Archive for the ‘Muziek’ Category

Flying Horseman @ C-Mine   Leave a comment

flying horseman

Flying Horseman is de groep rond zanger, gitarist en songschrijver Bert Dockx (Dans Dans en Strand). Hun laatste album ‘Night is long’ werd o.a. door Focus Knack tot beste Belgische album van 2015 gekroond, hetgeen gevolgd werd door een sterke reeks concerten o.a. op Pukkelpop. De groep manifesteert zich steeds meer als een zeskoppig organisme met één hartslag en één zenuwstelsel. Een uniek en mysterieus verbond tussen Milan Warmoeskerken (zie ook: Mittland Och Leo), de zussen Loesje en Martha Maieu (Blackie & the Oohoos), bassist Mattias Cré (In-Kata) en de magische drummer Alfredo Bravo (Capsule). Begin 2017 ging Flying Horseman zes weken in residentie in De Singel Internationale Kunstcampus waar er gewerkt werd aan een gloednieuw project. Het sextet nam zich voor om een set te creëren waarin hun muzikale en thematische obsessies vrij spel kregen en waarin de verschillende bandleden individueel meer dan ooit in de schijnwerpers kwamen te staan. Verwacht je aan een ononderbroken muziekstuk met een uitgekiende visuele omkadering, waarin songs clashen met epische instrumentals en waarin maatschappelijk engagement, woede, verontwaardiging en revolutionaire geestdrift hand in hand gaan met existentiële besognes en de intiemste verlangens. ‘ROOMS/RUINS’ is een poging om de dromen en angsten van deze zes dolende zielen zo naakt en confronterend mogelijk te verklanken en te vertalen naar een podium. De emotionele diepgang en zielkervende sfeerschepping die Flying Horseman als handelsmerk heeft, zorgt steevast voor een bloedstollend mooie luisterervaring. Zelden wordt muziek zo op het scherp van de snee gebracht. Eén van de beste Belgische live-bands (zeggen we er dan spontaan zelf nog bij). Voor mij persoonlijk is het mijn tweede concert van Flying Horseman. Ik zag hen in september 2012 ooit in het voorprogramma van Wovenhand.

Posted 22/03/2017 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (90) Tool   Leave a comment

tool

Tool is een in 1990 in Los Angeles opgerichte rockband die tegenwoordig bestaat uit zanger Maynard James Keenan, gitarist Adam Jones, bassist Justin Chancellor (die vanaf 1995 de originele bassist Paul D’Amour aflost) en drummer Danny Carey. Tool heeft meer dan eens een korte break ingelast, meestal omdat de bandleden zich op dat moment bezig hielden met andere muzikale projecten (Keenan bijvoorbeeld bij A Perfect Circle en Puscifer). Ze hebben ook een tijdje hommeles gehad met hun platenlabel. Eén van de kenmerken die deze band onderscheidt van andere rockgroepen zijn de thema’s die Keenan in zijn nummers steekt. Die zijn sterk filosofisch getint, spiritueel en nogal diepgaand. Hun drummer voegt zelfs een extra wiskundig randje toe aan de nummers. Geloof het of niet maar hun acht officiële videoclips (die ook vaak als achtergrond figureren tijdens optredens) worden dan weer gemaakt door hun gitarist. Op die manier bekleedt Tool een unieke positie in het huidige muzieklandschap. Verdere bijzonderheden: Keenan is naast acteur ook wijnbouwer en Jones is actief in de filmwereld en maakt zelf commercials. Ondanks het feit dat ze bijna 27 jaar bestaan, heeft de groep een vrij beperkte discografie: drie EP’s, vier full cd’s en één verzamelaar. Hun vijfde cd wordt al een aantal jaar aangekondigd, maar tot op heden is er nog steeds geen releasedatum geprikt. Ze gaan eind mei wél touren in de States, zij het een beperkt aantal gigs. Het zou anders wél fantastisch zijn als ze zouden opduiken op enkele Europese zomerfestivals.

