Archive for the ‘Muziek’ Category

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (99)   Leave a comment

De voorlaatste keer dat we hier kort een woordje mogen placeren over een lijstje dat voor één keer niet onze persoonlijke voorkeuren in de verf zet (‘zette’ moeten we bijna zeggen), maar net de muziek waar we niet zo blij van werden. Ik weet ondertussen (uit gesprekken die ik heb opgevangen) dat sommige mensen dit net een geweldig representatief overzicht vonden van hun persoonlijke muzieksmaak. Er waren er die reikhalzend uitkeken naar een nieuwe bijdrage, in de hoop dat ze hun Spotifylijstje konden uitbreiden. Het is niet altijd kommer en kwel geweest de afgelopen weken, want stiekem genoot ik er ook wel een beetje van om sommige dingen af te zeiken. Er zal over mijn persoonlijke smaak ongetwijfeld ook een serieuze boom kunnen worden opgezet, ik maak me geen illusies! Na deze tien nummers doen we nog één ultieme poging.

981. Party on – Funeral Dress : in 1985 opgerichte Belgische punkband die het genre (dat op sterven na dood was) nieuw leven wist in te blazen. Althans, dat vonden hun fans toch. Ik heb totaal geen affiniteit met deze hit uit 2003. Als ik de pianist ben, zoek ik nu best dekking zeker?

982. For your babies – Simply Red : niet alles wat deze Britse band deed was slecht, maar Mick Hucknall is nooit onze favoriete rossekop geweest. Ik moest er eentje kiezen en het is dit nummer uit 1992 geworden, dat ik nog al te vaak hoor blèren op de ‘hitradio’s’ die ons land rijk is.

983. Bohemian rhapsody – Queen : ik weet dat het vloeken in de kerk is (zeker als je een eerder ‘klassieke’ muziekliefhebber bent van de grootste hits aller tijden), maar ik behoor wellicht tot het kleine segment luisteraars dat geen erectie krijgt als hij hier naar luistert. Ik erken dat het ten tijde van verschijnen (1975) revolutionair en vernieuwend was, maar ik ben absoluut geen ‘meebruller’ als het op de radio te horen is. ‘Zo beu als koude pap, mevrouw/meneer’. Het lijkt wel of dat spreekwoord is uitgevonden voor deze hit.

984. Jerry’s theme – DJ Springer : dat er helaas geen grenzen waren aan debiliteit bewijst deze Vlaamse inzending uit 1998. Toen vond iemand het een geweldig idee om fragmenten uit de talkshow van Jerry Springer te samplen en daar een beat overheen te gooien. Een topper voor leeghoofden, die het programma hoogstwaarschijnlijk ook bekeken toen het op VT4 werd uitgezonden.

985. Señorita – Shawn Mendes featuring Camila Cabello : recentere brol kwam je weinig of niet tegen in deze lijst. Laat deze hit uit 2019 dan dat euvel eventjes verhelpen. Gemaakt door een 21-jarige Canadese singer-songwriter en een 22-jarige Cubaans-Amerikaanse zangeres. De rest van hun oeuvre is mij totaal onbekend en ik wens dat graag zo te houden … 😉

986. Let’s dance – Chris Montez : ondertussen 76-jarige Mexicaans-Amerikaanse zanger die vooral bekend is van deze gigagrote hit uit 1962. Hij was amper 19 jaar oud ten tijde van zijn doorbraak en de jongste telg uit een gezin van twintig kinderen. Om een idee te geven hoe populair hij was: toen hij in 1962 door Groot-Brittannië tourde stonden The Beatles in zijn voorprogramma. Montez draait nog steeds mee in het golden oldies circuit.

987. Spin me around – Zeon Jones : nummer dat door een Britse zangeres met Jamaïcaanse roots werd gezongen in 1989. Die had een verleden als verpleegkundige voordat ze in de muziekscene belandde. Ze was ongeveer 15 jaar actief, toen ze hiermee in de hitparade kwam. Als haar grote voorbeeld noemde ze Diana Ross. Na dit nummer bracht ze in 1990 nog een single uit, maar daarna werd het akelig stil rond haar. Iets zegt ons dat ze toen wéér een carrièreswitch heeft gemaakt.

