Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (79)   Leave a comment

billy joel

Als we moeten terugblikken op de afgelopen dagen dan zouden er in het verslag vooral de woorden ‘koud’ en ‘sneeuw’ moeten staan. Het was eigenlijk al koud vóór er écht sneeuw viel. Op de Rode Rakkersquiz in Ham afgelopen vrijdag gingen ze zelfs nog een stapje verder: nadat we in enkele vragenrondes ijskoud werden gepakt (pun intended) bleek op het einde van een kouwelijke avond dat de centrale verwarming in de zaal stuk was. Dat hadden we de hele avond al ondervonden dus er was voor ons niets nieuws onder de zon (die uitblonk door afwezigheid). Ik haalde samen met Moordgat/WvA een vijfde plaats op een quiz die bol stond van de discussie en die een beetje de feeling miste om een juistere jurering te krijgen. In dat geval waren we ook slechts vierde geworden (laat daar geen misverstand over bestaan). Voor de rest goed geamuseerd (ondanks de snijdende kou), maar dat hadden we al gezegd zeker? Gisteravond was er dan het dinsdagmenu met feestarchitect Ine Brands. Wij leven nu al toe naar een dubbel quizweekend: vrijdagavond spelen we in Ravels (aan tafel bij Katsjoe Botte) als één van de weinige niet-quizploegen, zaterdagavond doet Moedige Missers nog eens een quizuitstapje naar Veerle. Genoeg gezeverd, tijd voor muziek!

My life – Billy Joel: we starten deze editie onmiddellijk met onze classic. Die werd opgenomen in 1978, maar werd pas het jaar daarop een hit bij ons. De cd ’52nd Street’ (waaruit het nummer komt) zou trouwens in 1979 een Grammy winnen voor ‘beste album’.

Jupiter – Benjamin Clementine: voor ons persoonlijk één van dé verrassingen van 2017. ‘I tell a fly’ is nochtans geen doordeweeks popalbum maar een fijne afwisseling tussen popmuziek, klassieke muziek, electronica, afro-Amerikaanse invloeden en een nadrukkelijk aanwezig clavecimbel. Zijn debuut uit 2015 won overigens al een Mercury prize. Een aanrader dus!

Antifa – Ministry: in maart 2018 verschijnt hun nieuwe cd ‘AmeriKKKant’, dus dat geeft ons de gelegenheid om de eerste single hieruit op jullie los te laten. Tussen hun nieuwe cd en hun vorige cd gaapt een kloof van vijf jaar, maar dat komt deels ook omdat hun gitarist eind 2012 stierf tijdens een optreden.

Count to five – Rhye: vijf jaar na hun debuutcd komt dit R&B duo (ondertussen gehalveerd tot een éénmansact) eindelijk met een opvolger die ‘Blood’ zal heten en die vanaf begin februari 2018 te koop is. Verwacht meer van hetzelfde zeggen mensen die het kunnen weten!

Spirit cluster – Scanner: Scanner is het alter ego van de Brit Robin Rimbaud, die in het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw twee experimentele, electronische cd’s op de markt bracht. Daarna hoorden we niets meer van hem. Dit jaar bracht hij ineens twee full cd’s uit en wij plukten uit één daarvan (‘Fibolae’) dit nummer. Tot volgende week.

Advertenties

Posted 13/12/2017 by ambijans in Muziek

20 dance tracks van 2017   Leave a comment

shake that booty

Het is weer dát moment van het jaar waarin wij een lijstje maken van 20 dance tracks die ons de afgelopen twaalf maanden zijn opgevallen in positieve zin. Er zitten best wel wat commerciële schijfjes tussen maar we kunnen sommige mensen gerust stellen: dit jaar voor mij écht geen Calvin Harris, Tiësto, David Guetta, Martin Garrix, Skrillex, Avicii of andere Chainsmokers dus dan valt het nog wel mee, niet? De nummers staan in willekeurige volgorde (zoals ieder ander jaar). We kunnen liefhebbers van lijstjes gerust stellen: weldra volgen er meer!

