Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (244)   Leave a comment

Vorige week spraken we hier de wens uit dat we graag wat ‘kleine probleempjes’ in huis opgelost zagen én kijk: dinsdagvoormiddag was blijkbaar een vruchtbare dag op dat gebied. Ik was er zelf níet bij (werk), maar blijkbaar was het toen behoorlijk druk hier in huis. Iemand van Daikin kwam onze warmtepomp (die meerdere keren per dag moest worden opgezet) controleren én herstellen. Problem solved! De elektricien keek de LED-strip op de slaapkamer van mijn ouders na, dus die doet het nu ook eindelijk. Nu moet er enkel nog werk worden gemaakt van ons tv/internetprobleem op mijn slaapkamer. Daarvoor zal ik Telenet eens moeten contacteren deze week. Zaterdagmorgen kwam iemand van FRELU langs om ons een offerte voor vliegenramen te bezorgen. Binnen een week of drie zou alles al kunnen worden geleverd én geïnstalleerd. Wanneer jullie dit lezen zit ik waarschijnlijk in Gasthuisberg te Leuven, waar mijn vader opnieuw een oogcontrole wacht vanaf 8u. Wat de rest van de week nog in petto heeft, is vooralsnog één grote waas. Gelukkig liggen onze oorwurmen wél al vast.

Glad all over – Dave Clark Five: onze classic duikelden we op in de golden sixties. In 1964 pakten deze Britten uit met dit aanstekelijke nummer, dat ik toevallig zag passeren in één van de afleveringen van de tv-reeks ‘Ted Lasso’.

Intruder – Gary Numan: uiteraard hebben we deze week ook een plaatsje veil voor deze Britse electronicapionier. De jaren ’80 zijn nooit veraf bij Numan, wiens nieuwe cd (waarvan we vandaag de titeltrack kiezen) pas in mei zal verschijnen.

Cool girl – dodie: de Britse singer-songwriter Dodie Clark begon ooit met het spelen van piano -en ukelelecovers op haar eigen YouTubekanaal. Normaal had ze vorig jaar willen debuteren, maar COVID-19 dacht daar duidelijk anders over. Niet getreurd, haar debuut ‘Build a problem’ verschijnt begin maart.

Liberty bell – Darkside: hun legendarische Pukkelpopoptreden uit 2014 staat nog steeds op ons netvlies gebrand. Nu hebben de heren Nicolas Jaar en Dave Harrington de koppen opnieuw bij mekaar gestoken. En het wordt nóg beter nu we weten dat ze in lente ‘Spiral’ zullen uitbrengen. Verwacht jullie aan een stevige portie downtempo electronica met gitaar.

Fake affront – Puscifer: moeten we deze Amerikaanse band nu een supergroep noemen? Of is het één van die zijprojectjes van Maynard James Keenan? De band bracht ondertussen vier full cd’s uit, waarvan de recentste ‘Existential reckoning’ vorig jaar verscheen. Onze inspiratie voor vandaag is op, wij gaan hier opnieuw aan het infuus zodat we volgende week kakelvers materiaal kunnen presenteren.

Posted 25/01/2021 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (197) Randy Newman   Leave a comment

Randy Newman (° 1943) is een Amerikaanse componist en zanger. Hij groeide op in een beroemde muzikale familie want zijn ooms Alfred, Lionel en Emil waren gerespecteerde filmcomponisten. Zijn vader Irving schreef dan weer een song voor Bing Crosby. Newman werd op zijn zeventiende professioneel songwriter voor een uitgever in Los Angeles. Toen hij met hulp van zijn vriend Lenny Waronker een platencontract bij Reprise kreeg (ergens in 1966), stopte hij als broodschrijver en richtte hij zich op een carrière als singer-songwriter. Zijn debuutplaat uit 1968 was in absolute verkoopcijfers geen échte hit, maar diverse andere artiesten begonnen zijn nummers wél te coveren. De opvolger doet het twee jaar later al een flink stuk beter. Kenmerkend voor zijn hits zijn de bijtende satirische teksten, die door veel Amerikanen verkeerd begrepen worden. Sinds de jaren tachtig verdeelt Newman zijn tijd tussen het opnemen van nieuwe albums en het componeren van filmmuziek. Voor zijn soundtracks en filmsongs ontving hij twintig Oscarnominaties, waarvan er twee verzilverd werden. In 2010 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk of Fame. Hij bracht één EP, vijftien full cd’s, vijf verzamelcd’s, twee live cd’s én vijfentwintig soundtracks uit.