988. Starmaker – The Kids From Fame : muziekgroepje dat ontstond uit de bekende tv-serie (die liep tussen 1982 en 1987) en dat blijkbaar actief was tussen 1982 en 1984. In die korte periode scoorden ze een aantal hits, zoals het door ons gekozen nummer uit 1982.

989. Du schwarzer Zigeuner – Vico Torriani : de zomervakantie in Spanje dit jaar bracht mij spontaan bij dit ‘oude’ lied uit 1953. Deze Zwitserse schlagerzanger was daarnaast ook acteur, showmaster en kookboekenschrijver. Hij overleed in 1998 op 77-jarige leeftijd tijdens zijn slaap. Mooier kan een mens niet gaan zeker?

990. She makes me happy – Sunny Side Up : op de valreep hebben we hier ook nog Raf Van Brussel (48) in onze lijst binnengesmokkeld. Uiteindelijk bracht hij (gelukkig) maar twee cd’s uit met zijn band (waaronder deze single uit 1997), waarna hij solo ging. Later kwamen er nog andere dingen op zijn pad (hij werd o.a. drie keer vader). Volgende week pijnigen we jullie oren voor de allerlaatste keer!

Posted 19/11/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (179)   Leave a comment

isolde (c) piet stellamans

Wanneer we achterom kijken naar de afgelopen dagen, dan zien we op vrijdagavond een gezellig en geslaagd etentje bij Sans Gêne en op zaterdagavond zagen we ultiem een quizzege (aan tafel bij D.A.M.) voor onze neus worden ingepikt (door twee spijtige schrijffouten). Zo eindigden we ex-aequo met Pelter Skelter bovenaan, maar haalden zij alsnog de winst binnen. Volgende week staat nog maagdelijk blank, maar dat vinden we niet erg want in de week van onze 1ste Music for Life quiz (7 december) heb ik ‘a shitload of things’ opstaan. Dus als het een tweetal weken rustiger is, dan kan ik die bijzonder goed benutten om nog wat quizvragen uit te schrijven. Wie wil meedoen, er is nog ruim plek (dus aarzel niet zou ik zeggen). 😉 Ook op serieel gebied kan ik het nodige melden. Zo zag ik de afgelopen tijd o.a. het volgende: ‘Unité 74’ (anderhalve aflevering), ‘El Camino : a Breaking Bad movie’, ben ik bij met het vierde én laatste seizoen van ‘Mr. Robot’, zijn we mee met ‘The Good Place’ (seizoen 4), zijn we zo goed als rond met ‘Bojack Horseman’ (seizoen 6), pikken we hier en daar een aflevering mee van ‘Disenchantement’ (seizoen 2), zagen we het tweede seizoen van ‘The end of the f***ing world’ en hebben we het uitstekende ‘Euphoria’ gezien. Verder ook nog: ‘The spy’ (seizoen 1 volledig) én ‘The Deuce’ (derde én laatste seizoen volledig). Over naar de muziek dan maar?

I don’t know – Isolde: als één van de mooiste vrouwelijke muzikanten van ons land (én uiteraard ook één van de meest getalenteerde!) iets nieuws uitbrengt, (ook al is het dan een cover) dan ruimen wij daar met graagte plaats voor in. Het origineel uit 1959 (van een zekere Ruth Brown) was mij overigens onbekend.

I’m not in love – 10cc: voor onze classic moeten we deze week terug naar het jaar 1975. Er zat een andere versie in de hierboven reeds geciteerde tv-reeks ‘Euphoria’ maar wij denken dat het origineel beter past in onze wekelijkse rubriek.

Mixing the medicine – Absynthe Minded: omdat het kan doen we er nog een tweede Belgische inzending bij deze week. De hierboven reeds vernoemde Isolde Lasoen drumt tegenwoordig ook bij deze Belgische band (maar ze blijft ook deel uitmaken van DAAN). Hun Aziatisch aandoend voorproefje kan je ergens in 2020 op de full cd ‘Riddle of the sphinx’ tegenkomen.

