Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (109)   Leave a comment

Paul Weller

Het WK voetbal in Rusland is afgelopen, de strijd is gestreden. Frankrijk kroonde zich een beetje onorthodox tot WK-winnaar (het liet daarbij geen memorabele indruk achter). Het is integendeel runner-up Kroatië die met de eer mag gaan strijken. Liefst drie keer verlengingen nodig gehad (twee keer zelfs een strafschoppenreeks), dus zij zijn wat mij betreft de morele winnaar. Ons land werd stijlvol derde na 2-0 winst tegen Engeland. Twee keer winst tegen die Britten (terwijl hun journalisten zichzelf nochtans de beste ploeg van het WK vonden). Of hoe de machtsverhoudingen niet exact waren zoals vooraf was aangekondigd. Thibault Courtois werd achteraf terecht uitgeroepen tot beste doelman van het tornooi (toch één ding waar de kenners op de afspraak waren). Nu kan het publieke leven weer opnieuw zijn normale gang gaan. Zo speelden wij zaterdagavond nog een quiz in Zoersel (Bossanova quiz) aan tafel bij Happy Ending (dertiende plaats op zestien teams). Hieronder onze vijf muziekjes van deze week!

Aspects – Paul Weller: deze Brit (ooit actief bij The Jam en The Style Council) is ondertussen 60 jaar oud en straks bijna de helft van zijn muzikantenleven bezig aan een solocarrière. Half september komt er een nieuwe cd van zijn hand onze kant op, ‘True meanings’ getiteld.

Complex – The Chills: dat kwaliteit helaas niet altijd wordt vertaald in goeie verkoopscijfers bevestigt deze Nieuw-Zeelandse band. Drugsverslaving en voortdurend verloop van muzikanten zorgden ervoor dat ze nooit écht voet aan de grond kregen bij het grote publiek. Eveneens half september een nieuwe cd in de aanbieding die ‘Snow bound’ zal heten.

Young and unafraid – The Moth & The Flame: voor onze classic moeten we dit keer slechts terug naar het jaar 2015. Deze Amerikaanse band bracht toen hun gelijknamige cd uit. Eén van hun producers was ook de man achter M83 en die echo’s hoor je hier af en toe ook in terug. Zit trouwens ook in de original soundtrack van het tweede seizoen van ’13 reasons why’.

New blues – Tokyo Police Club: omdat er deze week ook gitaren mogen tussen zitten steken we er ook een Canadese noiserockband in. Hun vierde cd ‘TP’ verschijnt in oktober.

Love is magic – John Grant: nadat zijn slowcoreband The Czars in 2004 splitte nam de leadzanger enkele jaren een break, maar vanaf 2010 richtte hij zich op zijn solocarrière die ondertussen redelijk van de grond begint te komen. ‘Love is magic’ is de titeltrack van zijn nieuwe cd die in oktober uitkomt. Tot volgende week!

Advertenties

Posted 16/07/2018 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (105) Sophia   Leave a comment

sophia

Het moest er ooit van komen, maar voor het eerst duikt er iemand twee keer in deze rubriek op. Robin Proper-Sheppard passeerde hier al ooit de revue met zijn ter ziele gegane band The God Machine (nr. 15, april 2013), die er in 1994 noodgedwongen mee stopte. In 1996 komt hij met zijn nieuwe geesteskind Sophia (oorspronkelijk een soloproject) waarrond hij later een band formeert. Onder impuls van Studio Brussel bouwt de band een behoorlijke cultstatus uit in ons land (Proper-Sheppard woont zelfs een tijd in Brussel). Op het gevaar af om vrolijke mensen in een diepe depressie te storten vermelden we hier toch graag dat Sophia vaak introverte, trieste, trage songs maakt die over eenzaamheid, doodgaan en liefdesverdriet gaan (het leven zoals het is, quoi!). De discografie van Sophia bestaat uit ca. zes full cd’s, één verzamelcd en vier live cd’s.

