Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (152)   Leave a comment

underworld

Afgelopen maandag zaten wij in het CCHA voor een toneelvoorstelling (samenwerking tussen Toneelhuis, Arsenaal en Lazarus), op dinsdag kwam Jozef Plevoets (Festicup) bij ons een uiteenzetting houden en vrijdagavond sloten wij als gastspeler bij FC Annemie aan op de Inspiroquiz in Houthalen-Helchteren. Ongeveer de helft van de quiz op kop gestaan, maar uiteindelijk vrede moeten nemen met een zesde plaats (op 52 teams). Oh ja, én we werkten dit weekend! Volgende week hebben we plaats ingepland in onze agenda voor volgende activiteiten: woensdagavond onze laatste CCHA-voorstelling (op verplaatsing weliswaar), een toneelstuk van Tristero in de voetbalkantine van RC Hades, vrijdagavond spelen we blijkbaar een KOTK-megaquiz in Aarschot en zaterdagavond een Chaotical Brainquiz in Kapellen. Voilà, hieronder hebben we nog een aantal muziekjes voor jullie bij mekaar geraapt. 😉

Custard speed talk – Underworld: in afwachting van een nieuwe full cd heeft dit Britse danceduo ondertussen een derde EP’tje uitgebracht. Waar ze vroeger waanzinnig beukende techno maakten komen ze op hun EP’s met héél wat zachtere bijdrages, een combinatie van pop, jazz en ambientdeuntjes. Wij kunnen dat wel appreciëren.

Manifesto – Reinier Zonneveld: enkele maanden geleden liet ik hier al de naam van deze Nederlandse dj vallen in mijn vaste muziekrubriek. Hij brengt muziek uit op zijn eigen platenlabel Filth On Acid, hij is boomlang (een Nederlander, weetjewel?), hij is de schoonbroer van één mijn allerliefste nichtjes én hij heeft een gloednieuwe cd in de aanbieding, ‘Church of clubmusic’ getiteld. Iets voor mensen met stevige dansbenen!

Samson – Regina Spektor: onze classic deze week dateert uit 2006. Initieel had het nummer al in 2001 op Regina’s tweede cd moeten staan, maar dat ging toen niet door! Toen het nummer dan toch eindelijk verscheen zou het al snel uitgroeien tot één van haar populairste en mogelijk ook beste songs. Daarover moeten jullie zélf maar een oordeel vellen …

Firesmoke – Kate Tempest: het zou dit jaar wel eens één van de meest bevreemdende Pukkelpopdoortochten kunnen worden, wanneer deze Britse spoken word performer zich op een podium manifesteert. Doseer alvast je krachten want alles staat pas op de allerlaatste Pukkelpopdag te gebeuren. Haar nieuwe cd ‘The book of traps and lessons’ verschijnt trouwens volgende maand.

Needed – Rhye: en we breien er ook deze week weer een prachtig eindakkoord aan vast met dit Canadese eenmansprojectje van Mike Milosh. Het is een combinatie van electronische popmuziek en R&B, maar dan géén R&B uit het kleffe segment maar wél van de betere soort. Onlangs verscheen ‘Spirit’, ’s mans derde wapenfeit. Volgende week zijn we terug op de afspraak! Jullie luisteren toch ook?

Posted 19/05/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (150) Glen Hansard   Leave a comment

glen hansard

Glen Hansard (° 1970) is een Ierse zanger/gitarist en acteur, bekend van de bands The Frames en The Swell Season en tegenwoordig is hij al een aantal jaar actief als solo-artiest. Hij speelde in de prijswinnende speelfilms ‘Once’ en ‘The Commitments’. Hij is wellicht één van de getalenteerdste en innemendste singer-songwriters van dit moment. Hoewel hij niet meteen bekend is bij het grote publiek, heeft hij ondertussen toch al een Grammy Award en een Academy Award op zak, toch een teken van kwaliteit. Zijn solobiografie omvat drie EP’s en vier full cd’s.