1. ‘Cold and ugly’ (uit ‘72826’ EP, 1991)

2. ‘Opiate’ (uit ‘Opiate’ EP, 1992)

3. ‘Prison sex’ (uit ‘Undertow’, 1993)

4. ‘Undertow’ (uit ‘Undertow’, 1993)

5. ‘Stinkfist’ (uit ‘Aenima’, 1996)

6. ‘Third eye’ (uit ‘Aenima’, 1996)

7. ‘Schism’ (uit ‘Lateralus’, 2001)

8. ‘Reflection’ (uit ‘Lateralus’, 2001)

9. ‘Vicarious’ (uit ‘10,000 Days’, 2006)

10. ‘The Pot’ (uit ‘10,000 Days’, 2006)

Posted 21/03/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (11)   Leave a comment

Yep, er zijn grenzen

Vandaag zetten we deze muziekrubriek een keer positiever in. Wij kunnen ons afgelopen (quiz)weekend gewoon in drie woorden omschrijven: ‘Wat een climax!’ Vrijdagavond trok Moedige Missers in vernieuwde, onuitgegeven slagorde (Hanne, Patrick, Nele, Chris B. en ikzelf) naar Maaseik om daar de Paashaasquiz te spelen. Onze resultaten zijn daar altijd vrij goed. Eén editie niet voluit durven gaan in de superronde en daardoor zekere winst laten schieten voor plaats 3, een andere editie na de beste superronde uit het deelnemersveld een remonte van plaats 11 naar 6 kunnen bewerkstelligen én één editie (samen met Hanne) gewonnen als gastspelers aan tafel bij Aftrekaanval. In 2017 van start tot finish aan de leiding gestaan en de hoofdvogel kunnen afschieten. Wie dacht dat het niet meer beter kon worden was eraan voor de moeite! Zaterdagavond speelden Jeroen, Kristof, Patrick en ik onder MM-vlag de Groote Gencker Muziekquiz in Rondpunt 26. Onze ambitie was de top 10 halen, maar als het kon net iets hoger. Een realistische doelstelling met tal van muziekliefhebbers, muzikanten, organisators en journalisten (o.a. Het Belang van Limburg, Humo, Focus Knack, …) in de zaal. Een beetje hetzelfde verhaal als daags ervoor in Maaseik: van start tot finish op kop gelegen en daardoor als winnaars in de annalen van de Limburgse muziekquizzen terechtgekomen. Als jullie vandaag iemand zien glimmen van trots: yep, it’s me! 😉 Wie niet meteen een liefhebber is van de goede smaak, vindt hieronder vast zijn/haar gading!

101. Living on my own (1993 remix) – Freddie Mercury : ik heb helemaal niets tegen Queen, laat staan dat ik een hekel zou hebben aan hun leadzanger. Mijn afkeer is dus louter terug te brengen naar de allerbelabberdste remix die er toentertijd van werd geproduceerd.

102. Barbie girl – Aqua : Deens-Noorse band die in eerste instantie enkel succes had in eigen land (was dat maar zo gebleven!). Exact 20 jaar geleden kwam er dan die ene megahit. In 2001 viel de band uit mekaar om in 2007 opnieuw samen te komen. Ze hebben blijkbaar opnieuw succes in Scandinavië maar laat ons hopen dat de cirkel in hun geval nooit rond geraakt.

103. If you were here – Kent : en we blijven nog eventjes in Zweden hangen, bij een band die vorig jaar vrijwillig uit mekaar ging (whatever that means!). Hun irritantste schijf kwam blijkbaar uit in 1998.

104. Ich bin wie du – Marianne Rosenberg : bij ons in 1976 een nummer 1 hit voor deze destijds 21-jarige zangeres, terwijl het nummer in Duitsland zelf weinig beroering bracht. Schijnt nog steeds een échte topper te zijn in bepaalde kringen en wij kunnen dat bevestigen want er gaat geen personeelsfeest voorbij zonder deze kraker.

105. Anton aus Tirol – DJ Ötzi : een après-ski lied uit 1999 dat op wereldschaal goed scoorde. De man bracht verder nog wat ondingen uit die in menig voetbalstadion worden gebezigd. Hij treedt regelmatig samen op met André Rieu. Daar hoeven we écht geen tekening bij te maken, zeker?

106. The Ketchup Song – Las Ketchup : zomerhitje uit 2002 bekend omwille van het onnozele dansje en de tekst die volstrekt niets betekende. In 2006 namen de Spaanse zusjes deel aan het Eurovisiesongfestival in Athene, maar die 21ste plaats op 24 deelnemers legde meteen de waardeverhoudingen bloot.

107. Shut up and sleep with me – Sin With Sebastian : op een quiz eens ooit bijna verward met Belle & Sebastian (what was I thinking?), maar deze Duitse eurodancesong deed er liefst drie jaar over om in 1995 eindelijk de hitparade te bereiken. Totaler Blödsinn!

108. Love is in the air – John Paul Young : een in Schotland geboren Australiër die in 1977 twee hits wist te scoren waarvan dit er eentje was. Die andere hit moeten de liefhebbers zelf maar googelen!