1. ‘So slow’ (uit ‘Fixed Water’, 1996)

2. ‘Bastards’ (uit ‘The Infinite Circle’, 1998)

3. ‘The River Song’ (uit ‘The Infinite Circle’, 1998)

4. ‘Bad Man’ (uit ‘De Nachten’, 2001)

5. ‘If a change is gonna come’ (uit ‘People are like reasons’, 2004)

6. ‘I left you’ (uit ‘People are like reasons’, 2004)

7. ‘Signs’ (uit ‘There are no goodbyes’, 2009)

8. ‘Leaving’ (uit ‘There are no goodbyes’, 2009)

9. ‘Resisting’ (uit ‘As we make our way’, 2016)

10. ‘California’ (uit ‘As we make our way’, 2016)

Posted 14/07/2018 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (1)   Leave a comment

Nicole Aniston, voor een vrouwvriendelijker pukkelpop

Zoals elk jaar opnieuw proberen wij de absolute muziekleken of zij die bijzonder veel moeite hebben met hun jaarlijkse Pukkelpopparcours alvast een zetje in de juiste richting te geven. Dat Pukkelpop 2018 Best Kept Secret 2018 niet meteen naar de kroon kan steken als ‘vrouwvriendelijkste festival’ compenseren we jaarlijks met het tonen van een mooie deerne (die voor de rest uiteraard volstrekt niets met het festival te maken heeft). Maar omdat #metoo nooit compleet uit beeld zal verdwijnen zullen wij in onze keuze toch een beetje rekening houden met vrouwelijke representatie. Om een kat gewoon een kat te noemen: de Pukkelpopdonderdag is mijn geprefereerde dag dit jaar. Ik zal naar alle waarschijnlijkheid straks een ticket hebben gekocht om op die manier toch een beetje Pukkelsfeer te kunnen snuiven (bij gebrek aan andere verdovende middelen). Onze elf Pukkelpoptips  hieronder.

Bonobo : stond al een aantal keer op Pukkelpop en deed dat telkens prima. Ideaal om een kater of stijve spieren mee weg te dansen. Je kan ook opnieuw richting special beers om verder te drinken, maar in onze jonge tijd (jaren ’80) kregen wij vriendelijk een Apollinaris aangeboden waarna we terug onder de mensen belandden. Toen hadden ze nog geen Bonobo …

Brockhampton : hier en daar al eens The New Kids On The Block voor gevorderden genoemd. Dat lijkt oneerbiedig te klinken, maar ze vinden zichzelf ook gewoon een boysband. Get ready (no pun intended) voor deze heren!

Dirty Projectors : Pukkelpoppers die niet denken in de welbekende muzikale vakjes maar die zich graag (zonder oogkleppen op) laten verrassen, die moeten zeker naar deze band gaan kijken. Ze zijn niet op één stijl vast te pinnen waardoor de kans op verveling serieus slinkt.

Grizzly Bear : één van mijn persoonlijke donderdagfavorieten, maar ik ben dan ook een absolute fan. Psychedelische pop met harmonieuze vocalen, zowat het allerbeste in zijn genre. Zet het in jullie Spotifylijstjes, luister er naar en ga kijken!

James Holden & The Animal Spirits : oké, ik laat mij in mijn keuzes vaak leiden door het experiment en meestal krijg ik daar geen spijt van. Wanneer ze bij ‘FC De Kampioenen’ besluiten om bij wijze van experiment de scenariotwist ‘één groot misverstand’ te introduceren, dan voel ik de bui al hangen. James Holden is gelukkig geen one trick pony.

Kelly Lee Owens : een Welshe die haar verpleegstersuniformpje inruilde voor een carrière in de muziek. Als kind schreef ze poëzie, later kwam ze terecht in het schoolkoor en leerde ze enkele instrumenten bespelen. Owens gelooft sterk dat muziek een helend effect heeft op de mensen. Dat mag ze ons in de Castello bewijzen!

Phoebe Bridgers : 23-jarige blondine die even mooi zingt als ze eruit ziet. Gelukkig is dat geen must voor ons (maar het helpt wél). Deze singer-songwriter begon ooit onder de vleugels van Ryan Adams maar fladderde ondertussen al haar eigen weg.

Shellac : wie een legendarische artiest wil zien kiest best voor de band van Steve Albini, de man die bekend is als producer van o.a. (hou jullie vast!) Pixies, Nirvana, PJ Harvey, Raketkanon, Ty Segall, METZ, Manic Street Preachers enzovoorts.