1. ‘You will become’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

2. ‘Love don’t leave me waiting’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

3. ‘Philander’ (uit ‘Rhythm and Repose’, 2012)

4. ‘Winning streak’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

5. ‘Her mercy’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

6. ‘Lowly deserter’ (uit ‘Didn’t he ramble’, 2015)

7. ‘Wreckless heart’ (uit ‘Between two shores’, 2018)

8. ‘Time will be the healer’ (uit ‘Between two shores’, 2018)

9. ‘I’ll be you, be me’ (uit ‘This wild willing’, 2019)

10. ‘Fool’s game’ (uit ‘This wild willing’, 2019)

Onze derde reeks van 50 is ondertussen de revue gepasseerd. Ik neem me voor om binnen afzienbare tijd nog één keer 50 artiesten te promoten zodat we uiteindelijk mooi kunnen afronden met 200 stuks. Voor wie het hier niet wekelijks heeft gevolgd zetten we graag nog eens kort onze bijdrages van 101 tot 150 in een overzichtelijk rijtje: Ween, Paolo Conte, James Blake, Dirty Projectors, Sophia, Unknown Mortal Orchestra, METZ, Scorn, Death Cab For Cutie, Tune-Yards, M83, LCD Soundsystem, Father John Misty, Trans Am, Air, Jamie Lidell, Drexciya, They Might Be Giants, Nitin Sawhney, Parquet Courts, Arno, Eels, Burial, Four Tet, Bonobo, Apparat, !!!, Cranes, Hundred Waters, Nicolas Jaar, Nils Frahm, Low, Lamb, Feist, Crystal Castles, Ty Segall, TV On The Radio, Patrick Watson, Suuns, Junior BoysJessie Ware, Broken Social Scene, Band of Horses, Caribou, Yeasayer, Cinematic Orchestra, Coldcut, Madensuyu, Kevin Morby en tot slot Glen Hansard.

Posted 16/05/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (151)   Leave a comment

famke louise

Wij keren nog eventjes terug naar de bijna afgelopen week. Die begon op maandag met ‘Le Bal’ van Jakop Ahlbom Orchestra, een bijzonder entertainende dans/theater/muziekvoorstelling in CCHA, op dinsdag konden we (in goed gezelschap dan nog!) genieten van Dead Can Dance in Brussel (hier een integrale link van identiek dezelfde setlist) en op donderdag lieten we een CT-scan maken in het Salvatorziekenhuis. Daags nadien kregen we gelukkig bevrijdend nieuws dat er niets was gevonden. Wij zijn nu gerustgesteld. Vrijdagavond hadden we een gezellige muziekquiz opstaan in Ham, die ons in onuitgegeven samenstelling een mooie bronzen plak opleverde. Achteraf werden er plannen gesmeed voor andere muziekquizzen elders weliswaar in de verre toekomst. Volgende week lijkt een bijzonder rustige aangelegenheid te worden met slechts enkele plannen. Maandagavond een theatervoorstelling in CCHA en dinsdagavond een dinsdagmenu op het werk (Jozef Plevoets van Festicup is dan onze centrale gast). Zoals het er nu naar uitziet zelfs geen quiz dit keer, tenzij ik me ergens ultiem nog als gastspeler zou presenteren. Op serieel gebied kunnen we het volgende melden: wij zagen ondertussen zes seizoenen van ‘Veep’, ‘Grenslanders’ (volledig) en verder volgen we nog steeds ‘Barry’ (seizoen 2) en ‘Game of Thrones’ (laatste seizoen). Binnen enkele dagen vervalt ons gratis maandje Play More alweer. Kunnen we eindelijk weer wat werken aan ons sociaal leven! Naar muziek luisteren kan uiteraard ook …

Derrière – Famke Louise: eind 2017 dook deze ondertussen 20 jaar oude muzikante plots op binnen mijn gezichtsveld. Eigenlijk dacht ik toen ik ‘Op me monnie’ voor het eerst hoorde dat het om een grap ging. Een non-talent dat ook eens muziek probeert te maken. Toen ze even later ook meteen ‘Vroom’ lanceerde was ik haast overtuigd dat we hier te maken zouden hebben met een eendagsvlieg. Maar kijk, ondanks het feit dat ze nogal wat rabiate tegenstanders heeft blijft ze gewoon moedig doorzetten. That’s my girl! Oké, die vervelende autotune moet verdoezelen dat ze eigenlijk helemaal geen toonhoogte kan houden, maar het nummer op zich is best aanstekelijk. Dat vindt zelfs deze jongeman die een knappe persiflage maakte. 😉

Future love – Ride: één van mijn favoriete Britse shoegazebands komt sneller dan verwacht alweer met de aankondiging van een nieuwe cd, ‘This is not a safe place’ getiteld, die ergens midden augustus het levenslicht zal moeten zien. Hun vroegere niveau zullen ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer halen, maar van mij krijgen deze heren eeuwig respect voor hun knappe backcatalogue.