109. Sailing home – Piet Veerman : zanger/gitarist van The Cats, die in 1987 verantwoordelijk was voor de bestverkochte single van dat jaar. Dat het eigenlijk een cover is van een Joegoslavisch nummer vinden wij geen gegronde reden om deze misstap goed te praten! 😉

110. You want love – Mixed Emotions : en we eindigen opnieuw in 1987, toen de Duitse Drafi Deutscher (overleden in 2006) en zijn kompaan (overleden in 2013) onze hitlijsten teisterden. Als we dan toch iets in het voordeel van Deutscher mogen schrijven: de man had geen zittend gat, want hij bracht onder maar liefst 40 pseudoniemen muziek op de markt. De kwaliteit was helaas niet altijd aanwezig.

Posted 20/03/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (47)   Leave a comment

fleet foxes

Kippen blijken honkvaste beesten te zijn, niet voor één gat te vangen. Dat bleek vrijdagavond alweer (ergens in een achtertuin te Zonhoven), waar wij meenden dat hun accommodatieverplaatsing een koud kunstje zou worden. Daags voordien had mijn vader al (net vóór aanvang van de twee Belgische EL-matchen) geprobeerd om de drie dames op te hokken. Grandioos mislukt, bij het binnenkomen was de man één grote brok stress. Die ik hem naderhand overigens liet doorspoelen met een Ename dark gold. Genk én Anderlecht wisten zich allebei te plaatsen, dus eind goed al goed! Poging nummer twee dus op vrijdagavond (vlak voor we gingen quizzen in Maaseik). Kippen vangen is ook een beetje topsport, zeker als de beesten niet écht meewerken. Na veel vijven en zessen slagen we er alsnog in recordtijd in om hen binnen te krijgen (zonder al té veel posttraumatische stresssyndromen erbij). For something completely different: op zondag doen we nog een aantal oorwurmpjes.

Third of May/Ōdaigahara – Fleet Foxes: we openen deze editie met de blijde mare dat er na zes jaar eindelijk nieuw werk zal verschijnen van deze mannen met baarden. Toch zal iedereen nog tot midden juni geduld moeten uitoefenen alvorens ‘Crack-Up’ in de schappen zal liggen.

The highest flood – Forest Swords: vooralsnog geen nieuw full cd-werk van Matthew Barnes in de pijplijn maar wél een nieuwe single. Ondergetekende vond het bijna vier jaar oude ‘Engravings’ én ’s mans Pukkelpopdoortocht destijds ijzersterk.

Nod scene – Monster Magnet: een nummer (uit ‘Spine of God’) dat ik volgens mij het eerst heb gehoord ergens in 1991, toen we na afloop van een optreden in de Vooruit (kan ook even goed in de Brielpoort in Deinze zijn geweest), in de Gentse Hoogpoort in de Frontline terechtkwamen. Wazige tijden (al die alcohol hè), maar we kunnen het nog navertellen!

Wasted on fidelity – Cameron Avery: na de drummer van Tame Impala vorig jaar heeft nu ook de bassist zijn solocd uitgebracht. Verwacht op ‘Ripe dreams, pipe dreams’ geen voortzetting van de bands waarin hij speelt maar eerder croonermuziek. Nee Walter Grootaers, dat bedoelen we niet!

Strata – Stuff.: eerste nummer van ‘Old dreams new planets’, dat eind april in de winkelrekken zal liggen. Ik kijk er alvast erg naar uit. Complimenten trouwens voor het artwork van die nieuwe cd, afkomstig van kunstenares Yto Barrada.

Posted 19/03/2017 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (89) Prefuse 73   Leave a comment

prefuse 73

Achter Prefuse 73 zit een 40-jarige producer uit Miami die naar de naam Scott Herren luistert. De man is nog eigenaar van een aantal andere muzikale alter ego’s waarvan Savath and Savalas wellicht de bekendste is. Dat de man ooit een smeltkroes aan muzikale stijlen zou hanteren lag een beetje voor de hand, want hij is de zoon van een Catalaanse vader en een Iers/Cubaanse moeder. Op vroege leeftijd wordt Scott door zijn ouders al aangemaand om verschillende muziekinstrumenten te leren bespelen. Niet veel later krijgt hij de smaak van het dj’en te pakken door op te treden in een kleine nachtclub. Het is dan nog maar een kleine stap van dj’en naar het producen van hip hop tracks voor andere artiesten. Herren wil echter zelf muziek maken. Hij verhuist naar New York, gaat daar studeren en niet veel later in 1997 brengt hij zijn eerste full cd op de markt. In 2001 komt zijn Prefuse 73 debuut uit op Warp, een label waar hij lang mee in zee zal gaan. Prefuse 73 is moeilijk vast te pinnen op één genre, maar één ding is zeker: wie een flinke boon heeft voor hiphop, experimentele muziek en electronica zal dit vast kunnen pruimen. Her en der wordt hij al wel eens vergeleken met DJ Shadow, al komen Herren zijn gastmuzikanten uit een breder muzikaal spectrum. Zijn oeuvre omvat vooralsnog acht EP’s, acht studioalbums en vier compilatiecd’s.

