Archive for the ‘Muziek’ Category

Oorwurm van de week (61)   Leave a comment

aldous harding

Geloof het of niet, maar deze week nog komt er een nieuwe Keek op de Week. Dat komt vooral omdat de temperaturen ondertussen zo genormaliseerd zijn dat we het geen straf meer vinden om eventjes voor de pc te gaan zitten. Al hoor ik hier en daar wél mensen mooi weer afsmeken omdat Rock Werchter straks weer voor de deur staat. Van mij mogen de weergoden hen gerust gunstig gezind zijn, al denk ik dat ze meer gebaat zullen zijn met goddelijke interventie van de chauffeurs van De Lijn, die blijkbaar gaan staken. ‘You can’t always get what you want’ zongen The Rolling Stones ooit. Hen hebben we deze week niet in de aanbieding, maar wél volgende vijf melodietjes.

Horizon – Aldous Harding: deze kiwi (een 27-jarige Nieuw-Zeelandse, niet de gelijknamige fruitsoort) liet haar tweede cd producen door niemand minder dan PJ Harvey, dus dat schept meteen verwachtingen. ‘Party’ heet die cd trouwens, al associëren we haar muziek niet meteen met feestjes. Een feestje om naar te luisteren dan maar?

Can’t do – Everything Everything: ook deze boys uit Manchester maken van elke nieuwe release weer een puike luisterervaring. Op hun nieuwe ‘A Fever Dream’ is het echter nog wachten tot 18 augustus.

King in a catholic style – China Crisis: voor onze classic keren we deze week terug naar het jaar 1985, toen deze Britten deze single lanceerden. Tussen 1982 en 1987 zouden ze enkele hitjes scoren.

Big fish – Vince Staples: het gebeurt zelden of nooit dat hiphop mijn lijstje haalt, maar voor deze jonge Amerikaan maken we graag een uitzondering. Hem wordt nu al een grote toekomst à la Kendrick Lamar voorspeld. ‘Big Fish Theory’, zijn tweede cd, kwam onlangs uit. Staat ook geprogrammeerd op Pukkelpopdonderdag dus wie weet pikken we daar een stukje van mee.

The pure and the damned – Oneohtrix Point Never: deze keer gaan we eruit met soundtrackmuziek die ook in augustus zal verschijnen. Ze komt uit de film ‘Good time’, met o.a. Robert Pattinson en Jennifer Jason Leigh in de cast. Op het laatste nummer van deze cd is er trouwens vocale steun van good old Iggy Pop. De film draait vanaf eind september bij ons in de zalen.

Posted 28/06/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (27)   Leave a comment

iemand zin in een lekkere portie kutmuziek

We zijn ondertussen over halfweg in onze fameuze lijst en de mineurakkoorden blijven maar door de huiskamer schallen. Omdat we meer dan voldoende uitleg geven bij de gekozen nummers, doen we nog eventjes een terugblik naar de afgelopen dagen. Donderdagavond speelde ik met de Kroepoekaapjes mijn tweede Boerenhofquiz en dat leverde een mooie tweede plek op achter De Limburgse Connectie (in disguise). Vrijdagavond schoot hun B-team (zo u wil!) Aftrekaanval andermaal de hoofdvogel af op de Zwartgoorquiz in Merksplas. Moordgat/WvA was dik tevreden met plaats 5 (in een deelnemersveld van 89 teams). Zaterdag raakten we door Friday Night Lights seizoen 2, die we afsloten met een goed glas rode wijn. Ondertussen hebben we ook seizoen 3 van zowel ‘Better Call Saul’ als ‘Fargo’ gezien. Zondag gingen we Grieks eten bij Delphi in Houthalen-Helchteren en dat was héél gezellig. ‘Geniet’ nog van de tien onderstaande muziekjes zou ik zeggen, maar doe het met mate(n).

261. Fireflies – Owl City : Amerikaan die door de muziekbizz werd ontdekt omwille van zijn destijds populaire MySpace pagina. We zitten ergens medio 2009 als hij hiermee scoort. Hij heeft later het spreekwoord ‘mooie liedjes duren niet lang’ perfect ingevuld door zich hierna in volstrekt stilzwijgen te hullen. Klopt niet helemaal, kreeg volgens mij gewoon nergens nog een poot aan de grond.