20. Automaton – Jamiroquai

19. Ratio – Floating Points

18. Tonite – LCD Soundsystem

17. Tresor – Lauren Lo Sung

16. Anymore – Goldfrapp

15. Touch absence – Lanark Artefax

14. Sweet – Little Dragon

13. On hold (Jamie XX remix) – The XX

12. KDM – Blondes

11. SW9 9SL – Four Tet

10. Is it always binary – Soulwax

9. Show you the way – Thundercat

8. Controller – Hercules & Love Affair

7. Joli mai – Daphni

6. No life (Roman Flügel remix) – Phil Kieran

5. Each moment like the first – James Holden & The Animal Spirits

4. Arms out – Forest Swords

3. You look certain (I’m not sure) – Mount Kimbie

2. Blood on me – Sampha

1. Deep dream – Lali Puna

Posted 10/12/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (78)   Leave a comment

jen cloher

Het was eventjes stil aan het oorwurmenfirmament maar na bijna twee weken pauze pikken we hier terug de draad op. Woensdagavond speelden Hanne en ik samen met twee D.A.M.’ers (Ludo en Tom) de Sound of C (editie Trivial Time) in Lummen onder MM-vlag. Komende vrijdag zitten we op een quiz in Oostham. Het draait in deze rubriek uiteraard om muziek, maar voor we zover zijn geven we nog een kleine update over de stand van zaken in serieland. Zo zijn we ondertussen door seizoen 9 van ‘Curb your enthusiasm’ geraakt, hebben we bijna seizoen 2 van ‘Suits’ gezien en zijn we ook over halfweg in de Duitse reeks ‘Dark’. En er ligt nog een hele hoop lekkers op ons te wachten. Al zullen we in eerste instantie overschakelen naar onze oorwurmen.

Regional echo – Jen Cloher: Jen Cloher is voor velen waarschijnlijk een relatief onbekende naam, al zal er bij sommige mensen wellicht een belletje rinkelen als ik zeg dat deze Australische singer-songwriter de partner is van Courtney Barnett. Dit nummer komt van haar titelloze derde full cd.

Emigré – Alela Diane: de muziek van deze Amerikaanse singer-songwriter wordt ook wel eens omschreven als New Weird America, folk en ‘kampvuurgospel’. Ze maakt soortgelijke muziek als Joanne Newsom, die toevallig ook goed met haar is bevriend. In februari 2018 verschijnt haar vijfde cd ‘Cusp’.

Golden brown – The Stranglers: bij het naar huis rijden na het werk gisteravond kwam deze classic uit 1981 nog eens voorbij op Radio 1. De presentatrice was duidelijk fan, zo bleek na de outro. En wijzelf constateerden dat we ‘m ook hardop meezongen in de wagen. Vandaar dat ie een plaats in onze oorwurmenselectie verdiende.

Every’1’s a winner – Ty Segall: enkele dagen geleden kwam deze zanger nog in onze ‘concerten van het jaar’ lijst terecht, vandaag voeren we ‘m alweer op. We kozen een nummer uit zijn nieuwe cd ‘Freedom’s Goblin’ die volgende maand verschijnt, maar eigenlijk is het eveneens een classic want een cover van Hot Chocolate.

Scientists – Four Tet: wij hebben eigenlijk wel een boon voor het werk van Four Tet aka Kieran Hebden. Onlangs bracht hij ‘New energy’ uit waaruit wij deze track plukten. Volgende week meer ear candy!