1. ‘Radio attack’ (uit ‘Vocal Studies + Uprock Narratives’, 2001)

2. ‘Perverted undertone’ (uit ‘One Word Extinguisher’, 2003)

3. ‘Drum machine, cello, headwrap’ (uit ‘Extinguished’, 2003)

4. ‘Pagina Dos’ (uit ‘Surrounded by Silence’, 2005) featuring The Books

5. ‘When the grip lets you go’ (uit ‘Security Screenings’, 2006)

6. ‘The class of 73 bells’ (uit ‘Preparations’, 2007) featuring School of Seven Bells

7. ‘Regalo’ (uit ‘Everything she touched turned Ampexian’, 2009)

8. ‘The only hand to hold’ (uit ‘The Only She Chapters’, 2011) featuring Shara Worden

9. ‘Still pretending’ (uit ‘Forsyth Gardens’ EP, 2015)

10. ‘Quiet one’ (uit ‘Rivington Não Rio’, 2015) featuring Rob Crow

Posted 15/03/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (10)   Leave a comment

geef mijn portie maar aan fikkie

Nu ik de komende week zo eens bekijk, zie ik onmiddellijk twee constanten. Op de werkvloer zal het druk worden, want ik zie o.a. Jeugdboekenweekspel en liefst drie keer uitleendienst opstaan. De andere constante is het woord ‘geannuleerd’. Dinsdagavond zitten wij bij een theatervoorstelling, maar de voorstelling van woensdag (Nordmann plays Dementia) is afgelast omwille van productionele redenen. In het weekend stonden er oorspronkelijk drie quizzen op, maar de zondagse Zebracinema filmquiz in Maaseik viel weg omdat er maar een beperkt doelpubliek voor had ingeschreven. Vrijdagavond spelen we de Paashaasquiz in Maaseik (daar zoeken we nog een quizduo voor) en zaterdagavond is er de Groote Gencker Muziekquiz. Of de muziek hieronder daar ook van de partij zal zijn? Ik mag hopen van niet!

91. Pearlydumm – BZN : de band die van de ‘palingsound’ een heus begrip maakte. Ten tijde van ‘Pearlydumm’ (1980) was Anny Schilder nog de zangeres, iets dat ze zou blijven tot 1984. Zij zou worden opgevolgd door Carola Smit, die bleef tot de definitieve split in 2007.

92. If I could turn back time – Cher : ze won ooit een Oscar voor ‘beste actrice’, ze onderging tal van schoonheidsoperaties maar het allerergste zijn vast en zeker enkele singles die ze in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw op ons losliet.

93. You can win if you want – Modern Talking : megasellend Italodiscoduo uit Duitsland bestaande uit een donkerharige zanger met een falsetstem en een blondje dat zorgde voor het typische synthgeluid. Vijf nummer 1 hits in Duitsland, in 1988 stond hun teller al op 85 miljoen (!) verkochte platen. Ik zou haast durven zeggen: hun muziek is zó slecht dat het terug goed wordt.

94. Born to be wild – Steppenwolf : ik ken mensen die dit riedeltje als gsm-toon hebben ingesteld, maar daar hoeven we verder niets achter te zoeken (denk ik). Het nummer kwam in 1968 voorbij in de cultfilm ‘Easy Rider’.

95. Touch me – Samantha Fox : ik denk dat ik toentertijd Samantha Fox niet uit mijn bed zou hebben getrapt (mocht ze er ooit per ongeluk in zijn beland). Dat Page Three Girl zijn deed ze met verve, haar zangcarrière was helaas net iets minder memorabel.

96. Ice ice baby – Vanilla Ice : zorg voor een bekend riffje (‘Under Pressure’ van Queen featuring David Bowie) en lul daar gewoon een andere tekst over. Zo simpel kan het soms gaan om een nummer één hit te scoren. Gelukkig was het ’s mans enige hit. De kerel zelf bleek zo fake als zijn muziek: hij vroeg geen toestemming voor de bekende sample én zijn biografie had hij opgesmukt met ruige impressies om zichzelf wat meer street credibility te geven. Speelt volgens de recentste geruchten in een hardrockband ondertussen.

97. I’ve been thinking about you – Londonbeat : was toevallig nog een recente muziekvraag in de quiz ‘Twee voor Twaalf’. In 1990 scoorden ze een dikke nummer één hit. Shi pow pow!