262. Laat je gaan – Petra & Co : op 17-jarige leeftijd scoorde Petra De Steur dit dancehitje in 1989. Zal in de jaren daarna vaker furore maken in een bekend VTM-muziekprogramma dat nogal wat folklore herbergde. In een latere fase van haar carrière zal ze vooral bekend worden als ‘de zangeres die verschillende vruchteloze pogingen ondernam om eens naar het Eurovisiesongfestival te kunnen gaan’. In totaal kreeg ze maar liefst vijf keer ‘njet’ te horen!

263. Satisfaction – Benny Benassi : Italiaanse bucht (van Dunaldi) die in 2002 wereldwijd wordt gelanceerd en die bij extreme blootstelling eraan serieuze hersenschade of zelfs de dood kan veroorzaken. In bepaalde ziekenhuizen reeds succesvol ingezet als purgeermiddel. Kak!

264. I’m a lover – Andrea : kleffe Italo-disco die in 1986 een plaats afdwong in de hitparade. Geen mens die het succes destijds begreep en het is 31 jaar later nog steeds een onopgehelderd mysterie. Enkel geschikt om je Italiaans wat bij te schaven.

265. Rico Suave – Gerardo : in 1991 dacht deze Ecuadoriaanse rapper dat hij ‘dé man’ was. Hij is later trouwens pastoor geworden (I kid you not!). Belangrijkste verwezenlijking: zijn 21-jarige dochter werd in 2016 Miss California. Oké oké, Nadia Grace Mejía is haar naam. Kijken mag, aankomen niet!

266. Eleni – Tol & Tol : absolute wansmaak uit Nederland, wanneer de twee broers Tol eind jaren ’80 uit BZN stappen en zelf een solocarrière beginnen. Palingsound anno 1990, die flink verkoopt (helaas ook in het buitenland).

267. Freestyler – Bomfunk MC’s : één van de twee nummers in deze editie die geheel toevallig opdoken op één van de quizzen die ik onlangs speelde. Dit concept legde ik meer dan vijf maanden geleden al vast, dus het berust geheel op toeval. Beetje extra info: Finse breakbeatband die hier in 2000 wereldwijd furore mee maakt. Sinds 2005 volledig van de radar verdwenen, hoogstwaarschijnlijk gesmolten als sneeuw voor de zon.

268. Show me heaven – Maria McKee : Amerikaanse zangeres die eerst in de band Lone Justice zat, maar daarna opteerde voor een solocarrière. Past uitstekend in een muziekronde opgehangen aan one hit wonders, want na deze megahit uit 1990 was de jus helemaal op.

269. I maschi – Gianna Nannini : toeval bestaat niet zeggen ze dan, maar in dit geval is het toch écht zo. Een tiental dagen geleden nog werd exact hetzelfde nummer gevraagd op een quiz. Waarmee alleen maar wordt bewezen dat ‘slechte muziek’ toch een hoger doel kan dienen, zeker als er moet worden gescoord in quizverband. 😉 Ondertussen vervuilt dit geval al 30 jaar de ether.

270. Hey sexy lady – Shaggy : verdomd moeilijke keuze om het slechtste te kiezen van een artiest die grossiert in irritante muziek. Faut le faire! Wij gingen voor een single uit 2002.

Posted 26/06/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (60)   Leave a comment

jamiroquai

Hoe gaan we vandaag de intro vollullen zonder het over de extreme droogte te hebben of over het warme weer? Wij doen toch een kleine poging. Maandagmiddag werd er namelijk weer een heel pakket met nieuwe boeken geleverd op het werk en dat stemde ons uitermate vrolijk. Het merendeel van de fictieboeken hiervan kunnen we plaatsen in de categorie ‘onbekommerd leesgenot’ zoals wij dat zo mooi noemen. Met de zomermaanden in aantocht hebben sommige leners graag licht verteerbare literaire kost en wij bedienen hen uiteraard graag op hun wenken. Ook de rest van onze week begint stilaan vorm te krijgen. Donderdagavond speel ik nog eens een editie van de Boerenhofquiz in Tielt-Winge, vrijdagavond zoeken we het nóg verder van de deur met een tentenquiz in Merksplas. Zondagavond is dan weer voorbehouden voor een etentje in familieverband. Voor fijne muziekjes daarentegen, slechts één adres!