Posted 07/12/2017 by ambijans in Muziek

Aangename concertjes in 2017   Leave a comment

mijn concerten van 2017

We zijn er dit jaar vroeg bij, maar we vonden dat het wel tijd was om ons allereerste eindejaarslijstje op jullie los te laten. Dat kon makkelijk omdat onze decembermaand helemaal blanco staat wat optredens betreft. Verschrikkelijk slechte concerten voelden wij al naderen vanop kilometers afstand, dus reden wij bewust op een ander baanvak. Een drietal dingen konden ons eveneens bekoren, maar van twee ervan zagen we eigenlijk té weinig om er een goed oordeel over te kunnen vellen: Cass McCombs (Best Kept Secret) en PJ Harvey (Pukkelpop) hadden waarschijnlijk kunnen meedingen naar mijn eindlijst en ook The Flaming Lips (Pukkelpop) had de selectie kunnen halen. Het beste concert dat ik helaas niet heb bijgewoond moet hoogstwaarschijnlijk Nick Cave in het Sportpaleis zijn geweest. Met een beetje meeval kunnen we die in 2018 op een groot festival meepikken. Wij houden onze vingers alvast gekruist. De volgende tien artiesten haalden onze lijst wél (in geheel willekeurige volgorde) uiteraard.

10. Ty Segall (Pukkelpop)

De doortocht van Ty Segall had héél véél weg van een doorsnee tandartsbezoek, met dat verschil dat we hier rechtopstaand met open mond zaten te genieten van een arsenaal aan gitaarsolo’s die zijn gelijke niet kende. Een wervelwind die ons knock-out sloeg (maar dan op een goeie manier).

9. Soulwax (Best Kept Secret)

Soulwax was een absoluut feestje dat niet zou hebben misstaan op het hoofdpodium van BKS. Er hing zelfs een heuse enthousiaste voetbalsfeer in de TWO. Dat ik hierdoor Thundercat mistte dat op hetzelfde moment speelde werd ineens een stuk minder erg.

8. Elbow (Pukkelpop)

Ook over de doortocht van Elbow durfden we vooraf al een prognose doen dat het helemaal in orde zou komen. De band deed wat het moest doen in de Marquee, al had dit ook niet misstaan op een mainstage. Maar daar programmeert men helaas liever dingen voor ‘de grote massa’ die onze kouwe kleren niet raakt. Soit, ook Elbow kan je hier helemaal herbeleven.

7. Flying Horseman (C-Mine)

Vier acts uit eigen land haalden mijn eindlijst, waarvan dit de eerste uit het rijtje is. Voor een vrij select publiek zagen we hen in Genk spelen en dat was absoluut een hoogdag voor de meerwaardezoeker die zijn heil zoekt in experimentele muziek van hoog niveau. Wellicht geen spek voor eenieders bek, maar onze honger was achteraf gestild.

6. Grandaddy (Little Waves)

Al die keren dat wij Grandaddy zagen was het steeds genieten, dus deze buitenkans in Genk lieten wij niet liggen. De keerzijde van de medaille is het feit dat bassist Kevin Garcia nauwelijks drie weken na deze gig overleed aan een hartaanval.

5. Grizzly Bear (Ancienne Belgique)

Die ene keer per jaar dat wij wellicht de allerbeste concerttempel van ons jaar bezoeken, smokkelen we ‘m uiteraard mee in onze eindejaarslijst. Gelukkig ontgoochelde Grizzly Bear niet, dus hun nominatie is absoluut terecht!

4. Stuff (Muziekodroom)

Vermoeide benen deed ons véél te vroeg afdruipen op Pukkelpop, dus als goedmakertje gingen we hen enkele maanden later bekijken op een iets kleinere venue. De heren gedijen volgens mij ook het best in een zweterige jazzclub met een iets kleiner, maar geïnteresseerd publiek.

3. Nicolas Jaar (Pukkelpop)

Ik herinner me jaren geleden een Pukkelpopeditie dat ik eens ben weggewandeld tijdens Nicolas Jaar omwille van het feit dat de boel maar niet wilde ontploffen. ‘Geduld is een schone deugd’ zegt het spreekwoord, dus kregen we op Pukkelpop absoluut waar voor ons geld. Experimentele shizzle, maar dan van de betere soort!