Hotel last resort – Violent Femmes: dit Amerikaanse folkpunktrio begon er lang geleden in 1980 aan om er in 2009 een tijdje de brui aan te geven. Sinds 2013 zijn ze weer ‘back on track’ en eind juli brengen ze een nieuwe cd uit waarvan wij graag de titeltrack presenteren.

The wounds we bled – Heather Nova: in een ver verleden durfden wij wel eens optreden meepikken van deze knappe blondine uit Bermuda, ondertussen ook alweer 51 jaar oud. Voor het laatst gezien op Suikerrock in Tienen, maar da’s ook alweer minstens tien jaar geleden. Je krijgt van ons de openingstrack van ‘Pearl’ dat eind juni verschijnt.

Walk on by – Dionne Warwick: we gaan er deze week uit met onze classic, die in 1963 door Burt Bacharach werd geschreven voor deze Amerikaanse zangeres. De tante van de betreurde Whitney Houston is ondertussen 78 jaar oud. Zo zijn we meteen bij het einde gekomen van onze wekelijkse inzendingen. Volgende week zelfde tijd, zelfde plaats … maar weer héél andere nummers. Altijd spannend, toch?

Posted 12/05/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (149) Kevin Morby   Leave a comment

kevin morby.jpeg

Tot enkele jaren geleden stond hij bekend als frontman van The Babies en bassist van Woods. Ondertussen is Kevin Morby (° 1988) uitgegroeid tot één van dé aanvoerders van folk -en americana singer-songwriters waar o.a. ook Courtney Barnett, Steve Gunn en Kurt Vile deel van uitmaken. Tijdens liveoptredens wordt hij steevast begeleid door een backing band bestaande uit Meg Duffy (gitaar), Cyrus Gengras (basgitaar) en Nick Kinsey (drums). Zijn eerlijke, uitgepuurde en weelderige folksound in combinatie met zijn charismatische uitstraling op het podium zijn het handelsmerk van deze zanger geworden. Met zijn albums ‘Harlem River’, ‘Still Life’, ‘Singing Saw’ en ‘City Music’ stelt hij zelden teleur. Zo kreeg ‘Singing Saw’ bijvoorbeeld de stempel ‘Best New Music’ van Pitchfork en werd de vergelijking gemaakt met grootheden als Bob Dylan en Leonard Cohen. Als we zijn recentste cd ‘Oh my God’ van dit jaar meetellen komen we tot de vaststelling dat hij vooralsnog vijf full cd’s heeft uitgebracht.

1. ‘Wild side (oh the places you go)’ (uit ‘Harlem river’, 2013)

2. ‘Slow train’ (uit ‘Harlem river’, 2013)

3. ‘All of my life’ (uit ‘Still life’, 2014)

4. ‘Bloodsucker’ (uit ‘Still life’, 2014)

5. ‘I have been to the mountain’ (uit ‘Singing saw’, 2016)

6. ‘Dorothy’ (uit ‘Singing saw’, 2016)

7. ‘Come to me now’ (uit ‘City music’, 2017)

8. ‘Night time’ (uit ‘City music’, 2017)

9. ‘No halo’ (uit ‘Oh my God’, 2019)

10. ‘Nothing sacred / All things wild’ (uit ‘Oh my God’, 2019)

Posted 09/05/2019 by ambijans in Muziek

Dead Can Dance @ Koninklijk Circus   Leave a comment

dead can dance

Vanavond zijn we van de partij bij de eerste van twee DCD-doortochten in Brussel. Sinds 2012 herenigd als duo, schrijven Lisa Gerrard en Brendan Perry samen verder geschiedenis. Dat doen ze met volle overgave en een overduidelijk talent! De Brits-Australische samenwerking onthulde onlangs met ‘Dionysus’ een negende album, dat ze in Brussel live aan ons komen voorstellen als onderdeel van hun nieuwe wereldtournee. In hun gezamenlijk project lopen de rockinvloeden van Perry en de klassieke invloeden van Gerrard al sinds 1984 wonderwel in elkaar over. Hun atmosferische en mystieke stijl waaide als een revolutionair briesje door het muzikale landschap van toen. Na hun debuut zouden de twee nog tot 1996 zeven andere albums uitbrengen, om twee jaar later elk hun eigen weg te gaan. Doorheen deze hele periode droeg Dead Can Dance een heel nieuw facet bij aan moderne muziek. Van cold wave en folk tot wereld- of zelfs middeleeuwse muziek; Lisa en Brendan hebben een heel eigen genre op de kaart gezet. Hun reünie in 2012 sloeg in als een bom met de release van hun achtste langspeler ‘Anastasis’. Vandaag houden Perry en Gerrard zich aan hun belofte: hier is het eigenzinnige duo opnieuw, met een album met invloeden uit de Griekse mythologie. De muzikale vorm van ‘Dionysus’ lijkt nog het meest op een oratorium geïnspireerd door muziek uit de 16de eeuw. Perry verzamelt namelijk een groot arsenaal aan etnische instrumenten, zoals de Daf (Perzische tamboerijn) en de Fujara (Slovaakse fluit). Bij zo’n bijzonder concert hoort uiteraard ook een speciaal voorprogramma, dat zal worden verzorgd door David Kuckhermann, een Duitser die blijkbaar iets met percussie doet.