Hooked up – Jamiroquai: voor onze classic moeten we terug naar 1993, toen de Britse Jay Kay zijn debuutcd ‘Emergency on planet earth’ lanceerde. Het zou deze Londenaar inspireren om ook daarna nog een aantal pareltjes af te leveren.

Get lost – Washed Out: vorige week hadden we hier met Toro Y Moi ook al een adept van de chillwaverage van een aantal jaar geleden. Deze week vissen we opnieuw in hetzelfde vijvertje voor het alter ego van Ernest Greene. Eind volgende week ligt zijn nieuwe cd ‘Mister Mellow’ in de rekken.

This light – Girls in Hawaii: Sinterklaasdag 2014 zagen wij een puik optreden van onze Waalse muzikale vrienden in CCHA. Vier jaar na hun vorige cd is er eindelijk nieuw werk op komst (eind september). ‘Nocturne’ zal die heten.

Boyfriend – Marika Hackman: voor nogal wat muziekliefhebbers was deze Britse jongedame afgelopen weekend een aangename last-minute toevoeging aan de line-up van Best Kept Secret. Hopelijk wordt ze in de toekomst een beetje bekender.

Gold junkies – Melanie De Biasio: in december vorig jaar zagen wij onze landgenote nog schitteren in de Genkse C-Mine. Liefhebbers moeten wél nog een klein beetje geduld oefenen want haar nieuwe cd ‘Lilies’ ziet pas begin oktober het levenslicht.

Posted 21/06/2017 by ambijans in Muziek

Best Kept Secret 2017 (zondag)   Leave a comment

BKS 2017

Straks is het zover: ons (zon)dagje (letterlijk én figuurlijk) Best Kept Secret 2017 komt eraan. We zitten dan wel niet in een kerk, toch voelt dit een beetje als de hoogmis in het Nederlandse festivallandschap. Hoe bochtig en hobbelig ons parcours is geweest zullen we maandag of zo wel ondervinden als we er nog eens op kunnen terugblikken. Wat kan er vandaag mogelijk allemaal op het programma staan? Arab Strap, Strand of Oaks, Cass McCombs, Thundercat, Soulwax, James Blake en Radiohead (just to name a few!). Al sluiten we niet uit dat er nog andere onontgonnen pareltjes aan het oppervlak zullen verschijnen. Wij laten ons met veel plezier leiden en we hopen alvast op een boeiende dag (in alle mogelijke facetten).

UPDATE

Wij raakten al helemaal in de juiste mood nadat we onze USB-stick met een playlist van 2017 inplugden toen we naar Retie reden (om van daaruit tot in Hilvarenbeek te rijden). O.a. Iron & Wine, J. Bernardt, Kevin Morby, Little Dragon, Mogwai, Perfume Genius, Ride, Run The Jewels en Sampha maakten de heen -en terugrit een stuk aangenamer. Wanneer we op de wei arriveren is er al een aanzienlijke menigte aan het wachten tot de boel wordt opengegooid. Omdat het middaguur net is gepasseerd nemen Bart en ik meteen een frietje om de ergste honger te stillen. Met onze friet in de hand trekken we naar de FIVE, waar de drie jonge Friezen van The Homesick de boel vrij aardig op gang schieten. In ‘Half Aryan’, ‘Saint Boniface’ en ‘Mattheus’ horen wij regelmatig echo’s van Preoccupations doorsluimeren. Hun set bevat genoeg variatie om tot het einde te boeien. Omdat we voldoende indrukken willen opdoen stappen we meteen door naar TWO waar singer-songwriter Ry X het publiek aardig weet te bespelen door gewoon zichzelf te blijven. Zijn songs bouwden soms tergend traag op, maar verraadden tonnen vakmanschap. En ik geef het graag toe: met ‘Berlin’ had hij mij compleet bij de lurven. Of het moet zijn dat mijn eerste Kornuit van de middag (ook wel eens grappend aangeduid als onze meergranensmoothie) er bijzonder goed bij smaakte, dat zou ook nog kunnen.