1. ‘I think it’s going to rain today’ (uit ‘Randy Newman’, 1968)

2. ‘Lover’s prayer’ (uit ’12 Songs’, 1970)

3. ‘Last night I had a dream’ (uit ‘Sail away’, 1972)

4. ‘Louisiana 1927’ (uit ‘Good old boys’, 1974)

5. ‘Short people’ (uit ‘Little criminals’, 1977)

6. ‘I love L.A.’ (uit ‘Trouble in paradise’, 1983)

7. ‘You’ve got a friend in me’ (uit ‘Toy Story OST’, 1995)

8. ‘The world isn’t fair’ (uit ‘Bad love’, 1999)

9. ‘Feels like home’ (uit ‘Harps and angels’, 2008)

10. ‘Putin’ (uit ‘Dark matter’, 2017)

Posted 20/01/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (243)   Leave a comment

Zoals voorspeld hebben we een rustige week achter de rug. Maandagavond kwam ik erachter dat naast Netflix nu ook mijn tv-aansluiting op mijn slaapkamer niet meer werkte. Dat kunnen we dus nog bijzetten op ons mankementenlijstje (dat niet vééél langer meer hoeft te worden). Hopelijk kunnen we straks terug wat dingetjes afstrepen die wél volgens plan lopen. Gelukkig was op het werk alles wél behoorlijk peis en vree. Onze korte wandeltochten naar het werk waren soms wat natter én net iets frisser. In het weekend viel er zelfs sneeuw, maar dat is weer passé als jullie dit lezen. Deze week evolueren de temperaturen zelfs naar ‘iets té mild’ voor de tijd van het jaar. Onze special surprise gingen we zaterdagnamiddag halen bij Palet Koket in Zonhoven. Enkele heerlijke tapasschotels werden aan een uitgebreide smaaktest onderworpen én achteraf ook nog goedgekeurd. Good job, Els! ’s Avonds was het dan weer tijd voor een online quiz, de Noormannenquiz. Met slechts drie Moedige Missers aan tafel in plaats van vier. Een 26ste plaats op net geen 50 teams als ik me niet vergis. Seriegewijs maakten we deze keer een einde aan ‘Archer’ (seizoen 8), ‘How to sell drugs online (fast)’ (seizoen 2), ‘Community’ (seizoen 1 en 2), ‘Ted Lasso’ (seizoen 1) en ‘In the line of duty’ (seizoen 2). We maakten ook een beginnetje met ‘Disenchantement’ (seizoen 3). En er waren zelfs drie Netflixfilms: ‘Mank’, ‘Ma Rainey’s Black Booty’ en ‘Pieces of a woman’. Maar eerst tijd voor muziek.

Energy – Pa Salieu: we beginnen deze week met de winnaar van BBC’s Sound of 2021. Deze Brits-Gambiaanse rapper van Coventry bracht in november 2020 zijn debuut ‘Send them to Coventry’ uit. Op deze track krijgt hij trouwens vocale ondersteuning van het Brits-Jamaicaans talentje Mahalia.

Lost with you – Patrick Watson: ik word altijd spontaan vrolijk wanneer deze Canadees iets nieuws uitbrengt. Maar mij staat vooral dat magische moment op Pukkelpop 2012 (één jaar na de storm) bij, toen hij speelde rond het tijdstip waarop het jaar daarvoor het onheil toesloeg. Dat doet ons stilletjes hopen op nieuw werk van hem later dit jaar.

Licht en donker – Froukje: over een Eefje De Visser effect spreken klinkt misschien een beetje neerbuigend, maar een aantal Nederlandse zangeressen nestelt zich nu duidelijk in haar slipstream. De 19-jarige Froukje Veenstra is de nieuwe superster in wording. Ze debuteerde dit jaar met de EP ‘Licht en donker’ waarvan wij de titeltrack kozen.

A new England – Kirsty MacColl: voor onze classic trekken we naar 1985, toen een Britse zangeres succes boekte met deze cover van Billy Bragg uit 1983. In december 2020 kwam ze op vakantie in Mexico om het leven toen ze zich in zee tijdens het duiken voor een motorboot gooide die haar kind dreigde aan te varen. Ze werd slechts 41 jaar oud.

Bend – Jimmy Edgar featuring SOPHIE: en we gaan eruit met onze experimenteelste track. Wij zagen deze man toen hij nog piepjong was ooit (in februari 2004) de Warp Labelnight in het Stuk in Leuven afsluiten met een dj-set. Daarvoor hadden Chris Clark en hoofdact Plaid al het beste van zichzelf gegeven. Edgar is 37 intussen en nog steeds actief. Zo brengt hij februari ‘Cheetah Bend’ uit, zijn vijfde full cd. Zo, wij zijn rond. Graag tot volgende week!