Superorganism : bont allegaartje zowel qua nationaliteit als qua leeftijd. Muziek voor de internetgeneratie of zij die ermee zijn opgegroeid. Ik hoorde eens iemand zeggen dat hij dit ‘kindermuziek’ vond, dus volledig op maat van de huidige doelgroep is dit een rake aanvulling in de line-up wat mij betreft.

Trixie Whitley : Gentse zangeres die al lang van het label ‘dochter van wijlen Chris Whitley‘ is verlost wat ons betreft. Nu ze wat van stijl is veranderd lijkt het me nóg interessanter om dit mee te pikken.

Unknown Mortal Orchestra : sinds een aantal jaar één van mijn persoonlijke favorieten. Hun doortocht op Best Kept Secret was nog onderhevig aan geluidsproblemen, maar wij hopen dat ze op Pukkelpop wél kunnen overtuigen. Betere kiwi’s ga je op Pukkelpop 2018 niet vinden, trust me!

Posted 13/07/2018 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (104) Dirty Projectors   Leave a comment

Dirty Projectors

Dirty Projectors is een experimentele, Amerikaanse indie rockband, die door de jaren heen een heleboel groepsleden telde maar waarin we David Longstreth als vaste factor naar voor kunnen schuiven. Hun huidige line-up bestaat naast Longstreth uit Nat Baldwin, Mike Daniel Johnson, Felicia Douglass, Maia Friedman en Kristin Slipp. In het verleden zaten o.a. Rostam Batmanglij en Ezra Koenig (allebei Vampire Weekend), Olga Bell en Tyondai Braxton bij Dirty Projectors. Vanaf 2001 begint David Longstreth samen met zijn broer Jake met het schrijven van nummers. Al naargelang het hen uitkomt vragen ze vrienden en kennissen om mee met hen te musiceren. Niets moet, alles kan! Zo brengen ze in 2007 bijvoorbeeld hun eigen interpretatie uit van een Black Flag album. Wanneer ze in 2008 bij Domino Records tekenen en één jaar later ‘Bitte Orca’ releasen krijgt de band plots wat meer weerklank. Het feit dat ze zo uiteenlopende genres van muziek spelen zorgt ervoor dat critici hen wel eens een mix vinden van David Byrne, Beyoncé, Mariah Carey, Frank Zappa en Yes. Daarop liep Longstreth laconiek weten dat hij Frank Zappa maar niets vond en dat hij ook niet meteen wild werd van Yes. Rare kwiet, die Longstreth! Hun discografie bestaat ondertussen uit ca. vier EP’s en acht full cd’s.

1. ‘Like once-heated milk’ (uit ‘Morning better last!’, 2003)

2. ‘Time birthed spilled blood’ (uit ‘The Getty Address’, 2005)

3. ‘Stillness is the move’ (uit ‘Bitte Orca’, 2009)

4. ‘Useful chamber’ (uit ‘Bitte Orca’, 2009)

5. ‘Beautiful mother’ (uit ‘Mount Wittenberg Orca’, 2010)

6. ‘Offspring are black’ (uit ‘Swing Lo Magellan’, 2012)

7. ‘The Socialites’ (uit ‘Swing Lo Magellan’, 2012)

8. ‘Keep your name’ (uit ‘Dirty Projectors’, 2017)

9. ‘Little bubble’ (uit ‘Dirty Projectors’, 2017)

10. ‘Break-Thru’ (uit ‘Lamp Lit Prose’, 2018)

Posted 10/07/2018 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (108)   Leave a comment

paul mccartney

De afgelopen dagen stonden uiteraard weer in het teken van WK-voetbal én quizzen. Vorige vrijdag speelde ik mijn tweede Qaotical Brain quiz in Kapellen (aan tafel bij Happy Ending). Vorig jaar leverde dat nipte winst op, dit jaar werd het zelfs een heuse walk-over, meteen mijn tweede quizoverwinning van 2018. Zaterdagavond was het opnieuw quizzen geblazen op een bloedhete Kiewit 5 in Natuurpunt. Plaats vijf dit keer. Maandagavond zagen we de Belgen bibberend het einde halen tegen Japan. Dinsdagavond derde opeenvolgende quiz met Happy Ending (plaats drie op een quiz in Heist-op-den-berg). Gisteravond was er dan weer een tentenquiz in Zevendonk (net zoals vorig jaar met D.A.M.). Als ik het goed heb werden we daar zesde. Maar we gingen het over muziek hebben zeker?