Geloof het of niet, maar na Ry X slaat ons tweede hongertje al toe, dus gaan we ter hoogte van ONE eerst een beefburger inslaan samen met een drankje. Als achtergrondbehang fungeert muziek van Marlon Williams, die een goed in het gehoor liggende mengeling van country en folk brengt. Terwijl onze maaltijd verteert, trekken we terug naar TWO voor het Noorse popnimfje Aurora (in haar nachtkleed omdat haar koffer niet tijdig was gearriveerd), die vooral in eigen land behoorlijk succesvol is. Lang zal dat niet duren, want een goedgevulde tent sluit haar liefdevol in de armen. Volgens het programmaboekje was haar sound verwant aan die van Florence + The Machine, maar ze hadden even goed Lorde, Dua Lipa of Lykke Li als referentiepunt kunnen nemen. Zonder te dralen stappen we door naar FIVE waar het Zwitserse Zeal & Ardor speelt: ze maken een crossover van blues, black metal en negrospirituals. Niet voor eenieders bek, ook niet voor de onze trouwens. Na afloop houden wij het op ‘een gimmick’ die iedereen nog vóór begin 2018 compleet vergeten zal zijn. Wedden? Dan maar vliegensvlug naar TWO voor de reünie van Arab Strap, wiens project bijna tien jaar in het vriesvak had gezeten. Het feit dat hun zanger Aidan Moffat aardig wat bier verstouwt tijdens het optreden zou één van de mogelijke redenen kunnen zijn. Het optreden op zich valt best mee, sterker nog … de instrumentale momenten in hun setlist klinken zelfs meer dan degelijk.

‘Tijd voor pizza!’ (smeekt vooral onze arme maag meteen daarna) waarna we nog snel naar FIVE trekken om het slot van Cass McCombs mee te pikken. O.a. ‘Cry’‘You saved my life’ en afsluiter ‘Run sister run’ deden ons alleszins vermoeden dat het helemaal snor zat. Wie het graag iets experimenteler wilde moest daarna in de THREE zitten waar Henry Wu presents The Kamaal Williams Experience aantrad. ‘Funky jazz met een modern sausje’ en toch zeker ook een ware demonstratie van enkele getalenteerde muzikanten. Al leek een deel van het aanwezige volk op de zitbankjes er eerder te zitten om de ongenadig brandende zon een beetje te vermijden. Terwijl wij gewoon blijven drinken (‘op doktersadvies uiteraard’), begint James Blake eraan op de ONE voor een propvolle wei. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat minstens 80 % van de mensen er dan al zit om op de grote doortocht van Radiohead te wachten. Iemand die zichzelf op een groot podium moet verkopen met enkel een piano: het is voorwaar geen cadeau! Zeker niet als de toeschouwers uit onbeleefde, luid kwekkende lui bestaat. Probeer dan maar eens fragiele songs als Feist cover ‘Limit to your love’, ‘Life round here’, ‘Retrograde’ en ‘Modern soul’ op een serieuze manier aan de man/vrouw te brengen. Bij voorbaat een kansloze onderneming dus! De organisatoren hadden Blake beter geprogrammeerd in de TWO en de heren van Soulwax in de ONE.

Want wie in de TWO getuige was van de doortocht van Soulwax waande zich (zeker het eerste kwartier!) in een waanzinnig uitgelaten, kolkend voetbalstadion. De enige verschroeiende keuze van de dag ‘Soulwax of Thundercat?’ werd beslecht in het voordeel van onze landgenoten. De Dewaele broers deden het met een opstelling van drie live drummers en een batterij electronica die oud en nieuw werk in de mix gooide. Zo kreeg je herwerkte versies van o.a. ‘Heaven scent’, ‘Conditions of a shared belief’ en ‘Miserable girl’ te horen. Soulwax had het gekwaak voor het hoofdpodium gegarandeerd laten verstommen, zeker weten! Tijdens de set van Radiohead werden we geconfronteerd met lustige babbelaars (vooral tijdens de rustige pianointermezzo’s) en een kettingrokend groepje van vijf dat net voor ons stond. Dit buiten beschouwing gelaten kwam de pracht van Tom Yorke & co naar boven in o.a. ‘Daydreaming’, ‘All I need’, ‘Pyramid song’, ‘Idioteque’, ‘Street spirit (fade out)’ en ‘Paranoid android’. Zonder deze irritante randverschijnselen was het absoluut een vijfsterrenconcert. Wij handelen ‘het teruggeven van onze lege bekertjes’ nog af op onze terugweg naar de wagen en gelukkig zitten we vrij snel in de auto op weg naar huis. Het is exact twee uur ’s nachts wanneer wij moe maar voldaan onze wagen in de garage kunnen parkeren. Best Kept Secret 2018? Met een deftige line-up zeggen wij absoluut geen nee!