Posted 18/01/2021 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (196) Run The Jewels   Leave a comment

Run The Jewels, ook bekend onder de initialen RTJ, is een Amerikaans hiphop-supergroepduo dat bestaat uit de in Brooklyn gevestigde rapper en producer El-P en de in Atlanta gevestigde rapper Killer Mike. El-P zat ooit in het Amerikaanse hiphoptrio Company Flow en hij was producer voor o.a. DJ Krush, Aesop Rock, Prefuse 73 en Das Racist. Killer Mike was eventjes actief bij Outkast, maar verkoos daarna een solocarrière. Daarnaast hield hij zich bezig als acteur, activist en hij was zelfs actief in de politiek. In 2011 komen beide heren met mekaar in contact door een gezamenlijke kennis. Het wordt het begin van een samenwerking. In eerste instantie treedt de ene nog op als producer van het volgende soloalbum van de ander, maar na een succesvolle tour besluiten beide heren dat hier een bredere samenwerking inzit in de vorm van een eigen groep. Het zal een gok worden die zéér goed uitpakt, want dat heeft ondertussen gezorgd voor vier full cd’s én één verzamelcd.

1. ‘Run the jewels’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

2. ‘Get it’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

3. ‘Twin hype back’ (uit ‘Run The Jewels’, 2013)

4. ‘Close your eyes (and count to fuck)’ (uit ‘Run The Jewels 2’, 2014)

5. ‘Angel duster’ (uit ‘Run The Jewels 2’, 2014)

6. ‘Legend has it’ (uit ‘Run The Jewels 3’, 2016)

7. ‘Thursday in the danger room’ (uit ‘Run The Jewels 3’, 2016)

8. ‘Yankee and the brave (ep. 4)’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

9. ‘Walking in the snow’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

10. ‘Pulling the pin’ (uit ‘Run The Jewels 4’, 2020)

Posted 15/01/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (242)   Leave a comment

Hier zijn we alweer met onze volgende oorwurmeditie. Normaal gezien hadden we het hier in geuren en kleuren kunnen hebben over bijvoorbeeld ons personeelsfeest, maar dat evenement slaat om begrijpelijke redenen een jaartje over. Wat kwam er dan wél voorbij? Onze thuiswerkdag van afgelopen dinsdag bijvoorbeeld. Die benutte ik om een nieuwe bestelling te doen. Voor het eerst zat er ook eentje bij voor grootletterboeken. Ik greep meteen de kans om op de allereerste soldendag mijn slag te slaan bij Cartouche. Eén t-shirt, twee pulls én een nieuwe jeans. Ik was behoorlijk tevreden over het resultaat. We hadden ook een coronaverjaardag (het allerlaatste jaar op tram 4), waarop we gewoon gingen werken. Pas ’s avonds kon de druk van de ketel en dronken we meerdere glaasjes cava én prosecco. Deze week krijgen we terug méér van hetzelfde (altijd maar werken!), maar we zijn gezond (daar trekken we ons aan op!) en we slaan ons relatief goed door deze crisis. Volgend weekend doen we opnieuw een online quiz (eentje met Moedige Missers zowaar) in goed gezelschap. Mét special treat, maar daarover meer in onze volgende oorwurmeneditie volgende maandag. ‘Mooi, ’t leven is mooi!’ zou Will Tura zingen en we zouden ‘m voor één keer zelfs gelijk durven geven. 😉

Bad girl – Sun June: we trappen deze week af met een Amerikaanse band met liefst twee vrouwen in de gelederen. De vijf groepsleden uit Austin, Texas noemen hun stijl ‘regret pop’, maar wij betreuren het alleszins niet dat we hen vandaag onder de aandacht brengen. Ze debuteerden in 2018, begin februari verschijnt opvolger ‘Somewhere’.

The triumph of king freak (a crypt of preservation and superstition – Rob Zombie: het mag net iets steviger knallen in ons volgende nummer. Wij kennen deze man als het opperhoofd van White Zombie, een band die wij in de jaren ’90 regelmatig hoorden voorbijkomen in het rockcafé waar wij al eens een pint durfden gaan pakken. Ja, wij waren durvers! Zijn solowerk is trouwens vergelijkbaar met zijn vroegere band. ‘The lunar injection kool aid eclipse conspiracy’ verschijnt trouwens in maart.