2. Warhaus (Little Waves)

Het werd een compleet mannelijke aangelegenheid want zanger Maarten Devoldere had zijn bevallige wederhelft Sylvie Kreusch voor de gelegenheid thuis achtergelaten. Zelfs dan mogen we spreken van een afsluiter van hoog niveau voor dit kleine maar fijne festival in de Genkse C-Minezalen.

1.  Radiohead (Best Kept Secret)

Altijd fijn als je voor één van dé beste festivalacts naar een snel uitverkopend festival gaat en dat die je dan absoluut waar voor je geld geven achteraf. Daar kon zelfs een bende onbeleefde Hollandse eikels niets aan veranderen. Ook mooi als iemand het dan integraal op YouTube post. Op naar een grandioos concertjaar 2018!

Posted 04/12/2017 by ambijans in Concert, Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (50)   Leave a comment

500 strontvervelende nummers, het doet wat met een blondine

Het laatste loodje van deze ‘prachtige’ lijst wordt vandaag plechtig gelegd. Wij hadden een rustige week op het programma staan die op het einde zelfs nog opwindend werd. Zo speelden wij vrijdag ultiem nog als gastspeler op de Bovesquiz in Diepenbeek (aan tafel bij LAL-Team). We sleepten uiteindelijk een mooie vierde plaats in de wacht. Zaterdagavond stond de eerste Ferm Gejost quiz in het atheneum van Hasselt op de kalender (dit keer met Moordgat/WvA). Die quiz viel toch iets pittiger uit dan het vooraf aangekondigde C-D niveau. Onze zondag start vandaag trouwens al vroeg met de Sinterklaaslunch van Open Vld in de evenementenhal. We hebben daar met familie afgesproken. We trekken die lijn trouwens door want op zondag komen ook Marleen en Jean-Paul op bezoek. Het kan dus niet op ten huize Ambijans. We komen nog eventjes terug op deze muzieklijst. Dat 500 slechte nummers niet eens zo héél veel is, bewijst het feit dat we o.a. Captain & Tennille, Umberto Tozzi & Raf, Natalia, Pierre Groscolas, Benny Neyman, Matchbox 20, Juan Pardo, Blue Boy, Bart Kaell en Klaus und Klaus hier niet meer dan een eervolle vermelding kunnen geven. Ook zij hadden met sprekend gemak in ons lijstje kunnen figureren. Onze laatste melodietjes vind je hieronder terug.

491. The final countdown – Europe : nog één bekentenis bij het ingaan van de laatste rechte lijn. Het derde album van deze Zweedse hardrockband (uit 1986) ligt hier nog ergens stof te vergaren op de zolder van Ambijans. In die tijd werd het vlotjes een nummer één hit in 25 landen.

492. Islands in the stream – Kenny Rogers & Dolly Parton : het is puur toeval dat dit nummer ook voorkomt in het tweede seizoen van ‘Stranger Things’, want ook zonder die extra reclame had dit mijn lijst gehaald. In 1983 was dit een hitje voor het duo Rogers/Parton. Kenny Rogers moet zowat de allerbekendste countryzanger ter wereld zijn en van Dolly Parton herinneren we ons vooral haar omvangrijke voorgevel … maar dat ligt dan weer helemaal aan ons!

493. Kom terug – Pascal Laurent : als ik me goed herinner was deze blonde Vlaamse zanger afkomstig van Tongeren en baatte hij een boetiek uit in Hasselt. Een lucratieve bezigheid, want ik zag ‘m ooit nog met zijn zwarte Porsche arriveren toen hij in de businessclub van Zonhoven VV kwam optreden in zijn glorieperiode (de golden eighties). Dit riedeltje produceerde hij in 1985. Ik hoop dat zij slim is en niet meer terugkomt …

494. Jij daar in de radio – Hank B. Memphis : superonnozel, totaal fout kinderachtig Nederlands nummer uit 1982, eigenlijk een cover van een Duits lied dat het jaar daarvoor furore had gemaakt in eigen land. En wij die dachten dat Studio 100 erg was!