Posted 18/06/2017 by ambijans in Concert, Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (26)   Leave a comment

als het aan de kat lag, dan luisterde ze hier niet naar

Omdat de blogberichten voor de volgende twee dagen al geruimere tijd vastlagen krijg je deze week eigenlijk twee edities van mijn absolute horrorlijst (en begin volgende week wellicht geen editie). We kunnen nog eens kort terugkomen op de afgelopen dagen. Woensdagavond was er een Kiewit 5 (aan tafel bij Happy Ending). Ik kon zelf een aantal goede antwoorden sprokkelen, maar ik was toch het meest tevreden met mijn solo in de categorie muziek: TV On The Radio leverde ons dikke punten op. Ik ben ook eindelijk door reeks 1 van ‘Friday Night Lights’. We zijn zo gecharmeerd dat we ook de rest van de serie zullen bekijken. Verder hadden we geen klagen over de weersomstandigheden, al zou het beter een keer een avondje stevig doorregenen in plaats van één stevige, lokale plensbui. Omdat die voorlopig uitbleef, konden we op vrijdagavond wél makkelijker grasmaaien. Ook vanavond staat er trouwens een quiz geprogrammeerd (in Paal aan tafel bij Moordgat/WvA) en zondag volgt ons dagje Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Mooie dingen volgen dus nog, maar wie eens goed wil griezelen heeft hieronder stof genoeg voor een aantal slapeloze nachten.

251. The promise you made – Cock Robin : Amerikaanse band die in de jaren ’80 een aantal hits scoorde in Europa, zoals deze uit 1985. Blijkbaar ook ooit gecoverd in het Frans door onze landgenote Kate Ryan. Ook die versie ga ik wijselijk aan mij voorbij laten gaan.

252. Love hurts – Nazareth : het is de plek waar een zekere Jezus opgroeide, maar tevens een Belgische gemeente in Oost-Vlaanderen. Helaas is het ook een Schotse rockband die in 1976 scoorde met deze cover van The Everly Brothers. Ze zijn trouwens nog steeds actief.

253. Only love – Nana Mouskouri : je zou het haast vergeten, maar deze classic van Griekse makelij was het themalied van de serie ‘Mistral’s Daughter’. Ook in andere landstalen werd het een grote hit, tot spijt van mensen zoals ik. (zééér flauwe woordgrap over haar naam geschrapt)

254. Kokomo – The Beach Boys : ‘Pet Sounds’ van deze heren is misschien wel één van de beste cd’s aller tijden, maar als ze dan toch eens stevig uit de bocht vliegen, dan mag dat gerust met de rest van de mensheid worden gedeeld. Als het een troost mag zijn: dit onding uit 1989 (uit de film ‘Cocktail’) was een commerciële heropflakkering, want na 1976 ging het eigenlijk flink bergaf met de band.

255. All out of love – Air Supply : Australisch softrockduo dat hiermee in 1980 wereldfaam verwierf. In de jaren ’80 scoorden ze acht top 10 noteringen in de Verenigde Staten. Al is dat zeker geen referentie voor ‘topkwaliteit’.

256. Everything I own – Boy George : het aantal uitschuivers bij Culture Club bleef beperkt tot een absoluut minimum, solo verliep het een pak minder voor hun leadzanger die veelal het nieuws haalde door drugsverslavingen en een hele hoop juridische besognes. Deze miskleun is alweer dertig jaar oud ondertussen.

257. Voyage voyage – Desireless : door de Fransen nog steeds beschouwd als één van de mijlpalen uit hun muziekgeschiedenis, maar daar begrijp ik nu eens niets van. Deze Française domineerde in 1986 menig Europese en Aziatische hitlijst, maar kon haar succes (gelukkig) nooit meer evenaren.