Fall on me – R.E.M.: onze classic zijn we deze week in 1986 gaan zoeken. Wat mij betreft ook de sterkste periode van Michael Stipe en zijn kompanen. Commercieel gezien zullen de nineties hen meer windeieren hebben gelegd, maar wij verkiezen kwaliteit boven kwantiteit in dit geval.

True – SYML: nieuw werk van de Amerikaanse singer-songwriter Brian Fennell is altijd weer iets van de top shelf. De man had lang zijn eigen band, tot hij besliste om aan een solocarrière te beginnen. Zijn titelloze debuut uit 2019 was héél aardig en dit nummer laat alvast uitschijnen dat ie op dezelfde manier wil doorgaan. Voorlopig is er nog geen releasedatum bekend voor een nieuw album.

Iris2iris – Barbarossa: en we sluiten deze editie af met knappe Britse electronica. James Mathé – want zo heet de man – maakt minimalistische plaatjes sinds 2005. Gooi daar nog wat synths, ambient en wat lichte beats tegenaan en je krijgt het volgende resultaat. ‘Love here listen’ (vanaf maart beschikbaar) is alweer zijn zesde worp. Wij zijn hier uitgeworpen, maar we broeden ondertussen uiteraard wél al op een gloednieuwe aflevering voor volgende week. Als de wind een beetje gunstig staat, zijn we volgende week opnieuw van de partij.

Posted 11/01/2021 by ambijans in Muziek

Hoe Pukkelpop 2021 er zou kunnen/mogen uitzien!   Leave a comment

We hebben een tijdje getwijfeld of het wel opportuun was om opnieuw voor Nostradamus te gaan spelen als het om ons favoriete zomerfestival ging. De Veiligheidsraad van afgelopen vrijdagmiddag heeft al onze twijfels hieromtrent weggenomen. Maanden geleden zei ik tegen mijn broer dat de prognose voor een editie in 2021 quasi nihil was. Dat zei ik n.a.v. de alarmerende coronacijfers maar ook omdat buitenlandse topacts misschien niet zo happig zouden om een trip naar Europa te maken. Mijn broer dacht dat het wél mogelijk zou zijn, in het slechtste geval enkel voor de jongere festivalbezoekers of voor een beperkter publiek. In die optiek had Pukkelpop moeten terugschakelen naar een ‘modalere’ line-up, maar wie zegt dat ze geen 40.000 bezoekers zouden halen die festivalhongerig genoeg zouden zijn om erbij te zijn? Een jaartje ‘zonder’ doet namelijk nogal wat met een mens. Ik heb dat persoonlijk toch ook serieus gemist. Als de vaccinatiestrategie een beetje vlot begint te lopen en als men de doelstellingen probleemloos haalt, dan zie ik het vrij positief in. ‘Optimism is a moral duty’ beweerde Karl Popper ooit en ik ben geneigd om hem hierin te volgen.

1. Charlotte Adigéry : het festival zal ook dit jaar blijvend inzetten op ‘talent van eigen bodem’, dus nogal wiedes dat zij straks een podium krijgt. Ook al omdat ik haar vooralsnog nooit ‘live’ heb kunnen zien. Duh!

2. Phoebe Bridgers : er is uiteraard ook plek voor de zangeres die verantwoordelijk was voor hét album van 2020. Misschien een Whatsappgroepje maken om ergens af te spreken in de tent?

3. Loma : Amerikaans trio dat twee schitterende cd’s in de aanbieding heeft. Er zijn er al geweest die met minder adelbrieven toch een forum hebben gekregen. Dit lijkt me een must!

4. Dua Lipa : niet meteen mijn meug, maar dat hoeft in dit geval niets te betekenen. Misschien zou ik toch eens gaan piepen als ze Angèle als ‘special guest’ zou laten opdraven.

5. Slipknot : en deze band is zéér zeker niet aan mij besteed. Ik heb ergens gelezen dat er na hun tour eind augustus wat vrije data zijn. Dus komen Lowlands én Pukkelpop in aanmerking.

6. Deftones : deze heren zou ik dan weer wél durven gaan bekijken. In het verleden heb ik het ooit gedaan, dus we weten wat we mogen verwachten.

7. Lous and The Yakuza : een beetje ‘the next big thing’ uit eigen land. Hebben al wat muziekrecensenten de ogen geopend, dus dat vraagt om bevestiging. Ik verwacht ze nóg eerder op Rock Werchter, maar Pukkelpop zou ook zo maar kunnen.