Smash my head – CocoRosie: wie zijn muziek graag wat avontuurlijker heeft, die is bij deze Amerikaanse zussen aan het juiste adres. Sierra en Bianca Casady musiceren ondertussen al een tijdje vanuit Parijs, waar ze hun project in 2002 ooit onder het doopvont hielden. In maart 2020 verschijnt ‘Put the shine on’.

Crimson tide – Destroyer: en we gaan er deze week uit met Canadese indiepop. Ooit begonnen als soloproject van Dan Bejar, maar na een succesvol debuut vond de man het tijd om een hele band rond zichzelf te verzamelen. Dat puike idee zorgt er o.a. voor dat we in de eerste maand van 2020 ‘Have we met’ mogen verwachten. Zo, wij zijn hier uitgeschreven (toch voor wat vandaag betreft!) en we spreken graag af (ergens in de loop van de komende week). Ciao!

Posted 18/11/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (98)   Leave a comment

Na deze tien nummers volgen er nog twee edities om deze langlopende reeks waardig te laten eindigen. Het zal héél moeilijk zijn, maar we beloven om het daarna helemaal los te laten en volledig in zenmodus te schakelen als we toch eens worden overvallen door absolute wansmaak. Dat we daar niet steeds in zullen slagen lijkt me nu reeds een uitgemaakte zaak. Soit, liefhebbers kunnen de stereo of eender ander apparaat weer naar stand 10 draaien, de rest zoekt maar beter dekking …

971. The launch – DJ Jean : 51-jarige Nederlandse dj die het zichzelf (voor wat zijn naamgeving betreft) niet al te moeilijk heeft gemaakt. Zijn échte oerhollandse naam Jan Engelaar bekte net iets minder lekker. Hij begon zijn carrière ooit in 1989 in de Amsterdamse discotheek iT, tien jaar later scoorde hij hiermee een stevige hit.

972. Hey mal yo – Johnny & Orquesta Rodrigues : 68-jarige Kaapverdische zanger die in de seventies uit zijn land wegvluchtte en die via de Verenigde Staten in Nederland terechtkwam. Via wijlen Peter Tetteroo (oprichter van Tee Set) kon hij als dj beginnen werken. Hij hoorde dat Johnny deftig kon zingen en nam met hem een single op die was gebaseerd op een Portugees volksdansje. In 1975 werd het een grote hit. Rodrigues bleek helaas een eendagsvlieg die snel hierna terug in de anonimiteit verdween.

973. We got the whole world in our hands – Nottingham Forest & Paper Lace : voetbalhymnes zijn nooit een goed idee, al kan ik me best voorstellen dat ‘You’ll never walk alone’ horen voorbijkomen op Anfield héél beklijvend kan zijn. In 1978 probeerde een Engelse voetbalclub het samen met een Britse popgroep, die snel hierna in de vergeetput terecht zou komen.

974. I like Chopin – Gazebo : 59-jarige Italiaanse zanger die in Beiroet werd geboren en die in de 80’s enkele instant classics zou uitbrengen. In 1983 scoorde hij hiermee zijn allergrootste hit die nummer één zou worden in een aantal landen. Aan het einde van de jaren ’90 richtte hij zelf een platenlabel op, waar hij daarna vermoedelijk zoet mee was.

975. On the floor – DJ Felix Project : nummer uit eigen land met een tekst die zéér bedenkelijk is, zeker in deze #metoo tijden. In 2005 gemaakt door Kempenaar Jef Martens die in deze lijst meerdere keren voorkomt. Congrats Jef, but not really! 😉

976. 2 New York – DJ Peter Project : eurodanceproject dat ontstond in 1998, bestaande uit een Belgische producer, een Zuid-Afrikaanse rapper én een Nederlandse zangeres. Dit werd blijkbaar in 1999 een nummer één hit in ons land, na 2004 werd er gelukkig nooit meer iets van hen vernomen.