258. Orinoco flow – Enya : Ierse die in eerste instantie lid was van Clannad, maar die later furore maakte als soloartieste. Wereldwijd verkocht ze meer dan 50 miljoen platen waarvan deze hit uit 1988 ongetwijfeld de allerbekendste is.

259. Wonderful life – Black : Britse singer-songwriter die eigenlijk Colin Vearncombe heette en die in 1987 hiermee een dikke hit scoorde. Hij had de song in een sarcastische bui bij mekaar gepend na een hele hoop tegenslagen die hij in 1985 te verwerken kreeg. Begin 2016 verongelukte hij op 53-jarige leeftijd bij een verkeersongeval in Ierland.

260. Teenage dirtbag – Wheatus : ik heb me lange tijd afgevraagd of het nummer nu door een man dan wel een vrouw was ingezongen. Te oordelen aan de clip was dat in 2001 dus wel degelijk een man. Het nummer kwam uit de geflopte film ‘Loser’, een lot dat deze single eigenlijk ook had verdiend.

Posted 17/06/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (59)   Leave a comment

isolde, ear and eye candy in one piece

Onze werkweek is rustig begonnen, maar de volgende dagen zit er net iets meer vaart in onze planning. Gisteren konden mijn ouders eindelijk hun kakelverse nieuwe wagen gaan afhalen in de garage. Ik zal er vandaag zelf al eens een testritje mee maken richting Hasselt. Als je dus iemand met een gelukzalige glimlach op het gelaat ziet voorbijcruisen in een donkergrijze Peugeot 208, that’s me! 😉 Vanavond is er bijvoorbeeld een Kiewit 5 editie (opgesteld door Jan Lagrain), die ik samen met de mannen van Happy Ending zal spelen. Ook zaterdagavond is er quizvertier in Paal aan tafel bij Moordgat/WvA (met de eerste zomereditie van David Brugmans). Maar het leukste komt ongetwijfeld zondag onze kant uit, want dan zitten we op Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Daarover lees je uiteraard alles op mijn blog. Nu we het onderwerp ‘muziek’ hebben laten vallen: hieronder mijn oorwurmen van deze week!

Les belles – Isolde: het soloproject van de knappe DAAN drumster Isolde Lasoen, een voorproefje op haar full cd ‘Cartes postales’, die begin oktober zal verschijnen.

Moon river – Andy Williams: dit nummer won in 1961 de Academy Award voor beste nummer toen Audrey Hepburn het zong in de film ‘Breakfast at Tiffany’s’. De song is een compositie van Henry Mancini, maar werd misschien wel het bekendst in de uitvoering van deze artiest. Ik las vorige week toevallig een boek waarin het nummer een kleine rol speelt, vandaar mijn keuze.

Call it dreaming – Iron & Wine: in februari 2013 introduceerde ik de Amerikaanse singer-songwriter Samuel Beam nog in mijn rubriek ’50 onderschatte bands/artiesten’. Vreemd genoeg dateert zijn vorige cd uit datzelfde jaar, maar geen nood … op 25 augustus is er eindelijk ‘Beast epic’, voor alle mensen die ook Bon Iver kunnen appreciëren.

Girl like you – Toro y Moi: Amerikaanse singer-songwriter Chaz Bradley Bundick, die destijds mee aan de wieg stond van het genre chillwave en die volgende maand met ‘Boo Boo’ alweer zijn vijfde soloworp op de markt brengt.

Unfuck the world – Prophets of Rage: single van een nieuwe supergroep met daarin leden van Rage Against the Machine, Cypress Hill, Public Enemy en Audioslave. In september verschijnt hun titelloze debuutcd.

Posted 14/06/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (25)   Leave a comment