495. Monsoon – Tokio Hotel : exact tien jaar geleden werden deze Duitse nobody’s bekend bij jonge bakvissen hier bij ons. In Europa vielen jonge meiden in katzwijm bij het zien van deze heren, al vertellen we er wél graag bij dat ze nooit wisten door te breken in Groot-Brittannië én de Verenigde Staten. Na een muzikale break van vijf jaar lanceerden ze in maart 2017 blijkbaar nog een nieuwe cd.

496. Anak – Freddie Aguilar : Filipijn die in 1980 een wereldhit scoorde met een nummer waarvan vrijwel niemand de tekst verstond (‘Anak’ = ‘kind’). De oorspronkelijke versie in het Tagalog haalde in Nederland bijvoorbeeld de tweede plaats in de hitparade. Grootste hit aller tijden in eigen land, maar dat wist iedereen waarschijnlijk al.

497. Alone – Heart : Amerikaanse rockband rond de zusjes Wilson die hiermee in 1987 een come-back hit scoorden (o.a. nummer één in de States en Canada). Het was een cover uit 1984, die vele jaren later zelfs nog een coverversie van Céline Dion te verduren kreeg.

498. Soldiers of love – Liliane Saint-Pierre : voorlaatste Eurosonglied in mijn lijst, deed mee in Brussel (het jaar nadat Sandra Kim won) in 1987. Goed genoeg voor een elfde plaats én eeuwige roem in holebimiddens (van horen zeggen hè).

499. First time – Robin Beck : Amerikaanse zangeres die in verschillende landen hiermee nummer één werd in 1989. Het hielp uiteraard ook dat het nummer werd gebruikt in een Coca Cola reclame. Beck is nog steeds actief, want in oktober jongstleden verscheen alweer haar tiende full cd.

500. Liefde is een kaartspel – Lisa Del Bo : onze Limburgse Eurosonginzending uit 1996 die in Oslo beslag legde op een teleurstellende zestiende plaats. Ze werd nochtans bij de outsiders gerekend dat jaar. Ijdele hoop … maar op de valreep toch nog in deze lijst gesukkeld. Het was ons bij momenten een (z)waar genoegen! Wie zijn/haar buren ooit eens wil ambeteren in de toekomst mag altijd naar deze lijst teruggrijpen. Dat wordt gegarandeerd knetterende ruzie!

Posted 03/12/2017 by ambijans in Muziek

Best music of 2017 (december)   Leave a comment

U2

U2 You’re the best thing about me : we trappen af met één van mijn ‘all time favorites’ van vroeger. Hoewel hun oeuvre vanaf ‘No line on the horizon’ nogal aan de fletse kant klonk, lijken de eerste recensies voor hun nieuwste cd ‘Songs of experience’ terug wat positiever van inslag.

Prurient ‘Falling in the water’ : Prurient = de Amerikaanse Ian Dominick Fernow, die aan de lopende band electronische releases lanceert op het Hospitallabel. Is bij sommige mensen misschien ook (on)bekend als Vatican Shadow. Zijn recentste worp ‘Rainbow mirror’ combineert electronica met avant-garde.

Glassjaw ‘Shira’ : Amerikaanse post-hardcore band die in 1993 werd opgericht.De naam deed bij mij niet meteen een belletje rinkelen maar ze schijnen héél bekend te zijn in grote delen van de Verenigde Staten én in Groot-Brittannië. Na ‘Material control’ is dat misschien ook het geval in de Lage Landen?

Beans on toast ‘Open door policy’ : Britse folkie die sinds 2009 jaarlijks één release uitbrengt van zijn eigen werk en 2017 vormt hierop geen uitzondering. ‘Cushty’ is vanaf vandaag beschikbaar.