UPDATE

Met zijn vieren trokken we dinsdagavond naar Brussel voor dit langverwachte concert van DCD. Bij hun vorige Belgische doortocht talmde ik te lang, waardoor de kaarten ’s avonds uiteraard al hopeloos waren uitverkocht. Dat zou mij geen tweede keer overkomen. Toen ik dus in september tickets bestelde zat ik wél in Spanje, maar dat vormde dit keer geen belemmering. Vooraf zijn we iets gaan eten in een Italiaans familierestaurantje in de Europese wijk. Daarna hebben we een duizendste geluk dat we gewoon kunnen parkeren op het Barricadenplein op wandelafstand van de zaal. Geloof het of niet, maar terwijl we de trappen oplopen naar onze zitplaatsen boven geeft een stem nog mee dat er niet mag worden gefilmd of gefotografeerd tijdens het concert. Twee minuten later staat de voltallige band van DCD (acht man/vrouw sterk) klaar om er een flinke lap op te geven. Brendan Perry ziet er nog exact hetzelfde uit, Lisa Gerrard heeft de tand des tijds iets moeilijker doorstaan want in haar witte prinsessengewaad zie je duidelijk dat ze ondertussen naar volslank is geëvolueerd. Dat neemt niet weg dat ze nog steeds een stem als een klok heeft. Hetzelfde kan trouwens worden gezegd van Perry. Zaten o.a. in hun setlist: openingssong ‘Anywhere out of the world’, ‘Mesmerism’, ‘Xavier’, ‘The wind that shakes the barley’‘Yulunga (spirit dance)’ (kippenvelfactor 100), ‘The carnival is over’, ‘The host of Seraphim’, ‘Amnesia’, en ‘Song to the siren’, ‘Cantara’ (één van mijn persoonlijke favorietjes) en ‘Severance’ in de bisrondjes. Een wildenthousiast publiek gaf hen na afloop terecht een staande ovatie. Wij waren vooral blij dat we ‘deze band zien’ eindelijk van onze bucket list konden schrappen. In het begin vonden we de visuals niet écht matchen met de muziek (daar waren we het alle vier roerend over eens na afloop) maar dat werd naarmate het concert vorderde mooi rechtgetrokken. Toch waren we blij dat we erbij zijn geweest, want DCD blijft uniek in zijn soort. Topoptreden! Achteraf ook nog veilig en wel thuisgeraakt. Een betere avond konden we ons niet wensen. Á la prochaine!

Posted 07/05/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Oorwurm van de week (150)   Leave a comment

FKA twigs

Wat gebeurde er de afgelopen dagen? Dinsdagavond hadden we een bijzonder geslaagd dinsdagmenu van Herwig L’Homme. Na afloop trokken wij nog naar Heusden-Zolder voor het 40-jarigenfeestje van collega Nele. Woensdagavond was er de vrij pittige Sound of C editie van de Looise Boskabouters. Donderdag ben ik een beetje in paniek naar het werk gereden nadat ik last kreeg van een verminderd zicht, een dichtgeknepen keel en een verhoogde hartslag (het één zal vast het gevolg zijn geweest van het ander). Nadat het eten van zoutjes of het drinken van een flesje cola geen verbetering brachten ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Conclusie: hartslag, bloeddruk e.d. normaal maar toch een paar dagen rust voorgeschreven gekregen want ik vertoonde tekenen van oververmoeidheid. Omdat ik medicatie kreeg voorgeschreven voor mijn duizeligheid, heb ik toch maar afgezien van de twee quizzen die in het weekend opstonden. Voor die in Lommel hadden we een complete MM-ploeg, voor de quiz in Rotselaar zochten we nog twee quizzers, dus die was mogelijk sowieso niet doorgegaan. Normaal had ik ook in het weekend moeten werken, maar de dokter vond het opportuner om terug op maandag te gaan werken. Maandagavond heb ik een toneelstuk opstaan, dinsdagavond ga ik naar Dead Can Dance in Brussel, donderdag voor een CT-scan naar het ziekenhuis (puur uit voorzorg) en vrijdagavond staat er een muziekquiz in Oostham op de kalender. En we hebben alweer ons bruggetje geslagen naar muziek.