Come on to me – Paul McCartney: we starten deze week met een bijdrage in de rubriek ‘waardig ouder worden’. Deze krasse 76-jarige knar komt om meerdere redenen in het nieuws deze week. Ten eerste roerde hij zich in het auteursrechtendebat in het Europees parlement. Samen met andere muzikanten vindt McCartney dat YouTube moet worden gedwongen om meer auteursrechten te betalen aan artiesten. Dat snappen wij volledig. Nóg interessanter: in september verschijnt ‘Egypt station’, een nieuwe cd.

Hope – Max Cooper: deze Ierse producer mag dan een vrij onbekende naam zijn, hij balanceert toch maar mooi op de grens tussen dansbare electro en complexe soundscapes. Op 8 november mag hij zijn kunstjes gaan vertonen in de Brusselse AB. Voor fans van James Holden, Andy Stott en Jon Hopkins.

Fisherman’s blues – The Waterboys: we zijn in het verleden al eerder uitgekomen bij deze Britse band rond Mike Scott wiens grootste successen werden gevierd in de jaren ’80 van de vorige eeuw. Onze classic stamt uit 1988 en was de titeltrack van het gelijknamige album.

For my crimes – Marissa Nadler: 37-jarige Amerikaanse singer-songwriter uit wiens achtste studioalbum we alvast deze folky titeltrack plukten. In het kader van Autumn Falls kan je haar op 23 oktober live aan het werk gaan zien in de Botanique.

Black lagoon – Still Corners: Londens dreampopduo met nogal prominent aanwezige synths, daar vallen wij meestal voor. Ze krijgen ook regelmatig aanvragen om hun muziek te gebruiken in reclamespots of tv-series. Maar vandaag dus gewoon in mijn oorwurmselectie. Volgende week gewoon opnieuw!

Posted 06/07/2018 by ambijans in Muziek

Best music of 2018 (juli)   Leave a comment

kutiman

Kutiman ‘Lucid dream’ : in maart 2009 blogde ik al over deze Israeliër die toen andermans funky muziek aan mekaar laste en daar iets nieuws uit distilleerde zonder zelf één noot muziek te spelen. Tien jaar na datum maakt de man nog steeds muziek die het midden houdt tussen electronische wereldmuziek en ambient. Nieuwe cd: ‘Don’t hold onto the clouds’.

OKZharp and Manthe Ribane ‘Kubona’ : via Israël komen we vervolgens in Zuid-Afrika terecht waar de mannelijke helft van het duo een Londense producer is, de vrouwelijke helft musicus, danseres en stijlicoon. Hun electronische debuutcd ‘Closer apart’ is mogelijk iets om naar uit te kijken.

Orchards ‘Luv you 2’ : wij weten niet zo gek veel van band uit Brighton die zichzelf graag in hetzelfde vakje steekt als Everything Everything, Foals en Biffy Clyro. Je krijgt dan ongevaarlijke radiovriendelijke muziek die op elk VRT-net airplay zou kunnen krijgen. Debuut ‘Losers/Lovers’ verschijnt op 6 juli a.s.

Lydia ‘Goodside’ : de bandnaam klinkt als een solozangeres maar het gaat hier wel degelijk om een vijf man sterke indie rockband uit Arizona. Op hun vijfde worp ‘Liquor’ brengen ze ook weer experimentele indiefolk ten gehore.

Chastity ‘Children’ : deze maand goochelen wij vrijwel allemaal onbekende namen uit onze releasehoed. Ook deze Amerikanen hebben een debuutalbum (‘Death Lust’) in de aanbieding en daarop rocken ze een serieus eindje weg.

Lotic ‘Hunted’ : van rock switchen wij terug naar dansbaar spul met deze Amerikaanse producer die Berlijn als uitvalsbasis verkoos. Hij zit op het Tri-Angle label dat eerder o.a. al Balam Acab, Vessel, The Haxan Cloak en Forest Swords lanceerde. Naam van zijn debuut: ‘Power’.