Belle & Sebastian ‘We were beautiful’ : deze Britten brengen op korte tijd drie EP’s uit waarvan de eerste deze maand verschijnt en de volgende twee meteen daarna in 2018. Dat eerste werkstuk heet trouwens ‘How to solve our human problems part 1’. Drie keer raden hoe de andere twee delen zullen heten …

Neil Young & Promise of The Real ‘Already great’ : krasse knar Neil Young denkt op zijn 72ste nog niet meteen aan zijn pensioen. Samen met een begeleidingsband (waarmee hij in 2015 ook al een cd opnam) brengt hij straks ‘The Visitor’ uit.

Dream Machine ‘Run of the mill’ : Amerikaanse indierockband bestaande uit Matthew Melton en zijn vrouw Doris, die dit jaar twee full cd’s uitbrachten. De bio spreekt over echo’s die refereren aan Iron Butterfly, Deep Purple, The Doors en Heart. Dit komt alleszins uit ‘Breaking the circle’.

Tom Rogerson featuring Brian Eno ‘Motion in field’ : Eno verdient waarschijnlijk geen introductie meer, tenzij dan dat ie ooit deel uitmaakte van Roxy Music en ondertussen zelf een gevierd elektronisch muziekproducer is. Rogerson schijnt een pianist te zijn die hier op ‘Finding shore’ met Eno samenwerkte.

Dijf Sanders ‘Jaipong’ : we hebben twee dingen uit eigen land deze maand en we starten met aanstekelijke Oosterse dancemuziek van één helft van het duo Teddiedrum. ‘Java’ zal zijn release heten.

KARKARKAR ‘Hebben of zijn’ : vier muzikanten op een draaimolen. Battles in de eigen moedertaal met vette beats, rootsy klanken en hippe fanfarelol. Feest. Oftewel vier muzikale Antwerpenaren die gepokt en gemazeld zijn in verschillende muziekgenres en die nu hun krachten bundelen.

Verder ook nieuw werk (naast tal van kerstverzamelaars) van o.a. Van Morrison, Morbid Angel, Cindy WilsonGhost Rockers, Alexandre DesplatOtto A Totland, The Atomic Bitchwax, Hawkwind, Jim JamesStephan Bodzin, Felix da Housecat, Autopsy, N*E*R*D*, David Newey en Hannelore Bedert. Tot volgend jaar!

Posted 01/12/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (49)   Leave a comment

we zijn bijna aan het einde van onze zuiglijst

Vrienden én vijanden van deze lijst: slechts twee edities scheiden ons van het einde. Hierna gaan we er onverbiddelijk uit met een grote knal en daarna gaan we afkicken op Ibiza … NOT! Geloof het of niet, maar ondanks 50 weken van slechte muziek hebben wij vooralsnog geen psycholoog nodig gehad om te herstellen van zoveel doffe ellende. Wat deden we de afgelopen dagen? Ons (werk)weekend was aan de rustige kant, want enkel op vrijdagavond quizte ik aan tafel bij Happy Ending op de GSGA quiz in Aarschot. Dat leverde ons een achtste stek op, al vonden wij het eerlijk gezegd een weinig geïnspireerd werkstuk. Op maat van een breed publiek (dat zeker!), maar om het met een term uit de beenhouwerijsector te zeggen: ‘soms mag het best iets meer zijn!’ Vandaag zal het waarschijnlijk weer al voetbal zijn wat de klok slaat. Seriegewijs zijn we ondertussen door het derde seizoen van ‘Bojack Horseman’, het eerste seizoen van ‘Suits’ en hebben ook een aanzet gemaakt naar seizoen 4 van ‘Orange is the new black’. Volgende week lijkt ook héél zen te zijn, want we hebben enkel op zaterdag een quiz opstaan in Hasselt (bij Moordgat/WvA aan tafel). Naam van de quiz? De eerste Ferm Gejost quiz. Dat geldt vooral voor iedereen die onderstaande tien brokken wil verteren op nuchtere maag. Succes ermee!

