – Deadmau5 & Kaskade: onze classic pikken we deze week op in het jaar 2008 (officieel uitgebracht in 2009), toen twee dj’s, de Canadees Deadmau5 en de Amerikaan Kaskade samenwerkten op deze track. Beide heren én hun respectievelijke carrières kunnen me voor de rest dan ook gestolen worden, want de track wordt overeind gehouden door een uitstekende zangeres, de Britse Haley Gibby in dit geval.

Shockwave – Liam Gallagher: geloof het of niet maar Oasis is ondertussen al een hoofdstuk dat hij tien jaar geleden achter zich heeft gelaten. We hebben geen idee wat zijn broer Noel op dit ogenblik uitspookt, maar Liam’s nieuwe solocd ‘Why me? Why not’ mag eveneens in september worden verwacht.

Hold your nerve – Boy & Bear: en we gaan eruit met een Australische band die in het verleden al enkele aanstekelijke singles heeft uitgebracht. Hun nieuwe cd heet ‘Suck on light’ en verschijnt eveneens eind september. Op 5 februari 2020 strijken ze neer in De Roma in Antwerpen. Wij hopen ergens volgende week opnieuw te landen voor nieuwe muziektips!

Posted 14/07/2019 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2019 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet (1)   Leave a comment

chloe, liefde op het eerste gezicht

Het is weer die tijd van het jaar, dat we jullie een klein beetje helpen om dag per dag Pukkelpop heelhuids door te komen. Een paar gerichte keuzes zijn in dit geval al een mooi opstapje naar een geslaagde festivaleditie. Dat we hierbij mogelijk teruggrijpen naar onze eigen favorietjes, moeten jullie ons maar vergeven. Wie het er niet mee eens is, kan altijd nog zelf op ontdekkingstocht trekken. Vergeet de zonnebrandcrème, de stevige wanddelschoenen én dat kekke t-shirt niet mee te nemen om ginds de blits te maken. En vergeet vooral ons devies niet: have fun!

BeraadGeslagen : we hebben niet zo maar een vermoeden dat de tandem Lander Ghyselinck en Fulco Ottervanger een geslaagd experiment zal opleveren, maar we zijn daar 100 % zeker van. In april live gezien in Muziekodroom en gezien dat het wel snor zat!

Sharon Van Etten : mensen die het gezeur vinden als er alweer over een gendergelijkwaardige affiche wordt gesproken, moeten hier maar hun ‘vrouwelijke’ bijdrage van maken (om de kerk mooi in het midden te houden).

Nilüfer Yanya : deze Londense jongedame (met Turkse roots) staat voor de bijzonder vroege vogels geprogrammeerd (hopelijk geraak ik zelf tijdig ter plekke). Voor fans van Amy Winehouse, Nina Simone én Pixies. Ze moeten het mij maar één keer zeggen …

Idles : tegen het einde van de avond mag het voor ons een flink stuk ruiger. Niet dat we spontaan gaan zitten meebrullen, want daar zijn we weer net iets té schijterig voor!

Big Thief : folk is nu niet meteen een genre dat ik liefdevol omarm, maar kenners beweren dat zij er een geheel nieuwe dimensie aan geven. Eén van hun bandleden lijkt op Anthony Vanden Borre, maar we kunnen hier formeel bevestigen dat hij geen nieuwe wegen is ingeslagen.

Jon Hopkins : de tijd dat ik vaker aan de dancekant zat dan aan de rock/popkant van de wei ben ik ondertussen alweer enige jaren ontgroeid (de leeftijd zeker?) maar voor deze man wil ik graag de oversteek nog eens maken.

The Comet Is Coming : wie niet opziet tegen een stukje wandelen op de wei moet zeker ook eens gaan kijken naar deze apocalyptische spacefunk. In dit tijdsslot van het festival zou het wel eens bij louter ‘indrukken’ kunnen blijven, tenzij ze ons volkomen zouden verrassen uiteraard.

James Blake : ondertussen al een aantal keer live gezien. Dit beveel ik enkel aan voor geduldige mensen die goed kunnen luisteren naar een man achter een piano. Voor kwekkers en mensen die druk hun weekendplannen ontvouwen is er vast nog wel een bierstand op wandelafstand beschikbaar.

Kamaal Williams : niets zo goed als vermoeide benen terug een beetje fit dansen, tenzij jullie absoluut geen gevoel voor ritme hebben. Dan is rustig meenodden met het hoofd ook toegelaten. Jazz, funk, soul en aanverwanten = dansen.

Frank Carter & The Rattlesnakes : het punk en hardcorevaatje is normaliter niet aan mij besteed, maar mocht ik toch een prettige uitzondering maken dan zou ik zeker hier voor gaan.

Modeselektor : jaren geleden het dak er eens zien afgaan in de dance hall bij dit Berlijnse dj-duo, dat af en toe wat free merchandise in het publiek durft droppen. Ze houden al bijna twintig jaar stand in het wereldje, dus ga hen eens goeiedag zeggen.

Posted 12/07/2019 by ambijans in Muziek