98. To be with you – Mr. Big : niet te verwarren met het personage uit ‘Sex & The City’. Dit is een Amerikaanse hairmetalband die in 1991 hun ‘finest moment’ beleefden. Door een hoop conflicten ging de band uit elkaar, maar sinds 2009 hebben ze elkaar weer liefdevol in de armen gesloten.

99. Hero – Chad Kroeger featuring Josey Scott : no worries, Nickelback komt verderop in deze lijst nog aan bod. Dit nummer kan je o.a. kennen uit de film ‘Spiderman’. Kroeger was eventjes de wederhelft van Avril Lavigne, maar vorig jaar liep hun huwelijk op de klippen.

100. Tausendmal Du – Münchener Freiheit : oh waar is de tijd waarin we elke week naar de krantenwinkel snelden om de nieuwe Bravo te halen. Het kenmerkte zo’n beetje het midden van de jaren ’80. Mijn keuzeplaat komt uit in 1986 dus dat bevestigt wat ik reeds heb geschreven. Het succes beperkte zich niet tot Duitsland en de buurlanden, want een jaar later nemen ze ook een cd op in het Engels (onder de groepsnaam Freiheit). Geloof het of niet, maar ze bestaan nog steeds zij het wel in een lichtjes gewijzigde bezetting.

Posted 13/03/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (46)   Leave a comment

Photo for front cover of "Casanova" single

Wij komen in deze inleiding kort terug op dit weekend, dat straks alweer voorbij zal zijn. Wij hadden onszelf spontaan aangeboden om voor het eerst als gastspeler mee aan tafel te schuiven bij 4 Wijzen op de KSK Bree quiz. Doordat ik zelf wat laattijdiger richting Bree kan rijden, is het nog flink stressen om tijdig ter plaatse te geraken. Uiteindelijk slagen we daar wel in. Wij hadden een plezante avond, zeker gezien het scoreverloop. Na de eerste tussenstand slechts één misser, maar onze twee grootste tegenstanders (Aftrekaanval en Vur d’Leut) speelden tot dan toe nog foutloos. Hierna bleven we in het spoor van Aftrekaanval. Na de lijstjesrondje (een fout of zeven gemaakt), denken we dat het kalf is verdronken. Drie punten achterstand op Aftrekaanval net vóór de superronde. Daar halen we 26/30 zodat we voor de laatste ronde met exact hetzelfde puntenaantal staan als Aftrekaanval. Ook na de laatste ronde is het ex-aequo bovenaan. De schiftingsvraag zorgt ervoor dat ik met 4 Wijzen mijn derde quizzege van het seizoen mag noteren. Het is weliswaar mijn minst geprefereerde manier om een quiz te winnen, maar het is niet anders. Zaterdagavond speelde ik dan weer mee met Moordgat/WvA mee in Veerle (dit keer in het gezelschap van Hanne). Het was niet meteen de meest geïnspireerde quiz en ook het tempo hielp niet écht mee. Pas rond 00.40 was er een einduitslag. Uiteindelijk met de derde plaats toch een podiumplaats kunnen wegkapen!

You’re the greatest lover – Luv’: ik ging er écht van uit dat deze ooit in mijn Straffe lijst was beland, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Daarom krijgt deze ‘guilty pleasure’ uit mijn jongste Ambijaren hier vandaag eerherstel. Onze classic komt uit 1978 deze week.

3WW – Alt-J: één van mijn favoriete bands een aantal jaar geleden. Straks in juni verschijnt hun nieuwe cd ‘Relaxer’ dus mogen we dit alvast beschouwen als een aanloopje naar daar.

Love is mystical – Cold War Kids: veel oorwurmen belanden in deze lijst omdat ze straks een nieuw album in de aanbieding hebben. Dat is ook het geval bij deze Amerikaanse band die begin volgende maand ‘L.A. Divine’ op ons los zal laten.

Halfway there – Sheryl Crow: idem voor Sheryl Crow dus, die op 21 april ‘Be myself’ uitbrengt. De zangeres zegt zelf dat dit album een soort van terugkeer is naar de nineties uit haar carrière, die ik persoonlijk ook het best te pruimen vond.

Out of this world – Pogo: ik had er nog nooit van gehoord, maar het is Australische dance van de hand van de 28-jarige Nick Bertke uit Perth. Op eerdere albums samplede hij al eens geluidsfragmenten uit ‘Alice in Wonderland’ en uit Harry Potterfilms. Op deze track krijgt hij hulp van Earthling, een triphopband uit Bristol.

Posted 12/03/2017 by ambijans in Muziek