The Jayhawks ‘Everybody knows’ : de allerbekendste bijdrage van juli komt op naam van deze Amerikaanse countryrockers die op ‘Back roads and abandoned motels’ een mix brengen van enkele nieuwe nummers aangevuld met eerder uitgegeven materiaal, maar laat dat vooral de pret niet drukken.

Pariah ‘Linnaea’ : nog een debuut (waarom niet?) van iemand die samen met Blawan het duo Karenn vormt. Hij bracht in 2010 ooit een debuutep uit op R&S, maar acht jaar na datum is het dan eindelijk tijd voor ‘Here from where we are’.

Slow Machete ‘Red Mountain Choir’ : dit schijnt het projectje te zijn van een zekere Joseph Shaffer die opnames maakte tijdens zijn reizen en werk in Haïti en die het geheel in mekaar smeedde tot een mix van wereldmuziek met een electronisch randje. ‘Ola Mala’ staat ongetwijfeld vol van dit soort muziek.

Pram ‘Shimmer and disappear’ : Britse popmuziek met avant-garde invloeden, ideaal luistervoer voor de actieve meerwaardezoeker. Ze waren in eerste instantie actief van 1988 tot 2008, hielden er een tijdje mee op om in 2016 opnieuw de handen in mekaar te slaan. ‘Across the meridian’ heet hun nieuwste werkstuk.

Ross from Friends ‘Project Cybersyn’ : achter dit project zit een zekere Felix Clary Weatherall die eerst een viertal EP’s in mekaar knutselde alvorens hij aan het échte werk begon. ‘Family Portrait’ is uiteraard een debuutcd.

Verder mag je deze maand ook nieuw werk verwachten van o.a. Rosta Babe, Simon LoveYears & Years, Erasure, Kornél Kovács, Erasure, A Flock of Seagulls with the Prague Philharmonic OrchestraVandersliceDeafheaven, Dirty Projectors, Cowboy Junkies, Rodney CrowellAll Saints, Oneohtrix Point Never, PILTy Segall & White Fence, The Internet, Rick AstleyBig Big Train, ShadowParty, Israel NashDee Snider, Boz Scaggs , David Holmes, Rise Against en Underworld & Iggy Pop. Tot volgende maand!

Posted 01/07/2018 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (103) James Blake   Leave a comment

james blake

James Blake is een 29-jarige Brit die vooral actief is in het segment ‘electronische popmuziek’. Electronische popmuziek mag je in dit geval héél breed zien want er kleven bij hem labels als ‘postmodernisme’, ‘dubstep’, ‘minimal techno’ of ‘ambient’ op. Tijdens zijn studies begon een jonge James Blake al met het maken van muziek op zijn slaapkamer. Zijn ‘rise to fame’ begon toen hij in februari 2011 ‘Limit to your love’, een cover van Feist uitbracht. Die zou later op zijn titelloze debuutcd terechtkomen. Voor zijn tweede cd wint hij in 2013 de prestigieuze Britse Mercury Music Prize. In 2014 wint hij ook een Grammy in de categorie ‘Best New Artist’. Hij houdt zich verder ook bezig met het maken van remixes en hij werkte al samen met o.a. Mount Kimbie, Bon Iver, Kendrick Lamar, Beyoncé, Vince Staples en Frank Ocean. Wie alles van deze man wil kopen is voorlopig gesteld met zes EP’s en drie full cd’s.

1. ‘The Bells Sketch’ (uit ‘The Bells Sketch’ EP, 2010)

2. ‘CMYK’ (uit ‘CMYK’ EP, 2010)

3. ‘I only know (what I know now)’ (uit ‘Klavierwerke’ EP, 2010)

4. ‘The Wilhelm Scream’ (uit ‘James Blake’, 2011)

5. ‘Limit to your love’ (uit ‘James Blake’, 2011)

6. ‘Retrograde’ (uit ‘Overgrown’, 2013)

7. ‘Life round here’ (uit ‘Overgrown’, 2013)

8. ‘I need a forest fire’ (uit ‘The Colour in Anything’, 2016)

9. ‘Modern soul’ (uit ‘The Colour in Anything’, 2016)

10. ‘We go home together’ (uit ‘Love what survives’ van Mount Kimbie, 2017)

Posted 30/06/2018 by ambijans in Muziek