Cellophane – FKA Twigs: we openen deze editie met deze Britse jongedame, die in het échte leven Tahliah Debrett Barnett heet. Het is straks alweer vijf jaar geleden dat we haar ‘live’ aan het werk zagen in de Castellotent op Pukkelpop. De afgelopen kende ze wat gezondheidsproblemen, maar het lijkt erop dat ze nu weer terug ‘back on track’ is.

Stitch it up – Mark Lanegan Band: dat Mark Lanegan in oktober een nieuwe cd lanceert, die ‘Somebody’s knocking’ zal heten, is goed nieuws. Nóg beter nieuws is wellicht het feit dat ie in december met zijn band die nieuwe cd komt voorstellen in CCHA. Ik heb nog geen ticket, maar ik overweeg er wél eentje te kopen.

Sara – Starship: voor onze classic deze week gaan we plots de retecommerciële toer op. Mijn excuses alvast voor deze bijzonder bruuske overgang. 😉 Starship was een voortzetting van Jefferson Airplane, waarmee dan ook nog eens een lichtjes ander muzikaal pad werd bewandeld. Deze classic verscheen in 1985.

Sharp scratch – The Slow Show: we liegen hier niet als we zeggen dat dit één van dé topbands van Manchester is. Hun twee vorige cd’s waren prachtig, dus ‘Lust and learn’ zal er eind augustus wellicht wéér boenk op zijn. Wedden?

Eagle birds – The Black Keys: ook de heren Dan Auerbach en Patrick Carney hebben straks in juni een nieuwe cd (‘Let’s rock’) in de aanbieding. Die ligt hoogstwaarschijnlijk in het verlengde van ‘El camino’ uit 2011. Ons hoor je alvast niet klagen. Tot volgende week!

Posted 04/05/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (148) Madensuyu   Leave a comment

madensuyu

Madensuyu was een Belgisch rockduo dat in 2004 derde werd tijdens Humo’s Rock Rally. Ze stonden bekend om hun energieke concerten. De band bestond uit jeugdvrienden Ylode (Stijn De Gezelle – zang/gitaar) en Pieterjan Vervondel (drums) die sinds hun vroege tienerjaren samen speelden. Madensuyu is Turks voor “bruisend, natuurlijk bronwater”. Hoewel de band reeds lang bestond betekende het album ‘Stabat Mater’ in 2013 pas de échte doorbraak naar het grote publiek. Datzelfde jaar werd het duo genomineerd in de categorie alternative tijdens de Music Industry Awards. Nadien bleef het lange tijd stil rond de band. Het album ‘Current’ werd opgenomen in januari 2017 maar pas uitgebracht in 2018. Het album bevat een stijlbreuk voor de band omdat De Gezelle zijn gitaar inruilde voor een piano. In augustus 2018 kondigde Madensuyu op facebook aan er na 25 jaar mee op te houden. De discografie van de band blijft op die manier beperkt tot één EP en vier full cd’s.

1. ‘No why no wow’ (uit ‘A field between’, 2006)

2. ‘Papa bear’ (uit ‘A field between’, 2006)

3. ‘Ti:ME’ (uit ‘D is done’, 2008)

4. ‘D is done’ (uit ‘D is done’, 2008)

5. ‘Crucem’ (uit ‘Stabat mater’, 2013)

6. ‘Dolorosa’ (uit ‘Stabat mater’, 2013)

7. ‘Days and a day’ (uit ‘Stabat mater’, 2013)

8. ‘A current’ (uit ‘Current’, 2018)

9. ‘Breathe, sail on’ (uit ‘Current’, 2018)

10. ‘Ill timed’ (uit ‘Current’, 2018)

Posted 02/05/2019 by ambijans in Muziek