977. Too much love will kill you – Brian May : ik ben nooit een échte Queenfan geweest, excuus! Dat de ondertussen 72-jarige gitarist van deze band ook in mijn lijst zou opduiken was helaas een zekerheid. In 1992 stond dit op ’s mans solodebuut. Later promoveerde hij nog in de astrofysica en kwam hij op voor dierenrechten, dus het kwam toch nog goed met hem.

978. Kwek kwek – Ronald and Donald : in 1974 kreeg een Brugse muziekproducent (Eddy Govert) een geniaal idee toen hij dit nummer in mekaar knutselde. Als grote man achter piratenzender Mi Amigo kreeg hij het uiteraard moeiteloos gedraaid op de radio door al zijn connecties. Wat zoveel wil zeggen als: kwaliteit was (toen al) van ondergeschikt belang.

979. Don’t cha – Pussycat Dolls featuring Busta Rhymes : Amerikaanse R&B groep die tussen 2003 en 2010 zou bestaan en die daarna zou opgaan in een totaal nieuwe groep. Vóór de groep ontstond was er eerst een gelijknamige dansgroep, maar toen ze aan hun muzikale luikje begonnen werden er enkele ervaren zangeressen bijgehaald. Hun eerste single uit 2005 was misschien wel hun allergrootste hit.

980. Let her go – Passenger : 35-jarige Britse singer-songwriter die folk en indie pop maakt en die als voorprogramma van Ed Sheeran in 2012 megapopulair werd met deze single. Hij is ondertussen zo bekend dat hij zelf moeiteloos zalen kan vullen.

Posted 14/11/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (178)   Leave a comment

Een korte terugblik en een beetje vooruitblikken, dat doen we steeds aan het begin van deze rubriek. Zo zat ik o.a. vorige vrijdag de hele dag op de Antwerpse Boekenbeurs, gaf Guy Brugmans gisteravond het allerlaatste dinsdagmenu van 2019, zit ik vanavond voor mijn volgende sessie bij de kinesist, heb ik vrijdagavond een familie-etentje opstaan bij Sans Gêne en zaterdagavond een quiz in Halen (bij D.A.M. aan tafel). Ik ben eind vorige week ook in gang geschoten met het uitschrijven van een aantal quizrondes voor de 1ste Music for Life quiz van 7 december a.s. Wil je graag meedoen? Dan verwijs ik voor meer info graag door naar dit linkje. De week erna staat er zelfs helemaal niets in mijn agenda, maar dat vind ik voor één keer niet erg. Gelukkig hebben we hieronder vijf mooie liedjes in de aanbieding. Enjoy!

Fly me to the moon – Bobby Womack: deze week gaan we van start met onze classic die ik ontdekte tijdens het kijken van de (overigens uitstekende) tv-serie ‘Euphoria’. Het is een cover van wijlen Bobby Womack (uit 1969) van een oorspronkelijk nummer uit 1954.

It might be time – Tame Impala: eind vorige maand werden we opnieuw blij gemaakt met een derde vooruitgeschoven single van deze Aussie’s én eindelijk een concrete releasedatum voor ‘The Slow Rush’. Valentijntjesdag oftewel 14 februari wordt in 2020 dé dag om naar uit te kijken.

Island of doom – Agnes Obel: het was weer van 2016 geleden dat deze Deense voor het laatst haar mooie neusje aan het venster stak, maar in februari 2020 mogen we ‘Myopia’ verwachten. Voor de liefhebbers: ze staat op 23 maart geprogrammeerd in het Koninklijk Circus te Brussel.

Cornucopia – Millionaire: vorige week riepen we hier al ‘Zonhoven boven!’ en deze week doen we dat nog eens dunnetjes over met een nieuw nummer van Tim Vanhamel en zijn gevolg. Op 11 april spelen ze in MOD. Ik denk dat het samenvalt met Little Waves, dus ik sta vooralsnog in dubio …

Murder – Jack Peñate: en we gaan er deze week uit met misschien wel ‘dé come-back van dit jaar’. Het was namelijk een tiental jaar stil geweest rond deze Britse artiest, 35 ondertussen. Op 18 november 2009 zagen wij ‘m een intiem clubconcert geven in MOD (omdat we ‘m op Pukkelpop hadden gemist). Dat concert had om 20u moeten beginnen, maar startte uiteindelijk pas om 22u10. Reden: een woelige zee en een flink vertraagde ferryovertocht gooiden roet in het eten. Om 20u zette hij hier pas voet aan wal, twee uur later stond hij te spelen. Zijn nieuwe cd ‘After you’ verschijnt eind deze maand. Volgende week nieuwe kansen voor nieuwe artiesten!