8. Aaron Frazer : deze man stond er al met zijn band Durand Jones & The Indications, maar met een fonkelnieuwe solocd onder de arm zie ik ‘m nog wel op een wei in Kiewit performen.

9. SAULT : één van dé ontdekkingen zal zichzelf moeten ‘ontmaskeren’ en niet langer (vrij) anoniem blijven. Want zeg nu zelf: iedereen wil deze extreem geweldige band toch eens live aan het werk zien?

10. Balthazar : als er één Belgische band een stek op de main stage verdient, dan toch zeker deze heren. De zin ‘hebben straks ook een nieuwe cd in de aanbieding’ kan zeker helpen als open sollicitatie.

11. Eefje De Visser : Nederlandse dame die al een tijdje aan de weg timmerde, maar die sinds ondertussen een bredere fanbase heeft gevonden. Ideaal om die mensen nu eens in levenden lijve met haar kennis te laten maken.

12. The Avalanches : ook ooit al gezien op de Pukkelwei met een optreden dat toen meer op een dj-set leek. Ik verwacht dit keer iets héél anders, al zou ‘méér van hetzelfde’ voor mij eveneens goed zijn.

13. Steven Wilson : bijzonder creatieve Britse singer-songwriter die van véél markten thuis is. Zou zeker op mijn Pukkelpopparcours liggen in augustus.

14. Glass Animals : als ik hier één persoonlijke favoriet mag binnensmokkelen, laat het dan deze band zijn. Psychedelica van de betere soort.

15. Jonny Polonsky : na de docu ‘Hi, I’m Jonny Polonsky’ van Otto-Jan Ham op Canvas ben ik helemaal om. Een cultfiguur vraagt gewoon om een optreden mét deftige band (sorry OJ!) dus Isolde en Frank zou nog wél mogen. Speelt zelfs verzoeknummers (als jullie het beleefd vragen).

16. Julien Baker : net als haar vriendin Phoebe Bridgers ook aanwezig. Als ze ook Lucy Dacus weten te strikken dan zit er zelfs een optreden van boygenius in.

17. Bright Eyes : bij Conor Oberst en zijn maten noteren wij alvast in het Frans ‘Vaut le détour’. Michelinsterrenmateriaal in de ware zin van het woord.

18. Khruangbin : ik heb ze eens ooit gemist op Best Kept Secret, omdat we te lang moesten aanschuiven aan de ingang. Dat was toen een serieuze domper. Als goedmakertje smeken we hier bijna om een herkansing.

19. Run The Jewels : er mag zelfs een hiphopact doorkomen. Als de uitverkorenen talent hebben (check!) en fijne plaatjes hebben gemaakt (double check!) dan kan dat geregeld worden, toch?

20. Thundercat : eveneens gemist op BKS omdat er een overlapping was van twee uitstekende artiesten op hetzelfde ogenblik. Dit jaar zou ik écht eens uit de bol willen gaan op deze man, zeker als daar nog een funky begeleidingsband wordt meegeleverd.

21. Billy Nomates : één van de allerfijnste verrassingen van vorig jaar. In 2019 hadden we Billie Eilish al, dus laat 2021 maar het jaar worden van deze Billy Nomates. Zet er ook Sleaford Mods nog bij, dan kunnen ze dat duet samen nog brengen.

22. Mogwai : een plekje voor deze magistrale Schotten zou mijn Pukkelpopervaring nu al ‘af’ maken. Oordoppen in, laat die scheurende gitaren maar komen!

23. Black Country, New Road : misschien wel één van de allerfijnste debuten om dit jaar naar uit te kijken. Er is al genoeg licht verteerbare muziek op de wei aanwezig, dus voor de liefhebbers van het experiment mag dit altijd doorkomen.

24. Black Pumas : staat eind dit jaar sowieso al geprogrammeerd in de AB. Kunnen op Pukkelpop alvast extra zieltjes komen winnen met een ongelofelijk sterke liveset. Dit gaat écht top zijn!

25. Viagra Boys : hadden zichzelf al bevestigd voor de 2020 editie, dus een logische keuze in 2021. Chokri zegt dat deze editie geen copy paste zal worden van het jaar voordien. Maar hier zie ik het wél gebeuren.