als er geen hond naar je slechte platen wil luisteren

We zijn er deze week weer één dagje vroeger bij dan normaal, maar dat komt omdat we morgen terugkomen op ons vaderdagetentje van zondagmiddag. Een korte terugblik op de afgelopen dagen? Woensdagavond was er de laatste editie van Sound of C (editie Luc, Niels & David) die MM afwerkte in volgende samenstelling: Hanne, Frank, Geert B en ik. We leken af te stevenen op een bijzonder goede einduitslag tot de alfabetronde ons slechts 14 op 26 opleverde. Uiteindelijk toch nog vier teams achter ons kunnen laten en dan deed KSO niet eens mee! 😉 De allereerste SOC na de zomervakantie (in september) zit ik normaal gezien nog in het zonnige zuiden maar daarna ben ik hoogstwaarschijnlijk weer van de partij. Donderdagavond ben ik bij Gabo Bielen de nieuwe Peugeot van mijn ouders eens gaan bezichtigen (hopelijk kunnen we ‘m begin volgende week eindelijk gaan afhalen). Vrijdag was een regenachtige dag waarin ik met mijn ouders naar de oogarts reed in Hasselt (check-up papa). Zaterdagavond was er de Fakkelquiz in Maaseik aan tafel bij Moordgat/WvA (zevende plaats). En vandaag zitten we dus op restaurant. Onze persoonlijke portie muzikale ergernis bevindt zich onder deze inleiding!

241. De clown – Ben Cramer : Nederlandse acteur die vooral in de musicalsector actief is. Eén van de paradepaardjes uit de stal van levensliedjesschrijver Pierre Kartner aka Vader Abraham. Zijn allergrootste hit uit 1971 was trouwens een bewerking van een Frans succesnummer. Niet te verwarren met een nummer van Marc Dex die ook ooit over een clown zong.

242. Sing Hallelujah – Dr. Alban : Nigeriaan die na zijn studies tandheelkunde in Zweden in de muziekbusiness terechtkomt. In zijn hele carrière verkocht hij meer dan 16 miljoen geluidsdragers en onze keuze viel op een lied uit 1993. Dr. Alban of de tandartsstoel? Doe mij maar optie twee!

243. Fame – Irene Cara : nummer uit de gelijknamige film van 1980, dat pas bij ons op single verschijnt vanaf het moment dat de gelijknamige tv-serie bij ons op het scherm komt in 1982. De zangeres zelf is ondertussen volledig van de radar verdwenen. Plaatsvervangende schaamte denken wij.

244. Shock rock – B.B. Jerome & The Bang Gang : Belgische boysband die tussen 1991 en 1995 eurodance/eurotrash maakte, maar daarna volgde al snel de split. Eén van hen komt later nog terecht bij o.a. Confetti’s en T-Spoon, hierna gaat het weer terug naar af.

245. Keep on loving you – REO Speedwagon : Amerikaanse arenarockband die zijn naam vond bij een vrachtwagenmerk. Ze zijn na een carrière van 50 jaar nog steeds actief. Wij kozen voor één van hun belangrijkste wapenfeiten uit 1980.

246. Palomita – Franky Boy : Nederlands Limburger uit Weert die in de jaren ’80 grote sier maakte in de carnavalswereld, een biotoop waarin je de gekste dingen meemaakt. In 1982 werd men helaas nog niet gecolloqueerd als men zulk broddelwerk afleverde.

247. Suavemente – Elvis Crespo : Puerto-Ricaan die hoofdzakelijk merengue zingt, scoort hiermee een wereldhit in 1998. Hij won tal van belangrijke muziekprijzen (vooral in Latijns-Amerika), maar ook een Grammy in 2000.

248. All summer long – Kid Rock : de belangrijkste verwezenlijking van deze artiest is het feit dat hij in 2006 vijf maanden getrouwd is geweest met de rondborstige Pamela Anderson. Het enige deftige aan zijn hit uit 2008 is de sample van Warren Zevon’s ‘Werewolves of London’, de rest is om snel te vergeten.

249. Yo-yo – Plaza : in de hoogdagen van Tien om te Zien kon werkelijk alles. De slechte karamellenverzen, foute pakjes en dito kapsels rolden over mekaar heen in Blankenberge en ook elders. Het new beat tijdperk was in 1989 nog in volle gang, zelfs alle foute dancings sprongen op de rage dus kreeg je vanzelf platte schijfjes die bijna 28 jaar later nog steeds niet om aan te horen zijn. Vlaanderen op zijn smalst!

250. Lass die Sonne in dein Herz – Wind : songfestivalnummers uit Duitsland zijn geen cadeau voor de ware muziekliefhebber. Als je zelfs drie keer voor je land mag deelnemen (waarvan deze succesvolle deelname uit 1987), dan wordt het écht te dol! Maar wél mooi twee keer een tweede plek behaald, deze lui …

Posted 11/06/2017 by ambijans in Muziek