Posted 13/11/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (177)   Leave a comment

In onze wekelijkse terugblik onthouden we vooral het volgende van de afgelopen dagen: vorige zaterdagavond won ik (aan tafel bij Happy Ending) een bordjesquiz in Kiewit (vijfde overwinning van het jaar), er passeerde nog een makelaar in casa Ambi, we gingen langs de bank, ik start vanavond een nieuwe kinétherapie, vrijdag zit ik de hele dag op de Antwerpse Boekenbeurs, terwijl we zondag mogen gaan beslissen over de indeling van onze inbouwkasten in ons appartement. Volgende week in de planning: een dinsdagmenu met Guy Brugmans, die zijn nieuwe roman ‘NachtLicht’ komt voorstellen en op zaterdagavond een quiz in Halen (met D.A.M.). Dit gezegd zijnde: wil je zelf ook quizzen voor het goede doel? Ik organiseer er zelf eentje op 7 december a.s. in Zonhoven. Nog plaats zat voor onze 1ste Music for Life quiz! Aarzel niet om mee te doen zou ik zeggen …

Only in a man’s world – Field Music: Britse indie rockband die het absoluut verdient om hier eens in het zonnetje (voor zover dat nu nog mogelijk is) te worden gezet. De kern van de band bestaat uit twee broers die tijdens het touren extra bandleden inschakelen. Ze zijn sinds 2004 actief en ze lanceren begin januari 2020 hun zesde cd ‘Making a new world’.

Fall in love again – Mon-o-Phone: mogen we eens een keer overdreven chauvinistisch zijn? Zonhoven boven! Onlangs gaven ze nog een drukbezocht huiskamerconcert op mijn werkplek, vandaag staan ze netjes hier in mijn oorwurmenlijst. Ik heb hun nieuwe cd ‘Different Shapes’ al in huis, op 23 januari 2020 kan ook de rest van de fans zich erin onderdompelen.

My bond with you and your planet: disco! – Zita Swoon: onze classic is deze week van Belgische makelij. In 1998 uitgebracht door Stef Kamil Carlens en zijn frisse vrienden. Het was de allereerste single uit ‘I paint pictures on a wedding dress’ en ze scoorden er zowaar een bescheiden hit mee.

Barricade – Elliot Moss: wie bij deze New Yorker spontaan moet denken aan James Blake kan ik geen ongelijk geven, want ik hoorde het er ook onmiddellijk in. Dit New Yorks manusje-van-alles is van vele muzikale markten thuis. In 2015 kwam zijn debuut uit, in januari volgt ‘A change in diet’. Ik zou deze naam in de gaten houden volgend jaar!

Bitterzoet – Eefje De Visser: en we sluiten deze week zowaar af met een Nederlandstalige track. Nu is Eefje De Visser ook niet de eerste de beste. Ze is op haar 33ste straks al eigenares van vier full cd’s. Wij spelen de titeltrack van haar recentste worp begin volgend jaar alvast voor. Volgende week zijn we hier terug op de afspraak met kakelvers nieuw materiaal!