481. Gimme hope Jo’anna – Eddy Grant : een wereldhit uit 1988 die over de apartheid in Zuid-Afrika ging, maar die zo vrolijk klonk dat mensen er spontaan een polonaise durfden bij inzetten. Grant zou sinds het begin van de jaren ’80 op Barbados verblijven waar hij jong muzikaal talent begeleidt.

482. Song of Ocarina – Diego Modena & Jean Philippe Audin : omdat wij helaas geen plek meer veil hadden voor de panfluitmuziek van Gheorge Zamfir (zelfs na uren stevig zoekwerk zonder oordopjes op YouTube kwamen wij niet op het nummer dat wij graag in deze lijst hadden willen zien verschijnen), maar geen nood … ons alternatief is ook behoorlijk slecht en het wordt gespeeld op een ocarina. Modena bespeelde de ocarina, zijn maat Audin tokkelde op de cello. In 1991 draaiden psychiaters overuren toen dit in de hitparade belandde.

483. Papa was a poor man – Jack Jersey : Nederlandse zanger en producer van het lichtere genre die op tijd en stond zelf de hitparades haalde, zoals met deze poging om Elvis Presley te imiteren uit 1974. Jersey overleed na een ernstige ziekte in 1997. Hij werd slechts 55 jaar oud.

484. À toutes les filles – Didier Barbelivien & Félix Gray : er was ook een Vlaams duo dat dit niemendalletje ooit coverde, maar wij gingen voluit voor het origineel uit 1990. Dat scoorde niet alleen in Frankrijk maar ook daarbuiten. Zoveel jaar na datum schijnt het in la douce France nog steeds één van de bestverkochte duetten aller tijden te zijn.

485. Sex on the beach – T-Spoon : Nederlandse band die zich oorspronkelijk in de happy hardcore scene bevond, maar die na een drastische koerswijziging in 1997 scoren in binnen -en buitenland. Ze schijnen nog steeds actief te zijn, gelukkig op plaatsen die ik nooit frequenteer.

486. Mockin’ bird hill – Roots Syndicate : Nederlandse eendagsvlieg uit Rotterdam die met dit reggaedeuntje een nummer één hit scoorden in 1993. Verder succes bleef gelukkig uit en in 1997 was hun liedje uitgezongen.

487. It’s a fine day – Opus III : Britse electronicaband die actief was tussen 1992 en 1994. Deze hit scoorden ze in 1992, maar oorspronkelijk was het een a cappella cover uit 1983. De split werd in 1994 geforceerd door de zangeres ‘omdat de vrees bestond dat ze té commercieel zouden worden’.

488. The time of my life – Bill Medley & Jennifer Warnes : Jennifer Warnes heeft de ietwat twijfelachtige eer dat ze twee keer in deze lijst is opgenomen (eerder ook haar duet met Joe Cocker). No worries, ook meneer Cocker kreeg van ons twee eervolle vermeldingen. Net als dat andere nummer uit 1983 won ook deze song (irritant sinds 1988!) een Grammy én Oscar. Komt trouwens uit ‘Dirty dancing’, je weet wél … die film met de onsterfelijke zinsnede ‘Nobody puts Baby in a corner!’

489. Een steelgitaar, een glaasje wijn – John Spencer : deze Nederlandse zanger mag niet worden verward met bijna naamgenoot Jon Spencer (die van de Blues Explosion). Ik zou ‘m ook niet het Nederlandse antwoord op Paul Anka durven noemen, zelfs al is dit een cover van één van diens hits. In 1983 scoort hij drie (cover)hits, waarvan dit er eentje is.

490. No matter what – Boyzone : Ierse boysband wiens populariteit wiens populariteit piekte in de tweede helft van de jaren ’90. Ronan Keating zou later nog een solocarrière beginnen, zanger Stephen Gately stierf in 2009 aan de gevolgen van longoedeem. Deze hit kwam uit in 1998. De band splitte tussendoor een aantal keer maar sinds 2013 zouden ze terug actief zijn.

Posted 26/11/2017 by ambijans in Muziek