26. Arlo Parks : Eppo Janssen heeft het wierookvat al eens bovengehaald, toen hij het over deze jonge Britse singer-songwriter had. Ik ben geen aanhanger van complottheorieën, maar hierin zat ik toch een duidelijke hint naar de 2021-editie. 😉

27. Smith & Burrows : voor de zoveelste keer Editors? Nee, bedankt! Doe ons dan maar Smith en Burrows met hun muzikale samenwerking. Daar zou ik wél durven naar gaan kijken voor de verandering.

28. Tash Sultana : we gooien er ook nog een Australische ontdekking tussen. Als ze afkomen met een alternatief als Noémie Wolfs, zal ik toch lichtjes ontgoocheld zijn.

29. Solomun : omdat er ook aan de dancekant wat animo moet zijn, vragen we deze man. Deze Bosnische-Duitser krijgt de wei gegarandeerd aan het shaken. En dat er straks gedanst zal worden …

30. Kings of Leon : omdat er nog een ‘grote’ naam moet zijn die een headlinerstek zou mogen claimen. Hun hoogdagen liggen ondertussen al enige tijd achter hen maar er blijft een publiek voor. En ze brengen in de zomer een nieuw album uit dus het zou relevant zijn.

Posted 10/01/2021 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (195) Little Dragon   Leave a comment

Little Dragon is een Zweedse elektronische band die werd opgericht in 1996. De band bestaat uit Yukimi Nagano (zang en percussie), Fredrik Källgren Wallin (basgitaar en keyboards), Håkan Wirenstrand (keyboards) en Erik Bodin (drums). Ze leerden elkaar op de middelbare school kennen. Ze oefenden na schooltijd op nummers van De La Soul, A Tribe Called Quest en Alice Coltrane. De bandnaam is afkomstig van Nagano’s bijnaam, die ze kreeg vanwege haar driftbuien.  Hun derde album kwam in de lijst van ’50 beste albums van 2011′ van het tijdschrift Rolling Stone terecht. Hun vierde album werd begin 2015 genomineerd voor een Grammy Award in de categorie ‘Beste dance/elektronische muziekalbum’. Hun discografie omvat vooralsnog zes EP’s, zes full cd’s én een verzamelcd.

1. ‘Twice’ (uit ‘Little Dragon’, 2007)

2. ‘Constant surprises’ (uit ‘Little Dragon’, 2007)

3. ‘Looking glass’ (uit ‘Machine Dreams’, 2009)

4. ‘Swimming’ (uit ‘Machine Dreams’, 2009)

5. ‘Ritual union’ (uit ‘Ritual Union’, 2011)

6. ‘Seconds’ (uit ‘Ritual Union’, 2011)

7. ‘Paris’ (uit ‘Nabuma Rubberband’, 2014)

8. ‘Sweet’ (uit ‘Season High’, 2017)

9. ‘Hold on’ (uit ‘New me, same us’, 2020)

10. ‘Where you belong’ (uit ‘New me, same us’, 2020)

Posted 08/01/2021 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (mannennameneditie)   Leave a comment

Bij aanvang van dit kersverse nieuwe jaar heb ik goed én slecht nieuws. Het slechte nieuws is dat we hier ook in 2021 (in onze ogen dan!) nog wat minder fijne muziekjes zullen lanceren. Het goede nieuws is dan weer dat onze bijdrages absoluut eindig zijn. Er zit niet meer zoveel jus in onze benen. In fastfoodtermen gezegd: mocht deze rubriek een fles Heinzketchup zijn, dan zal binnenkort de spreekwoordelijke bodem van onze inspiratie écht wel zijn bereikt (als dat ondertussen al niet het geval is). In november 2020 hadden we hier al een vrouweneditie, dus konden we niet achterblijven met een manneneditie. Het staat eenieder uiteraard weer volkomen vrij om het gloeiend eens of oneens te zijn met mijn keuze. Hieronder vind je onze shortlist terug.

Hey Leonardo (she likes me for me) – Blessid Union of Souls: we starten onze muzikale zoektocht in de nineties van de vorige eeuw. Deze Amerikaanse rockband (opgericht in 1990) schijnt nog steeds te bestaan. Het werd in 1998 opgenomen en het jaar daarop uitgebracht. Geen idee of er véél Europeanen bestaan die dit effectief kennen.

Oh Johnny – Tante Leen: het volgende nummer is van véél oudere herkomst. Sterker nog: in 1956 belandde dit lied zelfs drie weken op nummer één in de Vlaamse hitparade. In totaal hield het liefst 32 weken stand in de hitlijst. Andere tijden! De beste stem van de Jordaan overleed in 1992 op 80-jarige leeftijd.