Posted 07/11/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (97)   Leave a comment

Ook deze week verblijden we jullie met een reeks nummers die wat mij betreft niet hadden misstaan op een cd-reeks die in één of andere ‘pest of’ categorie konden zijn uitgebracht. Het gros ervan dateert uit een tijdperk waarin men vinyl nog hard stuk had kunnen slaan (gesteld dat men genoeg kracht zou hebben). Of zoals wij vroeger deden: heerlijk scratchen met de pick-up van onze ouders. Dat ‘een nieuwe naald’ kopen nogal prijzig was hebben we later meermaals aan den lijve mogen ondervinden. En zo ontstond waarschijnlijk ooit het spreekwoord ‘door scha en schande wijs worden’. Luister hieronder zo weinig mogelijk naar en we sturen die lidkaart van Mensa zo snel mogelijk naar jullie op …

961. Lords of the boards – Guano Apes : misschien wel één van de laatste keren dat we duidelijk kunnen bewijzen dat er nogal wat muziektroep uit Duitsland komt. Dit viertal bestond tussen 1997 en 2005, daarna was het even stil tot ze in 2009 de draad weer oppikten. Wij gingen voor één van hun singles uit debuutjaar 1997.

962. I heard it on the radio – Guys ‘n’ Dolls : Britse popgroep die tussen 1974 en 1985 actief was. Ze brachten veelal covers, maar soms eens een eigen nummer zoals dit eigen nummer uit 1982. Na het uiteenvallen gaat het echtpaar Grant & Forsyth als duo verder. Eén van de weinige positieve dingen die we kunnen zeggen: Julie Forsyth is op 61ste nog steeds een snoepje. De jaren lijken geen vat op haar te krijgen.

963. Kon ik maar even bij je zijn – Gordon : ondertussen 51-jarige voormalige solozanger, die zich ondertussen heeft omgeschoold tot presentator, schrijver en ondernemer. Wie zijn debuutsingle uit 1991 kan beluisteren zonder een krimp te geven, die verdient eigenlijk een lintje.

964. Arumbai – Massada : het gelijknamige bouwwerk haalde de UNESCO Werelderfgoedlijst, deze Nederlands-Molukse band haalt nu mijn lijst die iets minder verfijnd klinkt. Eén van hun allergrootste hits scoorden ze in 1979 met deze instrumental.

965. Lean on me – Club Nouveau : oorspronkelijk een soulnummer uit 1972 door Bill Withers, maar in 1987 meende een Amerikaanse R&B band er een cover van te moeten maken. Raar maar waar, de cover deed het beter dan het origineel. Club Nouveau bestaat heden ten dage nog steeds als muzikaal trio.

966. Oh l’amour – Dollar : Brits popduo dat oorspronkelijk deel uitmaakte (tot 1977) van het hierboven reeds genoemde Guys ‘n’ Dolls. In 1978 werd Dollar opgericht, dat zich voortbewoog in de europopscene. Ook hier een mix van eigen werk én covers, zoals dit nummer uit 1987 dat ze schaamteloos durfden te jatten bij Erasure, dat er het jaar voordien zelfs nóg minder succes mee had. In 1988 was het over met de pret. De mannelijke helft van het duo was in de nineties nog eventjes lid van Bucks Fizz.

967. Alles kan een mens gelukkig maken – René Froger : gisteren 59 jaar geworden Nederlandse zanger én oprichter van het vrolijke viertal De Toppers, waarvan ook de hierboven besproken Gordon deel uitmaakt. Deze gigantische meezinger uit 1989 zorgde voor zijn definitieve doorbraak bij het grote publiek.

968. Living doll – Cliff Richard & The Young Ones : oorspronkelijk een single uit 1959, maar wij gingen voor de Comic Relief heruitgave uit 1986. Die werd uitgebracht met de lolbroeken van The Young Ones. In beide versies trouwens een grote hit. Ooit als single gekocht (ik was 14), dus ik kan me verschuilen achter het feit dat ‘mijn goede smaak’ toen nog volop in ontwikkeling was. 😉

969. Ik wil je – De Kreuners : niets tegen Walter Grootaers en zijn band, maar toen zij in 1990 aan haar glas begon te likken terwijl ze naar hem lachte was mijn zin écht helemaal over. Nummer één bij ons én zelfs hun enige bescheiden hit in Nederland.

970. Tiptoe through the tulips – Tiny Tim : en we gaan er deze week uit met dit Amerikaanse curiosum die naast ukulelespeler ook muzikaal archivist was. Het nummer dateert oorspronkelijk uit 1929, onze man kwam ermee op de proppen in 1968. Tiny Tim was drie maal getrouwd en hij overleed in 1996 op zijn 64ste nadat hij een hartaanval kreeg tijdens een optreden.