Brother Louie – Hot Chocolate: de rest van het repertoire van deze Britse soulband was best te pruimen, maar dit vond ik nooit zo héél bijzonder. Dit nummer uit 1973 verscheen exact een jaar vóór ze een écht grote hit hadden met ‘Emma’. De oorspronkelijke band speelde samen tussen 1969 en 1986, een andere bezetting nam de honneurs waar vanaf 1992.

Buck Rogers – Feeder: geen slecht woord over de gelijknamige tv-reeks (want da’s dan weer puur jeugdsentiment, vooral de aanwezigheid van Erin Gray dan). 😉 We hebben het hier echter over een Welshe rockband (actief sinds 1991), die in 2001 doorbrak bij het grote publiek met deze single die op mijn verjaardag (het gore lef!) werd uitgebracht. Begin 2002 pleegde hun drummer zelfmoord. Een serieuze domper, maar de band bleef niet bij de pakken zitten en deed dapper verder.

Jefke – Della Bosiers: uiteraard steken we er ook een Vlaamse classic in. 74 is ze ondertussen, maar ze is altijd zéér actief geweest. Als regieassistente bij de toenmalige BRT, als panellid in de ‘Wies Andersen Show’, als jurylid bij ‘Sterrenwacht’, als columniste én als zangeres. Dit bracht ze bijvoorbeeld in 1974 uit.

Hello Jim – Paul Anka: nog iets voor de iets oudere ‘knarren’ onder ons. De Canadees (die de Amerikaanse nationaliteit heeft) is ondertussen zelf al 79. Hij zong niet alleen maar acteerde blijkbaar ook (iets dat mij eerlijk gezegd volledig is ontgaan). Deze single stamt uit 1963.

Jackie – Scott Walker: dat ik geen fan ben van het volgende nummer zal vast weer ‘vloeken in de kerk’ zijn. Geef de schuld maar gewoon aan de Vlaamse charmezanger Wim Ravell, die zijn interpretatie ervan ooit bracht in de Soundmixshow op VTM. Het origineel is van onze eigen Jacques Brel (1965), de Amerikaanse zanger maakte er in 1967 zijn eerste (geadapteerde) solosingle van. Hij overleed in 2019 op 76–jarige leeftijd.

Ik zing dit lied voor Ome Henk – Ome Henk: geen probleem als een nummer humoristisch is bedoeld, maar het wordt pas écht pijnlijk als het niet eens grappig is. Dit is een persiflage op de allereerste hit van kindsterretje Jan Smitje uit 1997, uitgebracht in hetzelfde jaar. Het asociale typetje was vooral een hit aan het eind van de jaren ’90 in de vorige eeuw. De Familie Flodder die een single opneemt, zoiets!

Charlie Brown – The Coasters: wellicht zitten er hier wél een hoop fans van het volgende nummer, het zij zo. No worries, ‘Yakety Yak’ staat in mijn Straffe Lijst. Het zwaartepunt van hun succes ligt volgens Wikipedia tussen 1957 en 1959, dus vermoedelijk was hun succes al tanende toen dit in juni 1959 onze hitparade onveilig kwam maken.

Basil – Mark Knopfler: ik ben altijd een zéér koele minnaar geweest van een band die Dire Straits heet, dus nogal wiedes dat ik de solocarrière van hun zanger ook geen warm hart toedraag. We eindigen met het recentste fragment uit Knoflook’s achtste solocd ‘Tracker’ die hij in 2015 uitbracht.

Posted 06/01/2021 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (241)   Leave a comment

Vandaag onze allereerste oorwurmeditie van 2021, tevens mijn allereerste werkdag van 2021. En morgen voegen we er meteen onze eerste thuiswerkdag aan toe. Allemaal primeurs dus. Ons weekje verlof kabbelde eigenlijk voorbij. Net zoals de kerstdagen verliepen ook de eindejaarsdagen in een serene sfeer. Hapje, drankje, eten, nóg meer drank, om middernacht eens klinken op het nieuwe jaar, klaar! De dag na nieuwjaar was er meteen onze allereerste online quiz aan de virtuele quiztafel bij Moordgat/WvA. Het werd meteen een quiz waarin onze hersenen stevig aan het werk werden gezet. Dat leverde ons uiteindelijk een elfde plek op een deelnemersveld van 42 teams (als ik het goed heb bijgehouden). De opsteller (Koen van Quizarchief) is wél een quizopsteller met métier en liefde voor het vak. In een niet zo ver verleden speelde ik met D.A.M. twee keer zijn Svarabhaktivocalenquiz in Mariakerke. Volgende week zie ik alweer één lichtpuntje aan het eind: mijn verjaardag. Ik ga die dag trouwens gewoon werken, omdat jarig zijn sowieso een ‘vreemd verhaal’ is in deze coronatijd. Zo, de kop is eraf. Laat ons meteen de spurt inzetten richting muziek.