Posted 06/11/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (96)   Leave a comment

De novembermaand mag dan pas op gang zijn geschoten, deze rubriek loopt hier langzaam naar het einde toe. We hebben recent de doden herdacht, binnenkort nemen we waardig afscheid van 1000 muzieknummers waaraan we ons (min of meer) mateloos stoorden de afgelopen tijd. Als we al die ergernissen binnenkort kunnen omzetten naar een hoop positieve energie dan wordt het leven weer een flink stuk mooier. Onze selectie van deze week vind je hieronder terug!

951. Turtle power – Partners in Kryme : Amerikaans hiphopduo dat deze single uitbracht n.a.v. de in 1990 verschenen film, die overigens even belabberd is. Ze brachten nooit een full cd uit, wegens een chronisch gebrek aan toffe ideeën (denk ik).

952. Anything – 3T : één van die vele Amerikaanse boysbands, bestaande uit de drie zonen van Tito Jackson, de broer van wijlen Michael Jackson. In 1995 braken ze ook bij ons door met dit nummer. Ze zouden trouwens nog steeds bestaan.

953. I wanna be the only one – Eternal : Britse R&B meidengroep die actief was tussen 1992 en 2000. Groepsperikelen en een ontslag bij hun platenfirma luidden het einde in. Hun allergrootste hit scoorden ze in 1997 met deze single.

954. Good vibrations – Marky Mark featuring The Funky Bunch : vóór Mark Wahlberg besloot om te gaan acteren zat hij bij deze band waarmee hij in 1991 een behoorlijke hit scoorde. Hij zat ook eventjes in New Kids On The Block (waarin zijn oudere broer Donnie actief was) maar verliet hen net vóór de grote doorbraak.

955. Just a techno groove – Dow Jones : blijkbaar een Belgisch project uitgebracht door twee Vlaamse dancepioniers in 1989. De gebruiksaanwijzing was kinderlijk eenvoudig. ‘Men neme twee bekende samples (eentje van Kraze, eentje van Glen Adams Affair), zet er een beat onder en klaar is Kees.’

956. Hey hey – Dennis Ferrer : 49-jarige Amerikaanse dj en producer die vooral bekend staat als zijnde een deftige remixer van bekende nummers. Dit overbekende nummer uit 2009 is vooral een voltreffer in Tomorrowlandmiddens. Kan je nagaan …

957. Take good care – Astroline featuring DJ Bart : trance is een genre dat ik behoorlijk saai vind getuige deze Belgische single uit 1997. DJ Bart is ondertussen actief in de drankensector (een overdosis van dit nummer en ik zou ook spontaan beginnen drinken!), Astroline hield stand tussen 1997 en 2001.

958. (I wanna give you) devotion – Nomad : Brits houseduo dat actief was tussen 1989 en 2003 en dat het bekendst werd door deze single uit 1991. Eén van de groepsleden gaf later in een interview toe dat dit nummer héél accidenteel ontstond, omdat hij zijn instrumenten niet écht beheerste. Zoiets noemen ze ‘per ongeluk’ zeker?

959. Eerst zien en dan geloven – Joe Harris : Brugse zanger (echte naam Georges Lisabeth) wiens eerste hit uit 1971 een cover was van Middle of the Road. In 2003 werd hij op 59-jarige leeftijd dood aangetroffen in het kanaal Brugge-Oostende. In eerste instantie dacht men aan zelfmoord, de autopsie bracht aan het licht dat hij aan een hartstilstand overleed.

960. Faces – 2 Unlimited : naar verkoopcijfers is het duo Ray Slijngaard en Anita Doth waarschijnlijk de succesvolste Nederlands-Belgische popband in de geschiedenis maar dat zegt uiteraard niets over de kwaliteit. Makkelijk meezingbaar, dat wél zoals het door ons gekozen nummer uit 1993.

Posted 02/11/2019 by ambijans in Muziek