Matter of time – Eddie Vedder: openen doen we in 2021 met de zanger van Pearl Jam. Die bracht zijn allereerste EP’tje uit vorig jaar met daarop zes nummers waaronder vier akoestische. Daaruit puurden we gewoon het titelnummer.

Stroom – Arbeid Adelt!: onze allereerste classic van 2021 gingen we dit keer in de Belpop zoeken, uitgebracht in 1985. Het was eigenlijk een B-kantje. Vocale hulp kwam er van Dani Klein, die later nog furore zou maken bij Vaya Con Dios.

Dreaming you backwards – Ryan Adams: het is tegenwoordig niet meer zo ‘bon ton’ om te zeggen dat je into Ryan Adams bent na wat #metoo gevalletjes met zijn ex-vrouw Mandy Moore en Phoebe Bridgers. Moet je het gedrag van een artiest en zijn gedrag bij vrouwelijke muzikanten van mekaar loskoppelen of zijn de twee onlosmakelijk met mekaar verbonden? Hij zat in een soort van ‘machtspositie’ en hij heeft die serieus misbruikt. Hij zou ook hebben erkend dat ie serieus uit de bocht was gegaan. Neemt niet weg dat de man weet hoe je aanstekelijke songs moet maken.

Wolfmother – Chantal Acda: deze Nederlandse zangeres hebben we eigenlijk al een tijdje in ons hart gesloten sinds ze in Antwerpen woont en deelt uitmaakt van Isbells. Daarnaast heeft ze uiteraard ook nog haar eigen band. Eind maart verschijnt haar nieuwe plaat ‘Saturday moon’.

Chemz – Burial: deze Brit brengt eind volgende maand een EP’tje uit met daarop twee nummers waarvan dit er eentje is. ‘Chemz/Dolphinz’ heet het EP’tje, héél toevallig de titels van beide nummers. Wij hopen eigenlijk stiekem op nieuw werk van de man, wiens laatste cd uit 2007 dateerde. Eén ding is zeker: volgende week presenteren we hier opnieuw interessante platen van andere artiesten. Tot dan!

Posted 04/01/2021 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (194) A Winged Victory for the Sullen   Leave a comment

A Winged Victory for the Sullen is een ambient (je zou het ook modern-klassieke muziek kunnen noemen) muziekduo dat bestaat uit Dustin O’Halloran en Adam Wiltzie. O’Halloran start zijn carrière aan het eind van de jaren ’90 als lid van een indie rockband tijdens zijn studententijd. Vanaf 2004 legde hij zich toe op solowerk als pianist. In 2011 ontmoette hij Wiltzie wat tot de oprichting van AWVFTS zou leiden. Die was in zijn jonge jaren een beloftevol tennisspeler, tot een zware knieblessure op zijn zestiende het vroegtijdige einde inluidde. Hij wisselde het tennisracket in voor piano en gitaar. Hierna zal hij zowel de oprichter worden van een aantal ambient bands, maar is hij ook actief in de opnamestudio voor tal van andere artiesten (o.a. The Flaming Lips, Mercury Rev, Iron & Wine en Sparklehorse). Met AWVFTS bracht hij voorlopig één EP, vier full cd’s én een soundtrack uit.

1. ‘Requiem for the static king part one’ (uit ‘A Winged Victory for the Sullen’, 2011)

2. ‘Steep hills of vicodin tears’ (uit ‘A Winged Victory for the Sullen’, 2011)

3. ‘Atomos VI’ (uit ‘Atomos’, 2014)

4. ‘Atomos VII’ (uit ‘Atomos’, 2014)

5. ‘Gare du Nord, pt. 1’ (uit ‘Iris OST, 2016)

6. ‘Galerie’ (uit ‘Iris OST’, 2016)

7. ‘Long may it sustain’ (uit ‘Erased Tapes 1+1=X’ verzamelaar, 2018)

8. ‘The slow descent has begun’ (uit ‘The Undivided Five’, 2019)

9. ‘The rhythm of a dividing pair’ (uit ‘The Undivided Five’, 2019)

10. ‘Desires are already memories’ (uit ‘Invisible Cities’, 2021)

Posted 02/01/2021 by ambijans in Muziek